Κοινωνική Οικολογία: Η Απάντηση στην Οικονομική και Θεσμική Κρίση της Εποχής μας

Η δεσπόζουσα προπαγάνδα έχει καταφέρει να πείσει πλήθος ανθρώπων ότι το οικολογικό πρόβλημα είναι καθαρά ένα τεχνοκρατικό και περιβαλλοντικό ζητούμενο που δεν έχει άμεση σχέση, ούτε με την παραγωγή, ούτε με τους κρατικούς θεσμούς, ούτε με τον τρόπο που είναι δομημένη και οργανωμένη η κοινωνία μας αλλά είναι ένα αισθητικό και ακροθιγώς επιστημονικό και οικονομικό ζήτημα που μπορεί να επιλυθεί χωρίς το πολιτικό σύστημα να αλλάξει, απλά, υποδεικνύοντας τον σωστό τρόπο με δημοκρατικές προτάσεις ή συμμετέχοντας στους κρατικούς θεσμούς ή ασκώντας πιέσεις στις κυβερνήσεις θα ενστερνιστούν αυτές τις απόψεις και θα βρεθεί κάποια στιγμή η λύση στο οικολογικό πρόβλημα, αρκεί να βρεθούν στις κατάλληλες θέσεις τα κατάλληλα πρόσωπα.

Όλο και πιο συχνά ακούμε και διαβάζουμε τις προτάσεις διάφορων «οικολογικών οργανώσεων» και «ΜΚΟ», όπου θέτουν ως βασική επιδίωξη τους την «ίαση και επίλυση» των συμπτωμάτων και επιπτώσεων του καπιταλισμού τόσο πάνω στην φύση όσο και πάνω στον άνθρωπο και δεν ενδιαφέρονται καθόλου ή απορρίπτουν παντελώς οποιαδήποτε σκέψη για πρόληψη και για κλείσιμο της «πηγής» από όπου διαρρέουν τα προβλήματα αυτά.

Μια διαδεδομένη άποψη που έχοντας ενστερνιστεί το φαντασιακό του καπιταλισμού για συνεχής ανάπτυξη και για υποκατάσταση όλων των ατομικών και κοινωνικών αξιών με αυτή του χρήματος, προτείνει την αντικατάσταση των δημοτικών τελών που αναλογούν στα τετραγωνικά των κατοικιών μας με τέλη που θα συνδέονται με τον όγκο των απορριμμάτων που παράγει κάθε νοικοκυριό. Ο ρυπαίνων πληρώνει δηλαδή αντί του Εγώ με τα λεφτά μου γ@μώ και την κυρά μου.

Ενώ στην συνέχεια, πλέοντας σε πελάγη ευτυχίας, προτείνουν την μετατροπή των πολυεθνικών εταιριών σε κοινωφελή ιδρύματα που με τους νόμους και τους κρατικούς θεσμούς θα αναδιαρθρώσουν την παραγωγή τους προς όφελος του περιβάλλοντος και όχι του κέρδους τους.

Ούτε καν την παραγωγή προϊόντων με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής δεν προτείνουν αφού μπαίνουν σε αυτή την λεπτή και ευαίσθητη διαδικασία.
Δεν δίνω περισσότερη έμφαση σε αυτές τις καταστροφικές και επιβεβλημένες από τα πάνω προοπτικές αλλά συνεχίζω με τα προτάγματα της κοινωνικής οικολογίας που προσεγγίζει φύση και κοινωνία ως αλληλένδετες συνεργαζόμενες και συμπληρωματικές έννοιες.

Η συμβολή του Αμερικανού Μάρεϋ Μπούκτσιν, στον βωμό του παγκόσμιου στοχασμού είναι τουλάχιστον θεμελιώδης. Ιδρυτής του Κομουναλισμού και ελευθεριακός στοχαστής, σήμερα φαντάζει περισσότερο επίκαιρος και αναγκαίος από οποιονδήποτε άλλο στοχαστή. Ο λόγος αυτής της αναγκαιότητας είναι, η οικολογική καταστροφή που πραγματοποιείται από το αχόρταγο, αυταρχικό και καταστροφικό καπιταλιστικό σύστημα - ταυτόχρονα όμως και πολύ δημιουργικό-, με την οποία ασχολήθηκε ο Μπούκτσιν πολύ πριν γίνει η οικολογία της μόδας και περάσει στα χέρια των κυβερνήσεων και των πολυεθνικών εταιρειών.

Δίχως να ισχυρίζεται ότι η ίδια η φύση είναι ηθική και γνωρίζοντας τον ηθικό σχετικισμό των σημερινών κοινωνιών, θεωρεί, ότι η επαναφορά μιας ηθικής στάσης στην ζωή μας, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την δημιουργία μιας λογικής κοινωνίας.

Υποστήριξε ότι στις καπιταλιστικές κοινωνίες το καλό και το κακό δεν τοποθετούνται αντιθετικά και αντιφατικά το ένα προς το άλλο αλλά προσαρμόζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να παρουσιάζονται ως αναπόσπαστα μέρη του ίδιου φαινόμενου. Αποτέλεσμα αυτής της καπιταλιστικής πρακτικής είναι η αντικατάσταση της ηθικής με διάφορες τεχνικές για την διατήρηση της καθεστηκυίας τάξης.

Την βάση για την δημιουργία της ηθικής του την αναζήτησε στον τρόπο που λειτουργεί το περιβάλλον, έχοντας όμως γνώση ότι, η δημιουργία μιας ηθικής που θα θεμελιώνεται στην οικολογία, μπορεί να οδηγήσει σε μια «σαλάτα φυσικών νόμων» που να είναι εξίσου τυραννικοί, αυταρχικοί και χαώδεις όπως ο ηθικός σχετικισμός της εποχής μας

(βλέπε Οικοφασιμός με τα συμπεράσματα του περί Άριας φυλής καθώς και την Βαθειά Οικολογία Earth First που με την εξίσωση των μικροβίων και των ανθρώπων έφτασαν στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι είναι τα καρκινικά κύτταρα της γης που την υπέρ-εποικίζουν καταστρέφοντας την και κατά συνέπεια πρέπει να αφήσουμε τα μικρόβια και τους διάφορους ιούς να επιβιώσουν σε βάρος της ανθρωπότητας, για να σώσουμε την γη. Στην θεωρία τους βέβαια αυτή δεν περιλάμβαναν τον εαυτό τους και τους αγαπημένους τους).

Ο Μπούκτσιν παρόλο που φτάνει στο ίδιο συμπέρασμα με την «Βαθειά οικολογία», ότι δηλαδή οι ζωικές και φυτικές κοινότητες είναι οικολογικά ταυτόσημες με τις ανθρώπινες κοινότητες η ειδοποιός διαφορά του με τις άλλες θεωρίες είναι ότι δεν εστιάζει στα επιμέρους στοιχεία των διαφορών αλλά στην ίδια την λογική της διαφοροποίησης θεωρώντας την απαραίτητη προϋπόθεση για την εξέλιξη της φύσης άρα και της κοινωνίας.

Η λογική της διαφοροποίησης και η ίδια η διαφοροποίηση δημιουργεί τις συνθήκες για την εξέλιξη μέσω της αλληλεπίδρασης των διαφορετικών στοιχείων, που όλα μαζί αποτελούν αυτό που λέμε φύση, ζωή, κοινωνία. Εξάλλου η ίδια η ζωή ξεπήδησε από την ανόργανη ύλη, για να μας δείξει τις δυνατότητες της.

Σε αντίθεση με την πλειονότητα των δυτικών στοχαστών που θεωρούσαν τον άνθρωπο και την φύση σαν 2 συγκρουόμενες, αντίθετες και εχθρικές έννοιες, που διακατέχονται από αιτιοκρατικούς και άτεγκτους φυσικούς νόμους, απέδειξε με την παρατήρηση των οικοσυστημάτων, ότι η ατομικότητα, η λογική και η ελευθερία, δεν βρίσκονται υποχρεωτικά σε σύγκρουση με την φύση. Αντίθετα η λογική, η ελευθερία και η ατομικότητα, ενυπάρχουν στην φύση σαν συνιστώσες της. Αυτές οι συνιστώσες αποτέλεσαν τους κύριους άξονες της ηθικής του.

Μελετώντας την φύση απέδειξε, ότι η ισορροπία και η επιβίωση μιας οικοκοινότητας βασίζεται στην ποικιλία και στον πλούτο των ειδών που την αποτελούν, καθώς και στον βαθμό συνεργασίας που ενυπάρχει μεταξύ των μελών της. (Σήμερα το 25% τις βιοποικιλότητας έχει εξαφανιστεί και το υπόλοιπο απειλείται με εξαφάνιση).

Κατέστησε σαφές ότι η εξέλιξη της κοινωνίας πραγματοποιείται μέσα από την αέναη αλληλεπίδραση της με την φύση επιπλήττοντας τους οικολόγους διότι δεν έχουν τονίσει αρκετά το γεγονός ότι η πολλαπλότητα των ζωικών μορφών και των οργανικών αμοιβαίων σχέσεων σε μια βιοκοινότητα ανοίγει νέα εξελικτικά μονοπάτια και δημιουργεί μεγαλύτερη ποικιλία αλληλεπιδράσεων, διαφοροποιήσεων και βαθμών ευκαμψίας στην ικανότητα εξέλιξης.

Όσο πιο πολύπλοκο είναι ένα οικοσύστημα, τόσο υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες αυτορρύθμισης του.
Όσο η ποικιλότητα που υπάρχει σε ένα οικοσύστημα διατηρείται και μεγαλώνει τόσο πιο εύκολα εξελίσσεται το οικοσύστημα και ακόμα πιο εύκολα αντιμετωπίζονται οι δύσκολες καταστάσεις (πχ την οικονομική κρίση που βιώνουμε όλοι μας την αντιμετωπίζει ο καθένας ξεχωριστά. Αν η συνεργασία και η αλληλεγγύη επικρατούσαν δεν θα υπήρχαν τέτοιες ακραίες ομολογουμένως καταστάσεις ούτε αυτοκτονίες ούτε άγχη ούτε πείνα και εξαθλίωση ούτε καν η αίσθηση της ανασφάλειας που τόσο κυριαρχεί στις μέρες μας).

Όσο πιο πλούσιες είναι οι ενδογενής σχέσεις συνεργασίας ενός οικοσυστήματος, τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχει το οικοσύστημα (οικοκοινότητα) να επιβιώσει σε περιόδους δυσμενούς μεταβολής, επίθεσης ή φυσικής καταστροφής. Σαν παράδειγμα αναφέρει τα οικοσυστήματα της ερήμου και των αρκτικών πόλων τα οποία καταρρέουν πιο εύκολα γιατί είναι φτωχά σε ποικιλότητα.

Παρομοίασε τον καπιταλιστικό πολιτισμό με τα οικοσυστήματα της ερήμου λόγω των ελάχιστων σχέσεων συνεργασίας και αλληλεγγύης που υπάρχουν μεταξύ μας και φυσικά λόγω της μονοδιάστατης επιδίωξης και του απόλυτου προσανατολισμού του, στην οικονομική ανάπτυξη της κοινότητας χωρίς όρους, καθώς και στην βάση αυτής της επιδίωξης που είναι ο πόλεμος όλων εναντίον όλων.

Ο Μπούκτσιν θεώρησε τον ανελέητο ανταγωνισμό, την ιεραρχία και την κυριαρχία που «παρατηρούμε» στην φύση, ως προβολή του καπιταλιστικού πολιτισμού πάνω στην φύση και υποστήριξε ότι το φυσικό περιβάλλον στηρίζεται στην αρχή της συμπληρωματικότητας και της συνεργασίας χωρίς ιεραρχίες, κλίμακες κ α με απώτερο σκοπό να μεγιστοποιήσει αυτήν την ποικιλότητα και την συνεργασία για να εξελιχθεί.

Στην φύση δηλαδή η επιβίωση και η ενότητα επιτυγχάνονται στην αρχή της διαφοράς. Ασπάζεται μάλιστα τον Ορισμό του ικανότερου ως, εκείνον που βοηθάει τους άλλους να επιβιώσουν και όχι αυτόν που ανηλεώς τους εξολοθρεύει για να επικρατήσει(Δαρβίνος). Η ενότητα των διαφορών μας λοιπόν αποτελεί την ουσία της ηθικής του με την οποία αρνήθηκε να δει την φύση σαν ένα κλειστό αιτιοκρατικό σύστημα όπου κυριαρχούν η ωμή βία, η ιεραρχία και ο ανταγωνισμός.

Σε ότι αφορά τη σύγκριση των οικοσυστημάτων με τις κοινωνίες αυτό που κάνει τόσο σημαντική την κοινωνική οικολογία είναι ότι αμφισβητεί αποφασιστικά την ίδια την λειτουργία της ιεραρχίας ως τρόπο αντιμετώπισης της διαφορετικότητας και της ποικιλίας. Η κοινωνική οικολογία διαρρηγνύει τη συσχέτιση της τάξης με την ιεραρχία.

Θέτει το ερώτημα εάν μπορούμε να έχουμε την εμπειρία του «άλλου» όχι ιεραρχικά, σε μια κλίμακα από το 1 μέχρι το 10 με συνεχή έμφαση στο «ανώτερο» και «κατώτερο» ΑΛΛΑ οικολογικά ως ποικιλία που ενδυναμώνει την ενότητα των φαινομένων. Ως ολότητα που μοιάζει περισσότερο με τις τροφικές αλυσίδες παρά με μια πυραμίδα.

Ο δημιουργός της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ άσκησε κριτική στις μεθοδευμένες προσπάθειες του καπιταλισμού να ταυτίσει την οικολογία με τον ρεφορμιστικό περιβαλλοντισμό και την τεχνοκρατική φυσιοκρατία (Η μάστιγα της εποχής μας τελικά είναι οι τεχνοκράτες και οι περιβαλλοντιστές ειδήμονες που έχοντας ως ιδεολογικό εφαλτήριό τους, την βάση της ρεαλιστικής και καλά πολιτικής, τον Καπιταλισμό δηλαδή! μεμονωμένα και αποσπασματικά προσεγγίζουν το περιβάλλον με σκοπό την περαιτέρω οικονομική ανάπτυξη αδιαφορώντας ή αγνοώντας πλήρως για τις επιπτώσεις της «επιστήμης» τους στο οικοσύστημα της γης και κατά συνέπεια στον άνθρωπο).

Κατέδειξε με τρόπο απαράμιλλο ότι η οικολογία είναι μια κοινωνική θεωρία και υιοθέτησε ένα τρόπο σκέψης που τον ονόμασε ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟ ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΜΟ! σύμφωνα με τον οποίο, αφού διαλύσουμε την καταστροφική, πνευματική επιρροή του Δυισμού (οργανικό-ανόργανο, ύλη- πνεύμα, σώμα-ψυχή, φύση-άνθρωπος, ηγέτες-υπήκοοι κλπ) που έχει εμφυσήσει με τις αρχές του την λογική, την επιστήμη και την τεχνολογία μας, να τις επαναπροσεγγίσουμε (λογική, επιστήμη, τεχνολογία) με την αρχή ότι, η ποικιλομορφία της φύσης μετασχηματίζεται σε κοινωνική ποικιλομορφία η οποία για να επιβιώσει θα βασίζεται σε αποκεντρωμένες κοινότητες ανθρώπινης κλίμακας.

Η εξέλιξη του φυσικού σε κοινωνικό στηρίζεται σε σχέσεις αλληλοεξαρτώμενες που αλληλεπιδρώντας και αλληλοσυμπληρώνοντας η μια την άλλη, δημιουργούν αυτό που λέμε εξέλιξη και ζωή.

Κατέκρινε τους βιοκοινωνιολόγους και τους φιλοσόφους που δικαίωσαν και στήριξαν την κοινωνική ιεραρχία στην αντίστοιχη φυσική και με έμφαση αντιπαρατέθηκε με τους όρους «σκληρή και τυραννική φύση», βασιλιάς των ζώων, βασίλισσα μέλισσα, ταπεινό μυρμήγκι, υπερήφανο παγώνι κλπ σαν προβολές του πολιτισμού μας πάνω στην φύση, τονίζοντας ότι αυτές οι έννοιες κυριαρχίας για την έμβια φύση δεν έχουν την σημασία που τους δίνουμε εμείς.

Σύμφωνα με τον Μπούκτσιν οι άνθρωποι είναι οι ενεργοί φορείς και οι δημιουργοί της ιστορίας τους, που ίσως αναπτύξουν τις ικανότητες τους, ίσως όχι. Παρόλο που δεν αντιλαμβάνεται την ιστορία ως την απόλυτη πραγμάτωση του HEGEL και το Μαρξιστικό επακόλουθο, τον Κομμουνισμό, είναι σίγουρος ότι κάποια στιγμή στην ιστορία θα πραγματωθεί η ελευθερία (τελεολογία και νομοτέλεια) και οποιοδήποτε συμβάν δεν συνδράμει προς την κατεύθυνση της ελευθερίας, το θεωρεί άχρηστο, ασήμαντο και το αποκαλεί απλό γεγονός.

Πιστεύει ότι η ενυπάρχουσα στο φυσικό περιβάλλον ελευθερία σε συνδυασμό με την δημιουργία ελεύθερων και συνεργατικών, κοινωνικών θεσμών, θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα στην πραγμάτωση της ελεύθερης φύσης τους.

Ο στοχασμός του Μπούκτσιν δεν εξαντλείται βέβαια στην θεωρία της κοινωνικής οικολογίας. Θαυμαστής του Μαρξ και βαθειά επηρεασμένος από την Αναρχική σκέψη αρνείται οριστικά αυτές τις θεωρίες, την μεν πρώτη για τον στείρο οικονομισμό-εργατισμό της θεωρώντας την ταυτόχρονα ανεπαρκή για την επίλυση των σημερινών πολύπλοκων κοινωνικών προβλημάτων (πχ ο διαχωρισμός αστός-προλετάριος που περιέγραφε την πρώτη βιομηχανική επανάσταση είναι σήμερα ανεπαρκής).

Ενώ την δεύτερη ως αρκετά ατομικιστική και ενίοτε αντικοινωνική θεωρία (πχ η αρχή της ομοφωνίας θεωρούσε ότι μπορεί να αποδειχτεί επικίνδυνη για την λειτουργία της κοινότητας, καθώς και η άρνηση των αναρχικών να δεσμευθούν ακόμα και απέναντι στις αποφάσεις της ανοικτής συνέλευσης, ή η τοποθέτηση του ατόμου υπεράνω της κοινωνίας, επίσης η άρνηση τους να αναλάβουν την ευθύνη για την συλλογική ευημερία ακόμα και τα μέσα που χρησιμοποιούν πέτρες, μολότοφ κλπ όπως και η απόλυτη αντίθεση τους σε οποιαδήποτε μορφή διακυβέρνησης) με αποτέλεσμα να προχωρήσει στην δημιουργία του Κομουναλισμού.

Η αναρχική σκέψη τον βοήθησε να συνειδητοποιήσει ότι η πηγή όλων των κοινωνικών δεινών είναι οι ιεραρχικές σχέσεις με τις οποίες οι ελίτ απολαμβάνουν τον έλεγχο πάνω στους υποτακτικούς τους χωρίς να τους εκμεταλλεύονται υποχρεωτικά όπως πίστευε ο Μαρξ.

Θεωρούσε την ιεραρχία ως το χείριστο κακό που επεκτείνεται και πέρα από τα στενά όρια της Μαρξιστικής τάξης (οικονομική εκμετάλλευση) που ίσως να υπάρχει και μετά την κατάργηση τους ( η αταξική κοινωνία θα είναι εξίσου τυραννική αν είναι ιεραρχημένη). Έτσι η ιεραρχία σε όλες τις μορφές της (πόλη- χωριό- ύπαιθρο, άνδρες- γυναίκες, νέοι-γέροι, ανάμεσα στους ανθρώπους, στους χώρους δουλειάς και στο σχολείο) πρέπει να καταργηθεί.

Γιαυτό το πρόταγμα μιας μη ιεραρχικής κοινωνίας συμβαδίζει με την ανάγκη ριζικής αλλαγής της κοινωνικής πραγματικότητας.
Για αυτήν την αλλαγή ο Μπούκτσιν στρέφεται προς την μεσαία τάξη, που την θεωρεί τον φορέα των αλλαγών, ενώ ταυτόχρονα θέτει ως πρωτεύον ζήτημα όχι τα κλασσικά αριστερά αιτήματα, μισθοί, ωράρια, συνθήκες εργασίας κλπ αλλά, τις γενικευμένες κλιματικές αλλαγές, το πρόβλημα της εξουσίας καθώς και την στοχοθέτηση της δράσης μας για την αποτροπή και την κατάργηση των ολιγαρχικών θεσμών παγκόσμιας εμβέλειας από τον καπιταλισμό όπως, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παγκόσμια Τράπεζα, Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, Φαρμάκων, Εργασίας, κλπ.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ η κατάργηση αυτών των Παγκόσμιων Οργανισμών φαντάζει ως η απαρχή της απελευθέρωσης μας με κύριο στόχο και προσανατολισμό των πολιτικών δράσεων μας, τις πουλημένες και υποταγμένες ολιγαρχικές κυβερνήσεις.

Αντί της εργατικής συνείδησης προτείνει να νοηματοδοτηθεί εκ νέου η έννοια του ΠΟΛΙΤΗ (με την σημασία της αρχαίας Αθήνας και την αίγλη της επανάστασης του 1789). Ξεχωρίζει τον αναρχοσυνδικαλισμό από τον αναρχισμό αμφισβητώντας ταυτόχρονα τα αποτελέσματα της γενικής απεργίας ως ανεπαρκή! ενώ πιστεύει ότι οι κοινωνικές αλλαγές απαιτούν χρόνια κυοφορίας, ξεκάθαρη κατεύθυνση και μαζικότατο κίνημα.

Υπογράμμισε την παγίδευση των Μαρξιστών στο να συγχέουν την πολιτική με την κρατική διαχείριση και ως εκ τούτου να μιλούν για εργατικό κράτος που εξυπηρετεί τα συμφέροντα μίας μόνο τάξης και καταδίκασε τον επαναστατικό συνδικαλισμό ότι ενδιαφέρεται για τον εργοστασιακό έλεγχο και μόνο, απαξιώνοντας κάθε θεσμό που βρισκόταν εκτός οικονομίας.

Προτείνει την εξάλειψη του Κράτους και των μηχανισμών του, κατάργηση των Δήμων και αντικατάσταση τους από λαϊκές αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις μικρών κοινοτήτων που θα συνδέονται μεταξύ τους συνομοσπονδιακά.

Η αποκέντρωση και η από-αστικοποίηση σε συνδυασμό με την εκπαίδευση και την διαπαιδαγώγηση των πολιτών είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την πρόσωπο με πρόσωπο ενασχόληση με τα κοινά, ακόμα και για την οικονομία και υποστηρίζει την ανάγκη ύπαρξης μιας αυστηρής οργάνωσης με καταστατικό(Σύνταγμα) και μέλη που θα είναι δεσμευμένα σε αυτό.

Υπερασπίζοντας την θέση ότι η σπάνη των πόρων δεν επιτρέπουν την δημιουργία λογικών, αντιεραρχικών και ελεύθερων κοινωνιών προτείνει την μηδενική ανάπτυξη θεωρώντας ότι οι επιστημονικές και οι τεχνολογικές επαναστάσεις που ακολούθησαν την πρώτη βιομηχανική επανάσταση μπορούν να εξασφαλίσουν τέτοια ποιότητα ζωής που θα υπερκάλυπτε και τα πιο τρελά όνειρα των ελεύθερων κοινωνικών στοχαστών του παρελθόντος.

Αρνείται να καταδικάσει την επιστήμη και την τεχνολογία λόγω της κακής χρήσης που υφίσταται από τις κυρίαρχες ελίτ όπως αρνείται την εκ προοιμίου αποδοχή των τεχνολογικών ανακαλύψεων ως κατευθυνόμενα από την λογική του κέρδους και της κυριαρχίας (μεταλλαγμένα- ευγονία-βιοτεχνολογία- ΑΠΕ κλπ) και προτείνει η τεχνολογία και η επιστήμη να υπηρετούν τον άνθρωπο και όχι να τον υποτάσσουν και να τον εξουσιάζουν.
Θεωρεί τους ηγέτες απαραίτητους ή τουλάχιστον όχι ανύπαρκτους σε κάθε ομάδα-κοινότητα και τον νομοθετικό μετασχηματισμό ελλιπή και ανίκανο για την δημιουργία της Κομουναλιστικής κοινωνίας.

Σαν επίλογο παραθέτω ένα κομμάτι από την κοινωνική οικολογία…

Αυτή η εικόνα που μας πολιορκεί από παντού, μιας ανυπότακτης φύσης την οποία πρέπει να τιθασεύσει η ορθολογική ανθρωπότητα, μας έχει κληροδοτήσει μια εξουσιαστική μορφή λογικής, επιστήμης και τεχνολογίας, τον κερματισμό της ανθρωπότητας σε ιεραρχίες, τάξεις, κρατικούς θεσμούς, γένη και έθνη. Έχει θρέψει τα Εθνικιστικά μίση, τα ιμπεριαλιστικά εγχειρήματα και μια παγκόσμια φιλοσοφία διακυβέρνησης, η οποία ταυτίζει την τάξη με την κυριαρχία και την υποταγή!

Διαβρώνοντας κάθε οικογενειακό, οικονομικό, αισθητικό, ιδεολογικό και πολιτισμικό δεσμό, που προσέφερε στο κάθε άτομο την αίσθηση ότι ανήκει σε μια ζωτική ανθρώπινη κοινότητα και αντλεί από αυτήν τα νοήματα του, αυτή η αντιφυσιοκρατική νοοτροπία έχει κατακλύσει το τρομακτικό κενό που δημιούργησε η ολότελα μηδενιστική και αντικοινωνική ανάπτυξη, με μαζικούς αστικούς σχηματισμούς που δεν είναι ούτε πόλεις ούτε χωριά. Με μια απανταχού παρούσα γραφειοκρατία που απρόσωπα διαχειρίζεται τις ζωές ανώνυμων μαζών…

1) Η συνέλευση της ΠΕΚΙΝ και 2) το πρόβλημα των απορριμμάτων

Σήμερα είναι περισσότερο από αναγκαίο να ενωθούμε και να συναγωνιστούμε με τους δημότες της Γαλήνης και των Εγγαρών που αντιδράνε στην κατασκευή μιας ακόμη χωματερής – κατά τα πρότυπα της ήδη υπάρχουσας- στην κορφή ξύδι.

Η προχειρότητα με την οποία σχεδιάζονται οργανώνονται και εκτελούνται τα έργα στην Νάξο αλλά και στην Ελλάδα δεν αφήνει περιθώρια σκεπτικισμού για την οικολογική καταστροφή που πρόκειται να επιφέρει η κατασκευή ΧΥΤΑ όχι μόνο στην κορφή ξύδι αλλά οπουδήποτε. Ο τόπος όπου διαδραματίζονται οι ανθρώπινες σχέσεις και δράσεις συμβάλλει καθοριστικά στην διαμόρφωση μιας ταυτότητας είτε αυτή είναι χωρική είτε ατομική είτε συλλογική. Θα περίμενε κανείς λοιπόν οι κάτοικοι που έχουν αντιδράσει μέχρι σήμερα για την κατασκευή του ΧΥΤΑ στην περιοχή τους, όπως Σαγκρί, Μέλανες και όποια άλλα χωριά έχουν αρνηθεί την γειτνίαση με τον ΧΥΤΑ, να είναι αλληλέγγυοι και μπροστάρηδες στον αγώνα που δίνουν σήμερα οι δημότες της Γαλήνης και των Εγγαρών.

Από ότι φαίνεται όμως η εγωιστική καπιταλιστική λογική του «δυο πόντοι από… την πόρτα μου… και όπου θέλει ας είναι» έχει κυριαρχήσει. Ενάντια σε αυτή την λογική αγωνίζεται η ΠΕΚΙΝ και ελάχιστες πολιτικές συλλογικότητες. Ομολογουμένως δύσκολο εγχείρημα για την επίτευξη του οποίου απαιτούνται συνεχείς αγώνες, ψυχικό σθένος, χρόνος, θεωρητική κατάρτιση και μια επίπονη εκστρατεία ενημέρωσης του κόσμου.

Το εργαλείο της ενημέρωσης με στόχο την κινητοποίηση των κατοίκων της χώρας, οι οποίοι πλήττονται εξίσου, από την μεταφορά της χωματερής πίσω από τον Άγιο Χρυσόστομο θα χρησιμοποιήσει η ΠΕΚΙΝ στο εγγύς μέλλον, σε συνεργασία με όσους θίγονται από τους ΧΥΤΑ και ενδιαφέρονται γενικότερα για το πρόβλημα των σκουπιδιών. Αυτά ως προς την συνέλευση της ΠΕΚΙΝ την Τρίτη 25-5-2010. Αναμένουμε εξελίξεις…

Το πρόβλημα των απορριμμάτων

Αν όμως θίξουμε επιφανειακά, τμηματικά και προσωρινά το πρόβλημα των απορριμμάτων με σκοπό να μην τα μυρίζουμε, να μην τα βλέπουμε και να μην μας χαλάνε την τουριστική εικόνα μας, τότε δεν κάνουμε τίποτα άλλο, από το να αναπαράγουμε την κυρίαρχη καπιταλιστική αντίληψη και πρακτική. Μια πρακτική που στηρίζεται στην κλασσική καπιταλιστική θεωρητική άποψη ότι
1) Ο ορθολογικός άνθρωπος πρέπει να υποτάξει την ανυπότακτη φύση και να εκμεταλλεύεται τους πόρους της που είναι ανεξάντλητοι.
2) Η εργατική δύναμη μπορεί να αντικατασταθεί από την ανάπτυξη της τεχνολογίας και να συνεχίζεται απρόσκοπτα η ανάπτυξη και η κατανάλωση.
3) ενώ η κατανάλωση αποτελεί την κινητήρια δύναμη της αγοράς και της οικονομίας και μπορεί να αναπτύσσεται στο διηνεκές χωρίς πρόβλημα.
Παρόλο που η ίδια η ιστορία έχει αποφανθεί ότι αυτές οι παραδοχές του καπιταλισμού είναι καταστροφικές για την κοινωνία και το ευρύτερο οικοσύστημα, τα κράτη όλου του κόσμου σε αγαστή συνεργασία με το κεφάλαιο και τις πολυεθνικές προσπαθούν με κάθε μέσο να διαιωνίσουν αυτές τις καταστροφικές και αντιφατικές καπιταλιστικές λογικές.

Λογικές που έχουν φέρει το οικοσύστημα στα όρια του, τους εργάτες σε απόγνωση φτώχεια και σε καθεστώς ομηρίας μέσα από τις συνεχείς τεχνικές ή πραγματικές κρίσεις, ενώ ταυτόχρονα εκθειάζουν την κατανάλωση ως ύψιστο κοινωνικό και ατομικό σκοπό.

Οι στοιχειώδεις αντιφάσεις στην καπιταλιστική λογική έρχονται βίαια να συνθέσουν, την ανεργία με την κατανάλωση, την θεμελίωση της ιεραρχίας ενάντια στην συνεργασία την ισότητα και την αλληλεγγύη ανάμεσα μας, την επικράτηση της μαζικής κοινωνίας με την ταυτόχρονη καταστροφή του τοπικού ιστού σε κάθε μέρος της γης, την υποταγή της επιστήμης στην λογική του κέρδους και την χρήση της διαφήμισης για να διαμορφωθούν τεχνικές ανάγκες και επιθυμίες με απώτερο σκοπό την συσσώρευση κέρδους για λίγους.

Η καταναλωτική μανία πάνω στην οποία στηρίζεται «η ανάπτυξη και η πρόοδος» της κοινωνίας μας ευθύνεται για την υπέρ-παραγωγή απορριμμάτων. Τα σκουπίδια είναι ενδογενές και δομικό στοιχείο του τρόπου που είναι οργανωμένη η κοινωνία μας και αντανακλάει σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας.

Τα σκουπίδια είναι το προϊόν που παράγεται από την σχέση που έχει δημιουργήσει ο καπιταλισμός τόσο ανάμεσα στους ανθρώπους όσο και ανάμεσα σε εμάς και στην φύση. Τα σκουπίδια είναι σύμφυτα με την συνεχή κατανάλωση τόσο των ιδιωτικοποιημένων δημόσιων αγαθών, νερό, φαγητό, περιβάλλον, μεταφορές, ελεύθεροι χώροι, κ α, όσο και από την καταναλωτική πρακτική της παραγωγής, προϊόντων, υπηρεσιών, σχέσεων και συναισθημάτων μιας χρήσης.

Η εντατικοποίηση των ρυθμών της ζωής και της εργασίας από την άλλη εκτός από την έλλειψη ελεύθερου χρόνου και την ανυπαρξία παύσης, ηρεμίας και αναστοχασμού στηρίζουν την παραγωγή και κατανάλωση των προϊόντων μιας χρήσης που συμβάλλουν τα μάλα στην παραγωγή σκουπιδιών.

Η κυρίαρχη προπαγάνδα βέβαια έχοντας να αντιμετωπίσει την κατακραυγή του κόσμου και τα οικολογικά κινήματα (όχι της ΜΚΟ) προσπαθεί να φτιασιδώσει αυτές τις καταστροφές (ιδεολογήματα) της με όρους όπως πράσινη ανάπτυξη, ΧΥΤΑ μετά από λίγο ΧΥΤΥ, μετά ολοκληρωμένη διαχείριση απορριμμάτων, πυρόλυση θερμική επεξεργασία και ότι άλλο θα ανακαλύψουν στο μέλλον με σκοπό βέβαια να πουλήσουν τεχνογνωσία= πνευματικά δικαιώματα, τεχνολογία και να καθησυχάσουν τους επιδερμικά ευαισθητοποιημένους πολίτες ολόκληρου του κόσμου ότι το υπάρχον σύστημα είναι ορθολογικό και δημοκρατικό.

Πολλές φορές οι κυρίαρχοι αλλάζουν το όνομα σε ένα προϊόν κρατώντας το προϊόν ίδιο (για παράδειγμα οι ηλιακοί συσσωρευτές οι οποίοι μέχρι πριν μερικά χρόνια ήταν ενταγμένοι στα βιομηχανικά προϊόντα και σήμερα «μετεξελίχτηκαν» σε πράσινα οικολογικά προϊόντα) και άλλες φορές μάλιστα αλλάζει το προϊόν και κρατάει το ίδιο όνομα για να εξαπατά τους πολίτες (βλέπε σοσιαλισμός και δημοκρατία).

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι παραγνωρίζοντας τις σχέσεις εξουσίας, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τις κοινωνικές τάξεις και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν οι ελίτ του τόπου μας δεν πρόκειται να έχουμε παρά μόνο εφήμερες και επιπόλαιες λύσεις στο πρόβλημα των σκουπιδιών. Θα τα κρύβουμε πάντα κάτω από ένα χαλί. Εξάλλου οι «αναπτυγμένες και πολιτισμένες» δυτικές κοινωνίες έχοντας εφαρμόσει χρόνια αυτά που εμείς θεωρούμε ως πανάκεια σήμερα δεν έχουν συμβάλλει καθόλου ούτε στην αποτροπή της εξαφάνισης της βιοποικιλότητας, ούτε έχουν δώσει λύση στο οικολογικό πρόβλημα, ούτε καν έχουν λύσει το πρόβλημα των απορριμμάτων απεναντίας είναι οι δημιουργοί αυτής της επικίνδυνης κατάστασης.

Η αντίσταση λοιπόν σε ένα ΧΥΤΑ ή ένα ΧΥΤΥ μετά το 2015 δεν είναι παρά αποσπασματικές και προσωρινές λύσεις. Η αντίσταση όμως με κριτική ματιά, όσων ασχολούνται με τα δημόσια προβλήματα, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να λύσουμε οριστικά ότι δημιουργεί το οικολογικό πρόβλημα.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΔΣ ΤΗΣ ΠΕΚΙΝ

Η ανοικτή σε όλους και πάντα συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου της ΠΕΚΙΝ θα πραγματοποιηθεί σήμερα Τρίτη 25-5-2010 στις 8:30 το βράδυ στον πολύ-χώρο του ΣΥΡΙΖΑ.

Στην συνεδρίαση αυτή δεν θα συζητήσουμε για την διάχυτη λαϊκή αποδοκιμασία της κυβέρνησης και εν γένει του ευρύτερου πολιτικού συστήματος, ούτε για τα βάρβαρα μέτρα του ΔΝΤ και της ΕΕ, πόσο μάλλον για το ασφαλιστικό και τις κατά όνομα εξεταστικές επιτροπές για τα σκάνδαλα ZIEMENS ΒΑΤΟΠΕΔΙ ΧΡΗΜΑΤΗΣΤΊΡΙΟ κλπ.

Οι περιφερειακές οικονομίες της ευρωζώνης που κλυδωνίζονται αναδεικνύοντας την αποτρόπαια νεοφιλελεύθερη πολιτική της Ευρωπαϊκής ένωσης που συμπαρασύρει στην λιτότητα την ανεργία και την εξαθλίωση μεγάλα τμήματα της κοινωνίας του ευρωπαϊκού νότου (χωρίς την ύπαρξη ΔΝΤ ) δεν θα αποτελέσουν το σημερινό θέμα της συνεδρίασης της ΠΕΚΙΝ, ούτε βέβαια θα υπενθυμίσουμε στους παρευρισκόμενους την συνταγματική χούντα του ΠΑΣΟΚ και την διάσπαση της ΝΔ.

Τα προβλήματα του εμπορικού κόσμου παρόλο που οι περισσότεροι μικροεπαγγελματίες βρίσκονται σε δεινή οικονομική, κοινωνική και ψυχολογική κατάσταση, δεν θα συζητηθούν στην σημερινή συνεδρίαση ούτε βέβαια θα βγάλουμε καμία ανακοίνωση για την αναλγησία του ΔΣ του Εμπορικού Συλλόγου Νάξου. Τα στοιχεία που δόθηκαν στην δημοσιότητα είναι τραγικά και μας λένε ότι το πρώτο τετράμηνο φέτος (Γενάρης-Απρίλης) οι ακάλυπτες επιταγές έφτασαν τις 52.423 και σε αξία σε 504,8 εκατ. Δηλαδή κάθε μέρα έχουμε ακάλυπτες επιταγές ύψους 4.200.000 ευρώ!!!(πηγή ελευθεροτυπία)

Όσο για τους πλειστηριασμούς και τις πιέσεις των τραπεζών, των εισπρακτικών εταιρειών και των τοκογλύφων που οδηγούν τον κόσμο στην αυτοκτονία ή στο τρελάδικο, παρόλο που μας καίει και μας ανησυχεί δεν θα ασχοληθούμε με αυτό το καυτό κοινωνικό πρόβλημα, για τον απλούστατο λόγο ότι είμαστε λίγοι.

Αν η προσέλευση του κόσμου ήταν ικανοποιητική θα μπορούσαμε να συζητήσουμε όλα όσα μας απασχολούν και να συντονίσουμε την δράση μας.
Για σήμερα όμως έχουμε να συζητήσουμε τις εξελίξεις στον ΧΑΔΑ Νάξου, τους ρύπους και την καταστροφή που προξενούν τα λατομεία, ίσως την δυσοσμία που αποπνέει το νεκροταφείο της Χώρας με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η υγεία των περίοικων ενώ μας καταρρακώνει σαν δημότες της Νάξου και ότι άλλο θέσουν οι παρευρισκόμενοι.

Όπως χαρακτηριστικά τονίζω πάντα, τα προβλήματα που δημιουργούν οι αντιπρόσωποι μας είναι πέρα από τις δυνάμεις της μικρής αλλά δραστήριας ΠΕΚΙΝ. Η παρουσία ακόμα περισσότερων μελών και δημοτών, θα έδινε μια πραγματικά άλλη προοπτική στην δυναμική της πεκιν.

Σας περιμένουμε…

Η σημερινή κατάσταση και τι να κάνουμε!

Ο κάθε ένας που γράφει ένα κείμενο, γνωρίζει ή πρέπει να γνωρίζει ότι δεν υπάρχει καθολική ή απόλυτη άποψη. Γνωρίζει από την αρχή λοιπόν ότι η άποψη του είναι μερική και υποκειμενική, με την έννοια ότι αποτελεί ένα από τα κομμάτια της πραγματικότητας. Αυτός είναι ένας περιορισμός ανυπέρβλητος που πάντα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη μας. Εξηγούμαι. Είναι μερική γιατί ο κάθε ένας αναπόφευκτα επιλέγει πλευρές ή υποστηρίζει την μία άποψη, από την άλλη, ανάλογα με αυτά, που αναφέρει ή παραλείπει, αυτά στα οποία δίνει έμφαση ή όχι. Αυτή η υποκειμενική προσέγγιση μπορεί να γίνεται στα φανερά ή στα κρυφά, συνειδητά ή ασυνείδητα.

Εάν όμως θέλουμε να είμαστε και να λεγόμαστε έντιμοι, ειλικρινείς και όσο γίνεται αντικειμενικοί θα πρέπει να αποκλείσουμε δύο υποχθόνιες καταστάσεις αφενός το απροκάλυπτο ψέμα και αφετέρου την παράλειψη, τον υποτονισμό και την απόκρυψη των σημαντικών στοιχείων. Το τι είναι βέβαια σημαντικό εξαρτάται από το αξιακό σύστημα του καθενός.

Σήμερα δηλαδή μπορούν να γράψουν όλοι ένα κείμενο για την απεργία της 20ης Μαΐου χωρίς στην ουσία να κάνουν καμία αναφορά στις προληπτικές προσαγωγές της αστυνομίας και της αντιτρομοκρατικής υστερίας. Να μην αναφέρουν στο ελάχιστο την βία που ασκείται από το κράτος μέσω των ΜΑΤ και των παρακρατικών οργανώσεων του (ο όρος παρακρατικός δεν είναι σωστός γιατί στην ουσία είναι προέκταση του κράτους) ή να μην λαμβάνουν υπόψη τούς τους ταξικούς αγώνες και τα κοινωνικά κινήματα των πολιτών.

Σαφώς μπορεί να γράψει ο οποιοσδήποτε πχ για τα μέτρα του ΔΝΤ και χωρίς αμφιβολία ή αναστολές να τα χαρακτηρίσει αντιλαϊκά χωρίς όμως να είναι διατεθειμένος να ασκήσει κριτική για την αναγκαιότητα τους ή ακόμα και για την αποτελεσματικότητα τους. Χωρίς να αναρωτηθεί αν πραγματικά τα κυρίαρχα κόμματα έχουν ευθύνες για αυτή την κρίση και κύρια χωρίς την διάθεση να δράσει για να τα ανατρέψει.

Μέχρι και ο πρωθυπουργός δεν μπόρεσε να μην δηλώσει την οδύνη του, για τα μέτρα, που του επιβάλλει το ΔΝΤ η ΕΕ και οι διεθνείς τοκογλύφοι. Ο καημένος! Ελάχιστοι αναφέρουν ή λαμβάνουν υπόψιν τους ότι τα μέτρα αυτά ήθελαν να τα πάρουν τόσο οι κυβερνήσεις του πασοκ όσο και της νδ από τα τέλη της δεκαετίας του 80. Όχι βέβαια τόσο σκληρά και απροκάλυπτα όσο επιβάλλει ο μηχανισμός στήριξης των τραπεζών και των τοκογλύφων δανειστών αλλά πιο ήπια και σταδιακά έτσι ώστε το πολιτικό κόστος να μην είναι μεγάλο και κυρίως να μην κινδυνεύσει το σύστημα.

Όλοι γνωρίζουν ότι με την αύξηση των έμμεσων φόρων, την περικοπή των μισθών, την μείωση των δημόσιων δαπανών, την ιδιωτικοποίηση- ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, την λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων, την αποσάθρωση του πρωτογενή τομέα και την αποβιομηχάνιση της χώρας, δημιουργούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις για την δημιουργία της επονομαζόμενης καπιταλιστικής ύφεσης. Μιας ύφεσης προς τέρψη των πολυεθνικών η οποία θα διαρκέσει χρόνια και η ανεργία, η φτώχεια και η εξαθλίωση που θα δημιουργήσει είναι βέβαιες και δεδομένες.

Με όρους ταξικούς εγώ το διατυπώνω ως την δημιουργία των συνθηκών εργασιακής ανασφάλειας έτσι ώστε να επιτευχθεί η εργασιακή πειθαρχία που επιδιώκει το κεφάλαιο. Είναι οι απαραίτητες συνθήκες για την επικράτηση του καπιταλιστικού μοντέλου παραγωγής και κατανάλωσης στο οποίο στηρίχθηκε ο δυτικός πολιτισμός. Είναι οι κατάλληλες συνθήκες έτσι ώστε να γιγαντωθεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και να κυριαρχήσει απόλυτα στην πολιτική σκηνή του τόπου, ο νεοφιλελευθερισμός επιβάλλοντας τα συμφέροντα του ως δίκαια και νόμιμα. Τα δίκαια και νόμιμα τα οποία υπερασπίζει η αστυνομία όπως χαρακτηριστικά δήλωσε και ο Δήμαρχος Νάξου κ Ν. Μαράκης.

Σίγουρα κάθε κοινωνία πρέπει να προστατευθεί από όσους απειλούν την εύρυθμη λειτουργία της. Στην αστική δημοκρατία τον ρόλο του προστάτη τον παίζουν η δικαιοσύνη, ο στρατός και η αστυνομία. Σε άλλες κοινωνίες, ο θάνατος, ο εξοστρακισμός ή η απαξίωση όσων επιβουλεύονται την καθεστηκυία τάξη έπαιζε τον ρόλο της αστυνομίας. Σίγουρα ο πολιτισμός μας με την φυλάκιση και τον βασανισμό των αντιφρονούντων είναι από τους πλέον βάρβαρους στην ιστορία της ανθρωπότητας. Πολύ σωστά λοιπόν ο Δήμαρχος ταύτισε την αστική δημοκρατία με την ύπαρξη της αστυνομίας και όχι μόνο.

Στην Νάξο η παρουσία της αστυνομίας όπου υπάρχουν «ταραξίες» μπορεί να ληφθεί υπόψιν του εκάστοτε πολίτη ως σημαντική ή ασήμαντη παράμετρος, για την διεξαγωγή των δικών του συμπερασμάτων. Όμως ας κάνουμε μια υπόθεση: αν για παράδειγμα ο εκάστοτε πολίτης αντιδρούσε για την χωματερή που του φτιάχνουν δίπλα στην πόρτα του χωρίς να τηρούνται στο ελάχιστο οι ίδιοι οι νόμοι και οι κανόνες που υποτίθεται έχουν ορίσει οι τεχνοκράτες και έχουν θεσπίσει οι εκλεγμένοι πολιτικοί του! και τους οποίους, με πάθος προστατεύει η αστυνομία! δεν θα έπρεπε στην συγκεκριμένη στιγμή η αστυνομία να συμπαραταχθεί με το δίκαιο αγώνα των κατοίκων που αντιδρούν στην περαιτέρω υποβάθμιση της ζωής τους;

Δεν θα έπρεπε να επιβάλλει τους νόμους του κράτους; Μήπως τελικά οι νόμοι και το δίκαιο που διαμορφώνονται από τους εκλεκτούς ταγούς μας εφαρμόζονται κατά περίπτωση ή περίσταση και πάντα με την αλαζονεία που χαρακτηρίζει την εκάστοτε εξουσία; Τελικά η έλλειψη νόμων και αρχών που καθορίζουν το πλέγμα σχέσεων ανάμεσα στην κοινωνία πως μπορεί να χαρακτηριστεί; Τι επιπτώσεις έχει στην δομή και την λειτουργία της ίδιας της κοινωνίας; Αυτά ας τα αναλογιστεί ο καθένας από εμάς και ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Όμως πρέπει να αναρωτηθούμε τι είδους ιδανικά και αξίες μεταλαμπαδεύονται από αυτές τις αλαζονικές πρακτικές όχι μόνο στους νέους αλλά στο σύνολο της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που αφομοιώνει την προπαγάνδα τόσο των ΜΜΕ όσο και των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους, όπως η παιδεία. Μιας παιδείας που μέσα από το μάθημα της ιστορίας για παράδειγμα υπερτονίζει επιλεκτικά την «δράση» των «μεγάλων ιστορικών προσώπων», με απώτερο σκοπό να μας εθίζουν στην ιδέα ότι για την επίλυση των προβλημάτων μας έχουμε ανάγκη, από ισχυρές πολιτικές, στρατιωτικές, εκπαιδευτικές κλπ προσωπικότητες. Μιας παιδείας και μιας ρητορικής, που στην ουσία εμφυτεύει στα κεφάλια των πολιτών την αναγκαιότητα ύπαρξης του κυριότερου πυλώνα της αστικής δημοκρατίας, την ετερονομία.
Τους ειδήμονες. Τους αρχηγούς.

Αυτή η ιδεολογική πρακτική έχει σαν συνέπεια στην καλύτερη περίπτωση, σε συνθήκες τέλματος όπως οι σημερινές και όχι μόνο, να αναζητάμε τον κατάλληλο πρόεδρο, τον ισχυρό πρωθυπουργό, τον σοφό οικονομολόγο, τον ανθρώπινο δήμαρχο και τέλος πάντων τον καταλληλότερο θεσμικό αντιπρόσωπο που θα μας βγάλει από την δεινή κατάσταση στην οποία μας έχουν φέρει οι ίδιοι οι «κατάλληλοι και ισχυροί» αντιπρόσωποι… του παλαιότερου και πρόσφατου παρελθόντος.

Σήμερα λοιπόν ένα διάχυτο μείγμα φόβου και ανασφάλειας έχει σκορπίσει στην κοινωνία η βίαια ανατροπή των κεκτημένων του περασμένου αιώνα μετασχηματίζοντας την σε καζάνι που βράζει και είναι έτοιμο να εκραγεί. Φόβος, οργή και θυμός ανακατεμένα με την απαξίωση των θεσμών οδηγεί τους πολίτες από την μια στην τρέλα την παράνοια την αυτοκτονία την βία και από την άλλα να ιδιωτεύουν και να κοιτάνε την δουλειά τους περιμένοντας από τους ειδικούς να λύσουν το πρόβλημα, αν και ενδόμυχα όλοι έχουν αρχίσει να αμφισβητούν πλέον τους αυθέντες, τους ειδήμονες και τους αντιπροσώπους.
Ακόμα και στην Νάξο δεν είναι λίγοι αυτοί που αμφισβητούν τις πολιτικές αποφάσεις των αρχόντων μας αλλά δεν υπερασπίσουν τα δικαιώματα τους όσο θα ήθελαν φοβούμενοι τις κυρώσεις της εξουσίας.

Σε όλους όσους βιώνουν και αμφισβητούν τα παραπάνω θα ήθελα να τους συμπαρασταθώ και να τονώσω το ηθικό τους λέγοντας τους ότι δεν έχουν παρά μόνο μία λύση και ένα όπλο απέναντι στην αυθαιρεσία της εξουσίας, την αντί-πληροφόρηση και την αλληλεγγύη. Σε αυτό το πλαίσιο της αντί-πληροφόρησης θα τους ενημερώσω ότι: σε πολλές περιοχές της χώρας οργανώνονται καθημερινά ανοικτές συνελεύσεις που λειτουργούν με σκοπό να διαλύσουν το τρομερό μείγμα φόβου, οργής και ανασφάλειας και μέσω της αλληλεγγύης βοηθάνε τους συμμετέχοντες να μετουσιώσουν τα συναισθήματα αυτά σε κοινή δράση. Μέσα στις συνελεύσεις αυτές καταρρίπτονται τα τρία μεγάλα ψέματα των κυρίαρχων σήμερα.

1ο ότι ο καθένας είναι μόνος του μέσα στο ολιγαρχικό σύστημα της αγοράς
2ο ότι είμαστε υπεύθυνοι εμείς για το δημόσιο χρέος
3ο ότι η κατάσταση που μας επιβάλουν είναι μονόδρομος.

Σίγουρα υπάρχουν αμφιβολίες, δυσπιστίες, μεταπτώσεις και προβληματισμοί για την αποτελεσματικότητα των ανοικτών συνελεύσεων από όσους έχουν εθιστεί στο να εναποθέτουν τις ελπίδες τους στα χέρια των ειδικών της εξουσίας. Είναι λογικό και αναμενόμενο όταν καλούνται οι πολίτες να πάρουν την ζωή στα χέρια τους να φοβούνται τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που προϋποθέτει αυτή η στάση ζωής ταυτόχρονα όμως δίνει χαρά και δύναμη η αυτονομία και η αυτό-οργάνωση της ανοικτής συνέλευσης. Είναι λογικό, αλλά η μόνη λύση σε αυτό το μοιραίο ελάττωμα του πολιτισμού μας, είναι η συμμετοχή στις συνελεύσεις. Μόνο συμμετέχοντας μαθαίνουμε να συμμετέχουμε.

Στην πραγματικότητα υπάρχουν λύσεις και μπορούν να βρεθούν ακόμα περισσότερες όχι από κάποιο αυθέντη ή ειδήμονα αλλά με τις προτάσεις που μπορούν να καταθέσουν όλοι όσοι συμμετέχουν στην γενική συνέλευση και την συλλογική επεξεργασία τους. Αν σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με τα δεδομένα και τις βεβαιότητες που μας επιβάλλουν οι κυρίαρχοι θα δούμε ότι μας φαίνονται μεγάλοι γιατί είμαστε σκυφτοί.

Ας σηκωθούμε εμείς και τότε θα δείτε ότι θα σκύψουν αυτοί. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ξεκαθαρίσουμε όλοι μας τι θεωρούμε σημαντικό ή ασήμαντο τι δοξάζουμε, τι ελπίζουμε και από ποια οπτική βλέπουμε την πολιτική και κοινωνική κατάσταση.

Τα υπόλοιπα τα αποφασίζει και τα στηρίζει η συνέλευση η οποία καταλήγει πάντα σε συγκεκριμένες προτάσεις... ...

ΠΕΜΠΤΗ 20 ΜΑΗ – ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

ΓΙΑΤΙ Η ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΕΣ ΣΥΜΒΑΝ.
Η ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ,
ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΑΒΟΥΛΩΝ ΚΑΙ ΠΟΥΛΗΜΕΝΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ.

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!

Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Η ΟΡΓΗ
ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ!

ΣΥΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 11:00, ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΥΓΕΙΑΣ ΝΑΞΟΥ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΜΕΣΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΔΙΑΛΑΛΟΥΝ ΟΤΙ ΤΑ ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ ΜΕΤΡΑ
ΔΕΝ ΤΑ ΕΠΙΒΑΛΕΙ ΤΟ ΔΝΤ ΑΛΛΑ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ.

ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΜΙΚΡΗ ΑΛΛΑ ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ.

Οι κάτοικοι της Γαλήνης, των Εγγαρών, το ΔΣ της πεκιν, πολιτικές ομάδες και αυτόνομα άτομα εμπόδισαν σήμερα το πρωί την τεχνική υπηρεσία του Δήμου Νάξου να χαρτογραφήσει την περιοχή, όπου πρόκειται να κατασκευάσουν την νέα χωματερή, στην κορφή Ξύδι.

Ο Δήμαρχος Νάξου βέβαια ενώ παρέλειψε να ενημερώσει τα μέλη του τοπικού συμβουλίου Γαλήνης και Εγγαρών, για τις ενέργειες της τεχνικής υπηρεσίας Δήμου Νάξου δεν παρέλειψε να ενημερώσει προκαταβολικά την αστυνομία έτσι ώστε να προστατεύσει τον κ Γρυλλάκη από τις αναμενόμενες αντιδράσεις των παραπάνω συλλογικοτήτων, με στόχο να τελειώσει το «έργο» του απρόσκοπτα και απερίσπαστα. Είναι βλέπετε απαραίτητη η δημοτική χαρτογράφηση για να μπορέσουν να συνεχίσουν το παράνομο και επικίνδυνο «έργο» του ΧΥΤΑ.

Η παρουσία της αστυνομίας διακριτική μεν αλλά πάντα παρούσα όταν εκτελεί εντολές ανωτέρων και δη όταν αυτές οι εντολές είναι βέβαιο ότι θα ξεσηκώσουν πλήθος διαμαρτυριών! Κάποια στιγμή ο πρόεδρος των Εγγαρών κ Βαθρακοκοίλης εμφανίστηκε κάθιδρος και μπερδεμένος προσπαθώντας να κατευνάσει τα οξυμένα πνεύματα.

Μάταια όμως. Ούτε η παρουσία της αστυνομίας ούτε η προσπάθεια του Δημοτικού συμβούλου είχαν αντίκρισμα στο κόσμο που συγκεντρώνονταν όλο και περισσότερος. Κατόπιν εντολής του Δημάρχου η αστυνομία αποχώρησε και οι παρευρισκόμενοι αγανακτισμένοι αποφάσισαν να προχωρήσουν σε κατάληψη του Δημαρχείου με μαύρες σημαίες. Η αυτοκινητοπομπή εν μέσω κορναρισμάτων απέκλεισε τον δρόμο μπροστά στο δημαρχείο και στον χώρο στάθμευσης και σύσσωμοι οι πολίτες εισέβαλαν στο Δημαρχιακό μέγαρο. Με συνθήματα όπως «είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι» και «να φύγουν τα σκουπίδια από τις Εγγαρές και την Γαλήνη» εισέβαλαν στο χώρο δίπλα στο γραφείο του Δημάρχου και μεταφορικά τον έσυραν στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημαρχιακού μεγάρου.

Η αποφασιστικότητα και η ορμή των πολιτών έκανε τον Δήμαρχο να χάσει την ψυχραιμία του και να δηλώσει ότι όπως ακριβώς κάλεσε την αστυνομία έτσι και έδωσε την εντολή να αποσυρθεί. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να ταυτίσει την δημοκρατία με την παρουσία της αστυνομίας. Οι αντιδράσεις ήταν ποικίλες και ηχηρές. Ο δήμαρχος συνέχισε την απαράδεκτη τοποθέτηση του προσπαθώντας να δικαιολογήσει την συμπεριφορά του ως μονόδρομο αφήνοντας υπόνοιες για ενίσχυση των δυνάμεων της αστυνομίας την επόμενη φορά που θα προσπαθήσει να χαρτογραφήσει την περιοχή. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να ομολογήσει ότι είναι ένα απλό όργανο που εκτελεί εντολές ανωτέρων. Λες και δεν ξέρουμε τον ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης στα πολιτικά δρώμενα της Χώρας μας.

Ένα νέο στοιχείο που μάθαμε από τον έντονο διάλογο που διεξάχθηκε μέσα στην αίθουσα συνεδριάσεων, είναι ότι η αρχαιολογικές υπηρεσίες δεν έχουν δώσει την έγκριση τους για την δημιουργία ΧΥΤΑ στην κορφή Ξύδι αλλά για την θέση «Αγριλιά».

Τελειώνοντας τέθηκαν τρία ερωτήματα στον Δήμαρχο και μία διαπίστωση.
1) Αν θα φέρει και ΜΑΤ την επόμενη φορά που θα επιχειρήσουν να χαρτογραφήσουν την περιοχή
2) Πόσα χρήματα θα πληρώνουμε για πρόστιμα λόγω της ύπαρξης ΧΥΤΑ μετά τις 31-12-2011
3) Ποιος ευθύνεται για την μη ύπαρξη ολοκληρωμένης διαχείρισης απορριμμάτων στην Νάξο. Ουσιαστικές και καθαρές απαντήσεις βέβαια δεν δόθηκαν. Μόνο σε μια στιγμή αυτοκριτικής ο Δήμαρχος έθεσε και τον εαυτό του μέσα σε όλους όσους ευθύνονται, για τα πρόχειρα, παράνομα και επικίνδυνα, έργα που γίνονται στην Νάξο, χωρίς βέβαια να ξεχάσει να επιβεβαιώσει την κεντρική προπαγάνδα που διαχέεται όλο και συχνότερα στις μέρες μας ότι: φταίμε και εμείς οι πολίτες για αυτή την κατάσταση.

Η συνεδρίαση έκλεισε με την κοινή διαπίστωση ότι ο Δήμαρχος είναι ο μοναδικός και απόλυτος υπεύθυνος για ότι συμβεί στο μέλλον….

Σχετικά με την παρέμβαση της ¨Ανοικτής Συνέλευσης Ενάντια στην Κρίση»

Εκτός από τις πορείες στις οποίες οργάνωσαν και συμμετείχαν, με αποκορύφωμα την κατάληψη του επαρχείου, τα μέλη της «Ανοικτής Συνέλευσης ενάντια στην Κρίση» έκαναν μία από τις καλύτερες παρεμβάσεις τους, την Παρασκευή το βράδυ 14-5-2010. Η ταινία «Μνήμες Λεηλασίας» που πρόβαλαν στην πλατεία Μανδηλαρά, εκτός από το ότι καθήλωσε και τους περαστικούς, αποκάλυψε σε όσους την είδαν τον ρόλο του ΔΝΤ στην Αργεντινή. Παράλληλα (και συνειρμικά) ανέδειξε τις ομοιότητες με την ελληνική πολιτική πραγματικότητα καθιστώντας σαφές στους παρευρισκόμενους ότι ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός (του πα.σο.κ, του λα.ο.ς και της ν.δ.) είναι ένα απάνθρωπο πολιτικό σύστημα που στηρίζεται σε συγκεκριμένους πυλώνες, με πολύ συγκεκριμένους σκοπούς που παρεμπιπτόντως απέχουν «παρασάγγας» από αυτά που ευαγγελίζεται ότι υπερασπίζει και προωθεί ο καπιταλισμός (ελευθερία, ισότητα και δικαιοσύνη δηλαδή).

Αν και η Αργεντινή με την Ελλάδα φαίνονται να έχουν και έχουν, πολιτισμικές, γεωγραφικές, θρησκευτικές, παραγωγικές και πολιτικές διαφορές, αν τις εξετάσουμε συγκριτικά, με «πολιτική ματιά» και υπό το πρίσμα του νεοφιλελευθερισμού, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι οι ομοιότητες μας είναι πολύ περισσότερες από όσο θέλουν να πιστεύουν κάποιοι. Τόσες πολλές που και ο πιο ψύχραιμος θα ανησυχήσει σκεπτόμενος τις συνέπειες της εισβολής του ΔΝΤ στην Αργεντινή και συνειρμικά θα οδηγηθεί να αναλογιστεί και τις αντίστοιχες ή ανάλογες συνέπειες, που θα έχουμε στην Ελλάδα τώρα και στο εγγύς μέλλον.
Μπορεί λοιπόν οι χώρες μας να διαφέρουν όμως οι «συνταγές» του ΔΝΤ και της ΕΕ είναι ίδιες και απαράλλαχτες. Ήδη τα πρώτα αντιλαϊκά μέτρα έχουν παρθεί και αναμένουμε τα επόμενα.

Βασική προϋπόθεση για να περάσουν τα βάρβαρα και αποτρόπαια μέτρα είναι η κατάλυση της τυπικής αστικής δημοκρατίας σε αγαστή συνεργασία με τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Στην Ελλάδα το συνταγματικό πραξικόπημα της 6ης Μάη στην ουσία διέγραψε με «μονοκοντυλιά» την βουλή μετατρέποντας την και τυπικά σε καφενείο συνεύρεσης αργόμισθων βουλευτών ενώ ο παντοκράτωρ Παπακωνσταντίνου σφετερίζεται ακόμα και τις αρμοδιότητες του προέδρου της δημοκρατίας.

“Οι συνθήκες για εμπόριο, φορολογία, οικονομική συνεργασία και συμμετοχή σε διεθνείς οργανισμούς ή ενώσεις και όσες άλλες περιέχουν παραχωρήσεις οι οποίες επιβαρύνουν ατομικά τους Έλληνες, δεν ισχύουν χωρίς τυπικό νόμο που τις κυρώνει δεν μπορούν να οριστούν χωρίς νόμο ” – ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΑΡΘΡΟ 36.2

Από τις 6 του Μάη, τα όποια οικονομικά μέτρα ακολουθήσουν κατά εντολή της τρόικας (ΔΝΤ, Κομισιόν, ΕΚΤ) θα υιοθετούνται κατόπιν μιας απλής ενημέρωσης των βουλευτών και πάντως χωρίς της έγκριση της βουλής. Η βουλή η ίδια τήρησε σιγή ιχθύος για αυτό το πραξικόπημα πλην ελάχιστων βουλευτών της αριστεράς!

Ένα άλλο κοινό στοιχείο είναι η βία του κράτους, που στην Ελλάδα έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Ένα ανελέητο πογκρόμ βίας έχουν εξαπολύσει οι κυρίαρχοι όχι μόνο κατά την διάρκεια των κινητοποιήσεων αλλά και εναντίον αθώων πολιτών που βρίσκονται μέσα στα σπίτια τους, ξυλοκοπώντας τους με μίσος. Ταυτόχρονα έχουν επιστρατεύσει όλο τον παρακρατικό μηχανισμό προκειμένου να χαλιναγωγήσουν τα συναισθήματα οργής και αγανάκτησης του κόσμου και να καταστείλουν με τον πιο βίαιο τρόπο τις λαϊκές αντιδράσεις. Αποτέλεσμα της παρακρατικής δράσης ήταν η δολοφονία 3 ανθρώπων. Παρόλα αυτά οι κινητοποιήσεις δεν σταματάνε.

Ένα άλλο κοινό στοιχείο είναι οι διεφθαρμένοι και ξεπουλημένοι πολιτικοί που προκειμένου να σώσουν τους τραπεζίτες από σίγουρη χρεωκοπία ρίχνουν στον Καιάδα τους έλληνες εργαζόμενους χωρίς τύψεις και ντροπές. Ο Μακιαβελισμός σε όλο του το μεγαλείο.
Επίσης αναγκαία συνθήκη για την επιβολή των μέτρων είναι η διάχυση της πεποίθησης στις κοινωνίες ότι αυτές ευθύνονται για την οικονομική κατάρρευση της χώρας τους και όχι η διαχείριση της κρίσης από τον κρατικό μηχανισμό υπέρ των τραπεζών. Δεν φταίει η καπιταλιστική συσσώρευση αλλά ο απλός κόσμος.

Ταυτόχρονα με διλλήματα ολοκληρωτικού τύπου ή αυτό ή το χάος πρέπει να πείσουν τον κόσμο ότι η συνταγή που μαγειρεύουν οι κυρίαρχοι είναι η μόνη που θα βγάλει τον κόσμο από την κρίση. Είναι μονόδρομος το ΔΝΤ αν θέλετε να σώσουμε το έθνος μας.

Η απόσπαση της εκλογικής συναίνεσης με ψέματα, με προπαγάνδα και λαϊκισμό είναι μια πάγια τακτική του καπιταλιστικού ολιγαρχικού συστήματος από την δημιουργία του μέχρι και την οριστική διάλυση του. Η πεποίθηση ότι οι κυβερνήσεις έχουν σαν κύριο ρόλο την ειρηνική διαμεσολάβηση τους για να λυθούν δίκαια, οι ταξικές αντιθέσεις και οι συγκρούσεις διαφορετικών συμφερόντων, είναι αυταπάτη και φενάκη. Καταρρίφθηκε και αυτός ο κοινός μύθος.

Οι ειδήμονες στην παρούσα φάση παίζουν τον ρόλο για τον οποίο τους πληρώνει το κράτος. Έρχονται σαν εθνοσωτήρες και με όρους τεχνικούς συμβάλλουν τα μάλα στην γιγάντωση της αισχροκέρδειας των τοκογλύφων επιβεβαιώνοντας και διαιωνίζοντας την επίσημη προπαγάνδα.
Η εξατομίκευση που έχουν επιτύχει με την νοηματοδότηση, της αγοράς, του κέρδους και της διάκρισης, ως κύριων συστατικών της ελεύθερης καπιταλιστικής κοινωνίας που επιτυγχάνεται μόνο μέσω τους ελεύθερου ανταγωνισμού των αγορών, λειτουργεί θετικά για το σύστημα σε κρίσιμες στιγμές όπως αυτές που βιώνουμε όλοι μας.

Ακόμα και σήμερα μιλάνε για ανάπτυξη που θα μας σώσει από τα προβλήματα που δημιούργησε… η ίδια η ανάπτυξη. Μα πως είναι δυνατόν η λύση ενός προβλήματος να βρίσκεται μέσα στο ίδιο το πρόβλημα; Αυθαίρετα και αυταρχικά μέσω των ΜΜΕ διαχέεται η εντύπωση μιας θαυμάσιας, ειρηνικής και πράσινης ανάπτυξης αποσιωπώντας το τίμημα αυτής της καπιταλιστικής πολιτικής. Ένα τίμημα που περικλείει την καταστροφή του περιβάλλοντος αφενός και αφετέρου ένα εξίσου βαρύ τίμημα σε ανθρώπινες ζωές με χιλιάδες τραυματισμούς και πρώιμους θανάτους εργατών, με ταξικούς αγώνες διαρκείας, με καταστολή και φυλάκιση του ριζοσπαστικότερου τμήματος της κοινωνίας (αυτού που διεκδικεί την κατάλυση της βουλής από τα κάτω, από την βάση και όχι από ένα ή μερικούς παντοκράτορες), με αυτοκτονίες των άνεργων και κατασχέσεις βασικών περιουσιακών στοιχείων όσων δεν είχαν την «σωστή επιχειρηματική» δράση.

Με την διάλυση του πρωτογενή τομέα, την αποβιομηχάνιση της χώρας και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας σε τιμές που φτάνουν το 10-20% της αντικειμενικής αξίας του πλούτου που έχει παραχθεί με τους φόρους των εργαζόμενων. Και τέλος με την πλήρη υποβάθμιση των λαϊκών κινημάτων και των κοινωνικών αγώνων που υποτίθεται ότι είναι η αστέρευτη πηγή δύναμης για την κυβέρνηση και αποτελούν την ατμομηχανή που σέρνει το τρένο της κυβέρνησης προς την κατεύθυνση της ισότητας και της δικαιοσύνης. Ακόμα και η τυπική καπιταλιστική αρχή ότι οι πολίτες αποτελούν την αρχή και το τέλος της εξουσίας έχει καταρριφθεί. Η εξουσία πηγάζει από τον λαό ασκείται από τον λαό για τον λαό έλεγε ένα σύνθημα του Α. Παπανδρέου το 1980… εφάμιλλο της «αντιεξουσιαστικής» εξουσίας του Γιώργου Παπανδρέου.

Ταυτόχρονα ετοιμάζουν κυβερνήσεις «εθνικής ενότητας ή σωτηρίας » ή καμία οικουμενική που θα στελεχώνεται από τους ειδήμονες του ίδιου οικονομικού και πολιτικού υπόκοσμου, για να ρίξουν ακόμα περισσότερη στάχτη στα μάτια του κόσμου και να αποσιωπήσουν το συνταγματικό πραξικόπημα και την έλλειψη στήριξης της κυβέρνησης από τους εργαζόμενους τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Αυτή η νέα κυβέρνηση προφανώς θα σηματοδοτήσει το τέλος μιας μεταπολίτευσης που ουσιαστικά ουδέποτε υπήρξε.

Αυτοί οι πολιτικοί και κοινωνικοί παράγοντες έχουν εξασφαλιστεί στα περισσότερα καπιταλιστικά κράτη και οι ομοιότητες της μαζικής καταναλωτικής κοινωνίας είναι παντού ίδιες… συν το γεγονός ότι έχοντας μάθει να ζούμε σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον με ελεγχόμενη διατροφή, παιδεία που δημιουργεί παθητικούς και υποταγμένους υπηκόους, ελεγχόμενη διασκέδαση, ελεγχόμενους ελεύθερους χώρους, ελεγχόμενα δικαιώματα και τρόπους δράσης, επιζητώντας βεβαιότητες μετά μανίας και απολαμβάνοντας θεάματα και ξερό άρτο, είναι πολύ πιο εύκολο να υποκύψουμε στα «κελεύσματα» των φασιστών και ακροδεξιών παράσιτων που ευαγγελίζονται την νομιμοφάνεια παρά να ασπαστούμε τις αξίες της άμεσης δημοκρατίας. Της μόνης δημοκρατίας…

Ύφεση, ανεργία, φτώχεια, υποτέλεια και υποταγή, μας επιφυλάσσουν τα νέα σοσιαλιστικά μέτρα του ΔΝΤ της ΕΕ και ΕΚΤ. Το δίκτυ ασφάλειας και στήριξης που υποτίθεται μας δίνουν γενναιόδωρα, είναι ο βρόγχος που αν δεν τον περάσουμε εμείς στον λαιμό των ελεεινών τοκογλύφων, θα μας τον περάσουν αυτοί.

Τελειώνοντας θα ήθελα να τονίσω ότι δεν κάνω αναφορά στο ΔΝΤ για να ξεδιπλώσω ακόμα περισσότερο το πέπλο φόβου και ανασφάλειας, που απλώνουν πάνω στην κοινωνία οι κυρίαρχοι με σκοπό να παραμείνουν στην βολή του καναπέ οι πολίτες και να προσπαθούν μόνοι τους να γλιτώσουν από τις συνέπειες της κρίσης, αλλά, για να θέσω ένα πολιτικό προβληματισμό όπου αμφισβητούνται οι πυλώνες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και κυρίως να τονίσω την μοναδική διέξοδο, που υπάρχει σε τέτοιες καταστάσεις. Η μόνη λύση και ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε αυτή την πολύ-επίπεδη και πολυσύνθετη κρίση βρίσκεται στην βάση και ανάμεσα μας και είναι η αλληλεγγύη. Η αλληλεγγύη και μόνο η αλληλεγγύη.

Και αυτή θα πρέπει να είναι ο μοχλός κινητοποίησης των μελών της «ανοικτής συνέλευσης ενάντια στην κρίση». Μιας ανοικτής συνέλευσης που αν ξεπερνούσε τις αστικές νοοτροπίες και τους παραδοσιακούς τρόπους δράσης-αντίδρασης χωρίς να τους υποβαθμίζει ή να τους απαξιώνει, θα μπορούσε να μετασχηματισθεί στην Νάξο σε ένα σπέρμα πολιτικό και κοινωνικό (παραγωγικό) όπου μετά από ένα βραχύ διάστημα κυοφορίας και επεξεργασίας των μη συμβατικών ιδεών της θα έθετε μεσοπρόθεσμα τα θεμέλια της άμεσο-δημοκρατικής κοινωνίας. Της μόνης κοινωνίας όπου εξασφαλίζεται η ισότητα και η δικαιοσύνη.

Πρέπει λοιπόν πρώτα να παλέψουμε με την κυρίαρχη προπαγάνδα με συνέπεια, με συνέχεια και υπομονή και με τα ίδια όπλα να δείξουμε στην κοινωνία την εναλλακτική μας πρόταση. Από εμάς εξαρτώνται όλα αυτά για να πραγματοποιηθούν ή όχι.