«Η κυβέρνηση προχωρά στην ψήφιση του ν/σχ “Καλλικράτης” με τη μέθοδο του αποφασίζομεν και διατάσσομεν απέναντι στις τοπικές κοινωνίες, ολοκληρώνοντας τους νόμους και τα μέτρα του προγράμματος σταθερότητας, που συνδιαμόρφωσε με το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ. Ο “Καλλικράτης” θα οδηγήσει τη σημερινή ανάπηρη δημοκρατικά, υποχρηματοδοτούμενη οικονομικά και έκθετη στις αγοραίες πολιτικές και τα ιδιωτικά συμφέροντα αυτοδιοίκηση, σε πλήρη κατάρρευση.
• Με τη μεταφορά αρμοδιοτήτων χωρίς σταθερούς πόρους και την περιστολή ήδη των κεντρικών αυτοτελών πόρων, οι κοινωνικές υπηρεσίες και τα έργα στους τομείς της παιδείας, της υγείας, του πολιτισμού, του αθλητισμού, της στήριξης των “ευπαθών” κοινωνικών ομάδων, του περιβάλλοντος κ.λπ., θα περικοπούν δραστικά, ή /και θα καταργηθούν για τους χρεωμένους δήμους.
• 35.000 εργαζόμενοι θα απολυθούν αμέσως και η εργασία των υπολοίπων θα είναι επισφαλής και υποκείμενη σε πολιτικές πιέσεις .
• Η διοικητική αναδιάρθρωση, χωρίς τη διασφάλιση των 4+1,8 δις ευρώ που απαιτούνται σύμφωνα με την ΚΕΔΚΕ και την ΕΝΑΕ για την υλοποίησή της , χωρίς καμιά προετοιμασία και χωρίς τον απαιτούμενο χρόνο ανασυγκρότησης των υπηρεσιών, θα οδηγήσει σε λειτουργικό χάος σε βάρος των δημοτών και των εργαζομένων.
• Οι έννοιες της αυτο-διοίκησης, της δημοκρατίας και της συμμετοχής των πολιτών πλήττονται βάναυσα με τους υπερμεγέθεις δήμους, που λειτουργούν συγκεντρωτικά και αδιαφανώς, στη βάση του πρωθυπουργοκεντρικού μοντέλου, με την ανυπαρξία αποφασιστικών θεσμών εσωτερικής αποκέντρωσης, με το ληστρικό πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα και την αντισυνταγματική περιστολή του δικαιώματος του εκλέγεσθαι.
Για όλα αυτά απορρίπτουμε το ν/σχ “Καλλικράτης”. Ζητάμε να αποσυρθεί, να ανασταλεί η όποια διοικητική μεταρρύθμιση για μια τετραετία και να ξεκινήσει ο δημόσιος διάλογος από τις τοπικές κοινωνίες. Καμιά αλλαγή του γεωγραφικού χάρτη χωρίς τη δεδηλωμένη αποδοχή τους (δημοψήφισμα).»
Για τον Χρήστο Κορτζίδη και τον Δήμο Ελληνικού
Και η ανακοίνωση κλείνει με δυο λόγια για τον δήμαρχο Ελληνικού, για την πολιτική του στον δήμο Ελληνικού, τους αγώνες του, τις επιτυχίες και για την απεργία πείνας την οποία έχει αρχίσει (ήδη βρίσκεται στην 22η ημέρα)
«Σ’ αυτό τον αγώνα μας εμπνέει ο Δήμαρχος Ελληνικού Χρήστος Κορτζίδης.
Η Δημοτική Συνεργασία για το Ελληνικό υλοποίησε ένα υποδειγματικό πρότυπο δημοτικής αρχής, με χρηστή διαχείριση, διαφάνεια και δημοκρατική λογοδοσία. Σε εποχές λιτότητας και περιστολής της κρατικής χρηματοδότησης, ο Δήμος Ελληνικού προσέφερε στους δημότες υψηλό επίπεδο υπηρεσιών και έργων με τα χαμηλότερα δημοτικά τέλη σε όλη την Ελλάδα έχοντας ταυτόχρονα μηδενικό χρέος αλλά και μηδενική επιβάρυνση των πολιτών (πχ για τους βρεφονηπιακούς σταθμούς).
Δείχνοντας έτσι ότι είναι εφικτός ένας άλλος δρόμος για
την Αυτοδιοίκηση, πέρα από τον αντιδημοκρατικό και αντικοινωνικό “Καλλικράτη” της κυβέρνησης και του ΔΝΤ.
Ταυτόχρονα η Δημοτική Αρχή του Ελληνικού, στο όνομα όλου του λαού της Αττικής και με τη συμμετοχή του, διαφύλαξε το χώρο του Μητροπολιτικού Πάρκου Ελληνικού, αποτρέποντας τα σχέδια οικοδόμησής του, και προχώρησε στην απόδοση σε δημόσια χρήση μεγάλου μέρους της παραλίας του Ελληνικού , που λυμαίνονταν ιδιωτικά συμφέροντα.
Σήμερα ο δήμαρχος Χρήστος Κορτζίδης, με το έσχατο μέσο αγώνα – την απεργία πείνας – από τη μια, πρωτοπορεί στον αγώνα κατά του “Καλλικράτη” και, από την άλλη, διεκδικεί τα αυτονόητα για τον Δήμο Ελληνικού: να μην καταργηθεί , να δοθούν οι οφειλόμενοι από το κράτος πόροι και η παραλία στο Δήμο. Είμαστε στο πλευρό του! Ο αγώνας είναι κοινός.»
50 ημέρες απεργίας πείνας για το Δήμαρχο Ελληνικού
Τις 50 μέρες απεργίας πείνας συμπληρώνει ο δήμαρχος, Χρήστος Κορτζίδης στο δημαρχείο Ελληνικού.
Σήμερα ανάμεσα στα δεκάδες μηνύματα συμπαράστασης που φτάνουν καθημερινά τα ονόματα 17 Ευρωβουλευτών της Ενωτικής Αριστεράς που υπογράφουν το εξής κείμενο:
Ο Δήμαρχος Ελληνικού, Χρήστος Κορτζίδης, πραγματοποιεί την 50η μέρα απεργίας πείνας αντιδρώντας στο σχέδιο διοικητικής αναδιαρθρωσης «Καλλικράτης», το οποίο καταργεί τον Δήμο Ελληνικού.
Ο επανασχεδιασμός των διοικητικών περιφερειών και των δήμων που σχεδιάζει η Ελληνική κυβέρνηση, με πρόσχημα την εξοικονόμηση πόρων και το πρόγραμμα λιτότητας του ΔΝΤ, πραγματοποιείται χωρίς κανέναν ουσιαστικό σχεδιασμό και χωρίς την προηγούμενη διαβούλευση με τους αρμόδιους αιρετούς φορείς.
Η ευρωομάδα της Αριστεράς εκφράζει τη συμπαράστασή της στον αγώνα του Δημάρχου Ελληνικού, Χρήστου Κορτζίδη.
The Greek Mayor of Elliniko Municipality, Christos Kortzidis, holds its 50th day on hunger strike in response to the administrative restructuring plan "Kallikrates, which abolishes the City of Elliniko.
The re-design of country’s regions and municipalities, based on the pretext of the IMF austerity program, is without any real plan and without any prior consultation with the relevant, elected, Mayors.
GUE/NGL expresses its solidarity to the struggle of the Mayor of Elliniko, Christos Kortzidis.
Υπογραφές Ευρωβουλευτών Ενωτικής Αριστεράς για Δήμαρχο Ελληνικού, Χρήστο Κορτζίδη
Willy Meyer, Izquierda Unida, Spain
Jurgen Klute, Die Linke, Germany
Helmut Scholz, Die Linke, Germany
Thomas Handel, Die Linke, Germany
Gabriele Zimmer, Die Linke, Germany
Sabine Wils, Die Linke, Germany
Sabine Losing, Die Linke, Germany
Svensson Eva-Britt, Left Party, Sweden
Rui Tavares, Bloco de Esquerda, Portugal
Marisa Matias, Bloco de Esquerda, Portugal
Hadjigeorgiou Takis, AKEL, Cyprus
Patrick Le Hyaric, Front de Gauche, France
Marie Christine Vergiat, Front de Gauche, France
Higgins Joe, Socialist Party, Ireland
Miroslav Ransdorf, Communist Party of Bohemia and Moravia
Jiri Mastalka, Communist Party of Bohemia and Moravia
Nikolaos Chountis, SYRIZA, Greece
Τρίτη 22 Ιουνίου 2010
Πέμπτη 17 Ιουνίου 2010
ΤΟΠΙΚΗ (ΑΥΤΟ) ΔΙΟΙΚΗΣΗ: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΛΠΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Ο θεσμός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν δημιουργήθηκε κατόπιν διαβουλεύσεων της κεντρικής εξουσίας με τον λαό. Δεν συμμετείχε κανένας πολίτης στην διαμόρφωση του πλέον σημαντικότερου θεσμού της πολιτικής ιστορίας της ανθρωπότητας. Απεναντίας το κράτος σφετερίστηκε την προηγούμενη μακροχρόνια οργάνωση των τοπικών κοινοτήτων, παρείσφρησε σε αυτήν και αφού την ενσωμάτωσε στον μηχανισμό του, την «οργάνωσε γραφειοκρατικά» έτσι ώστε να μπορεί να την ελέγχει και να την χρησιμοποιεί κατά το δοκούν. Η Τ.Α. αναδημιουργήθηκε από το κράτος σαν ένας γραφειοκρατικός θεσμός με απώτερο σκοπό να επεκτείνει την επιρροή του σε κάθε γωνιά της γεωπολιτικής επικράτειας του.
Δεν αποτελεί τον θεσμό από τον οποίο απορρέει η «λαϊκή εξουσία» όπως ακρίτως ή πονηρά επαναλαμβάνουν οι λογής-λογής πολιτικοί των κομμάτων εξουσίας. Από την δημιουργία του μέχρι σήμερα ο θεσμός της Τ.Α. αποτελεί μία από τις βαθμίδες που συγκροτούν την πυραμοειδή κλίμακα της κρατικής δομής και οργάνωσης και διαπερνάται από την ίδια κρατική λογική. Αποτελεί την κινητήρια δύναμη, εφαρμογής των κρατικά ελεγχόμενων αποφάσεων όντας το «μάτι», το «χέρι» και το «αυτί» του κράτους στην επαρχία, στα νησιά και στην περιφέρεια.
Η άποψη ότι εκλέγουμε Δήμαρχους ανάλογα με το πρόγραμμά τους αποτελεί τον ψευδή μύθο που αριστοτεχνικά διαχέουν το κράτος και οι λειτουργοί του στην κοινωνία - ακόμα και οι ίδιοι οι Δήμαρχοι- και παρασύρουν τον κόσμο στο φιάσκο των δημοτικών εκλογών- των μόνων εκλογών που πραγματικά θα είχαν αξία σε ένα άλλο πολιτικό σύστημα.
Οι Αυτοδιοικητικές αρχές, επιβλέπουν και εγγυούνται την ομαλή λειτουργία συγκεκριμένων δραστηριοτήτων του κράτους τις οποίες, αδυνατούν να διαπραγματευτούν το περιεχόμενο τους, να αρνηθούν την υλοποίηση τους ή να αλλάξουν τον προσανατολισμό τους. Ο κάθε Δήμαρχος, Έπαρχος, Νομάρχης στην ουσία είναι ο αντιπρόσωπος- υπάλληλος του κράτους στον δήμο και όχι ο αντιπρόσωπος του λαού στον δήμο όπως ψευδώς διαλαλούν οι κρατικοί λειτουργοί. Κυριολεχτικά υπηρετούν ως έμμισθοι εργαζόμενοι «με κύρος» την κρατική διοίκηση, είτε είναι αιρετοί, είτε διορισμένοι από την κυβέρνηση.
Εν κατακλείδι ο θεσμός της Τ.Α. δεν είναι ούτε αντιπροσωπευτικός ( με την έννοια ότι η κοινωνία μετά από ελεύθερες διαβουλεύσεις αποφασίζει τι «επιθυμεί» και αναθέτει στον καλύτερο αντιπρόσωπο την εκλογική εντολή να την υπηρετήσει και να εκτελέσει τις «επιθυμίες» της), ούτε δημοκρατικός (με την έννοια του ισχύοντος πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος και της έκφρασης της κοινωνικής δυναμικής μέσα από τους υπάρχοντες θεσμούς), αλλά, ταξικός, γραφειοκρατικός και εξουσιαστικός θεσμός που διακατέχεται, αντανακλάει και αναπαράγει τις κοινωνικές αντιφάσεις και τον τρόπο που διαχειρίζεται το κράτος τις αντιφάσεις αυτές προς όφελος των πολιτικών και κοινωνικών ελίτ.
Από την δεκαετία του 80 το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί με διάφορα προγράμματα, σχέδια και μεταρρυθμίσεις να διαλύσει τις κοινότητες να τις εντάξει στους δήμους και να ενώσει τους δήμους συγκεντρώνοντας την εξουσία σε όλο και λιγότερους κρατικούς υπαλλήλους.
Στα μέσα της δεκαετίας του 80 προωθούσε σχέδια για την εθελοντική ένωση των δήμων και των κοινοτήτων. Στα τέλη της δεκαετίας του 90 με τον Καποδίστρια κατάργησε υποχρεωτικά τις κοινότητες και αφαίρεσε τα τελευταία ψήγματα αυτονομίας, που είχαν μέχρι τότε τα τοπικά συμβούλια. Και σήμερα με τον Καλλικράτη που κατήρτισε κατόπιν εντολών του ΔΝΤ τελειώνει οριστικά ότι αποκαλούσαμε επαρχεία, χωριό, κοινότητα.
Με τον Καποδίστρια οι κοινότητες έχασαν την όποια αυτοδιοίκηση κατείχαν σαν αλλοτριωμένος- καπιταλιστικός θεσμός και τους αφαιρέθηκε η νομική υπόσταση και ο προϋπολογισμό τους. Τα κοινοτικά συμβούλια σταμάτησαν να λειτουργούν σαν νομικά πρόσωπα δημόσιου δικαίου το 1999 χάνοντας κάθε δικαίωμα και αρμοδιότητα που είχαν μέχρι τότε. Ένας οποιοσδήποτε δημότης είχε περισσότερες δυνατότητες δράσης και αντίδρασης στις αποφάσεις του κράτους και του δήμου του από το ίδιο το τοπικό συμβούλιο που δεν έχει ούτε καν προϋπολογισμό.
Το μένος τους για τις κοινότητες μπορεί να διαπιστωθεί και στην αλλαγή της ορολογίας όπου η κοινότητα μετονομάσθηκε σε τοπικό διαμέρισμα και το κοινοτικό συμβούλιο σε τοπικό συμβούλιο. Ούτε σαν έννοια δεν θέλουν να υφίσταται η κοινότητα πόσο μάλλον σαν θεσμός δημοκρατικός και αυτόνομος.
Στην Ελλάδα από το 80 και μετά κυριαρχεί η άποψη ότι η κρατική διοίκηση και η αυτοδιοίκηση είναι αναποτελεσματικές και διεφθαρμένες χωρίς ποτέ όμως να αποδίδουμε ευθύνες ή να αναφέρουμε την πηγή αυτών των προβλημάτων που είναι το ίδιο το κράτος.
Το κράτος παρά τις συνταγματικά κατοχυρωμένες αρμοδιότητες του (άρθρο 101-102) αδυνατεί ή αρνείται να διαχειριστεί ορθολογικά και να διεκπεραιώσει αποτελεσματικά θέματα δημόσιου συμφέροντος όπως πχ το νερό, το οδικό δίκτυο, τα έργα υποδομής, τα δημόσια κτήρια, τα σκουπίδια, κλπ, ενώ ταυτόχρονα κατηγορεί τους δήμους και τις αυτοδιοικητικές αρχές για την δικιά του αναποτελεσματικότητα και αδυναμία.
Ενώ λοιπόν ο Εθνικός και Περιφερειακός προγραμματισμός, οργανώνεται, αποφασίζεται και πρέπει να εκτελείται, από το ίδιο το κράτος, οι ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι κατηγορούν και χλευάζουν τις δημοτικές αρχές για όλα όσα έπρεπε να υλοποιήσουν οι ίδιοι και δεν υλοποίησαν. Με αυτή την τακτική δίνουν την εντύπωση στον κόσμο ότι εκείνοι θέλουν και έχουν την καλή διάθεση να εργαστούν και να δημιουργήσουν για το κοινό καλό αλλά, οι «κακοί» και «ανίκανοι» αυτό-διοικητικοί είναι κατώτεροι των περιστάσεων.
Αυτή η εσκεμμένη σύγχυση που δημιουργεί το κράτος έχει σαν αποτέλεσμα οι πολίτες να διεκδικούν από τον Δήμαρχο να «κάνει» έργα που δεν έχει την αρμοδιότητα, διαιωνίζοντας ακόμα περισσότερο τον λαϊκισμό, τις πελατειακές σχέσεις τις ανυπόστατες υποσχέσεις, τις κομματικές σκοπιμότητες και κυρίως την φαντασίωση ότι το κράτος δεν λειτουργεί συγκεντρωτικά και γραφειοκρατικά αλλά δημοκρατικά. Αυτή την σύγχυση την ενστερνίζονται και την χρησιμοποιούν πολλές φορές οι Δήμαρχοι προκειμένου να παρουσιάσουν έργα του κράτους ως προσωπικές τους επιτυχίες και πολλές φορές βλέπουμε τα έργα- προσωπικές επιτυχίες- να τα εγκαινιάζουν όλα τα κλιμάκια του κράτους από τον Δήμαρχο μέχρι τον πρωθυπουργό! Πχ ΚΥ Νοσοκομείο, Φράγμα, Αεροδρόμιο κλπ
Αυτή η κοροϊδία κατοχυρώθηκε με τον «Καποδίστρια» το 1997-8 και με την συνταγματική αναθεώρηση του 2001, μεταβιβάζοντας κρατικές αρμοδιότητες και υποθέσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η μεταρρύθμιση αυτή ΔΕΝ έγινε ορθολογικά, συστηματικά, όντας ώριμη και σε βάθος χρόνου. Απεναντίας, γρήγορα, τυπικά και επικοινωνιακά, μεταβίβασαν τις υποθέσεις τους στους ΟΤΑ χωρίς διαβούλευση με τις κοινότητες, χωρίς την κατάλληλη προετοιμασία, χωρίς τον απαραίτητο σχεδιασμό, χωρίς μελέτες και εκπαίδευση του αντίστοιχου προσωπικού, χωρίς τις απαιτούμενες υποδομές και κυρίως χωρίς την οικονομική υποστήριξη τους και την προβαλλόμενη διάθεση να αυτονομηθούν οι ΟΤΑ από την κεντρική εξουσία.
Έτσι μια σειρά από κρατικές υποθέσεις όπως: η βοήθεια στο σπίτι, παιδικοί και βρεφονηπιακοί σταθμοί, συντήρηση σχολικών κτηρίων, δημοτική αστυνομία, αθλητισμός, πολιτισμός, κλπ μεταβιβάστηκαν στους δήμους, για να στρέψουν τις αντιρρήσεις, τις αντιστάσεις και τις αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας στα πρόσωπα των αυτό-διοικητικών και ταυτόχρονα να απαλλάξουν τους Υπουργούς και τους Βουλευτές για την αυταρχικότητα, τον εμπαιγμό και την αναποτελεσματικότητα τους.
Με την μεταβίβαση αυτή στην ουσία το κράτος βγαίνει καθαρό, αποκεντρωμένο και δημοκρατικό, εκθέτοντας και κατηγορώντας τις αυτοδιοικητικές αρχές για την ανικανότητα, την διαφθορά και την αδιαφάνεια του. Επίσης είναι γνωστό ότι οι βουλευτές πατρονάρουν και προωθούν τους δικούς τους αυτοδιοικητικούς με έργα μέσω των περιφερειακών προγραμματισμών. Παράδειγμα το δημοτικό μέγαρο, το λιμάνι κλπ.
Χωρίς να αθωώνω τους δήμους για τα φαινόμενα διαφθοράς και πελατειακών σχέσεων θέλω να τονίσω ότι ο κύριος υπεύθυνος για την τοπική κατάντια είναι το κράτος πρώτα και κύρια και μετά η Τ.Α. ως κολαούζος του και τελευταίος τροχός της αμάξης! και αυτό θα πρέπει να αναφέρεται ανελλιπώς και να λαμβάνεται υπόψη των ανεξάρτητων υποψήφιων που αυταπατώνται πιστεύοντας ότι μπορούν να χειριστούν διαφορετικά τα τοπικά ζητήματα και να εφαρμόσουν εναλλακτικές πολιτικές.
Το σύγχρονο ταξικό και συγκεντρωτικό κράτος «ψηφίζει» νόμους με τους οποίους επιβάλει την νεοφιλελεύθερη πολιτική τού, μέσω των ΟΤΑ, στις τοπικές κοινωνίες. Με τους εθνικούς οικονομικούς προϋπολογισμούς και τον Δημοτικό κώδικα έχουν προκαθορίσει το πρόγραμμα, τις λειτουργίες και τις αρμοδιότητες, του εκάστοτε υποψήφιου δήμαρχου αλλά και των αντιδημάρχων και των δημοτικών συμβούλων.
Μια σειρά από λειτουργίες που ασκούσε παραδοσιακά η κοινότητα με τον νεοφιλελευθερισμό και κυρίως με τον «Καποδίστρια» εμπορευματοποιήθηκαν και έχουν «ανατεθεί» στους ιδιώτες και στους στρεβλούς νόμους της αγοράς, με αμφιλεγόμενα – αρνητικά- συμπεράσματα ως προς την αποτελεσματικότητα τους.
Όπως ο τομέας της καθαριότητας που στοιχίζει πολύ περισσότερο στον Δήμο Νάξου από όταν είχε την αποκλειστική ευθύνη ο ίδιος ο Δήμος Νάξου και δεν μπορεί να πει κάποιος ότι η πόλη και τα χωριά είναι καθαρά, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των εργαζομένων σε αυτήν και χωρίς να υπολογίζουμε τις πολιτικές πιέσεις που ασκούνται στους εργαζόμενους και την ψηφοθηρική εκμετάλλευση των θέσεων εργασίας (και) από τον εκάστοτε δήμαρχο. (προκήρυξαν πάλι «διαγωνισμό για την πρόσληψη των συμβασιούχων στην καθαριότητα όπου θα προσληφθούν λίγο πριν τις δημοτικές εκλογές και προφανώς θα απολυθούν αργότερα)
Το καθεστώς των συμβασιούχων, για παράδειγμα καθορίζεται από την εκτελεστική εξουσία η οποία και υποβάλλει τα ψηφοθηρικά αιτήματα, που θα επιλύσουν οι Δήμοι. Πως μπορεί λοιπόν να ένας δήμαρχος να μην προσλάβει συμβασιούχους (πολιτικά και εργασιακά όμηρους δηλαδή) όταν ο κώδικας του το επιβάλλει;
Όλα αυτά όμως κατά ένα παράξενο τρόπο, ουδέποτε αναφέρονται στις καταγγελίες των πολιτών, των εργαζομένων και των αντίπαλων δημοτικών παρατάξεων με αποτέλεσμα η σύγχυση, που αναφέρω παραπάνω, να μεγαλώνει ακόμα περισσότερο. Εξαιρούνται οι πραγματικοί αριστεροί χώροι που δεν υποκαθιστούν την κοινωνία από το κράτος!
Σε άλλες περιπτώσεις, ο Δήμος, το Επαρχείο και η Νομαρχία ρίχνουν το μπαλάκι ο ένας στον άλλο πχ περίπτωση λιμανιού, ΧΥΤΑ κλπ ή αλληλοκατηγορούνται υποκριτικά, για παραλείψεις, κωλυσιεργία, κακοδιαχείριση, λάθος σχεδιασμό και κακή χωροθέτηση των έργων πχ τα σφαγεία, οι Βιολογικοί, ο ΧΥΤΑ, κλπ. (η χωροθέτηση ίσως είναι η μοναδική υπευθυνότητα των δήμων αλλά όταν μπαίνει το πολιτικό κόστος στο παιχνίδι τότε και αυτή καθορίζεται από τα πάνω ή σε συμφωνία μαζί τους).
Ο συγκεντρωτισμός και η γραφειοκρατία που θέσπισαν με τον Καποδίστρια έχει ξεδιπλωθεί σε όλο τους το μεγαλείο. Με το Καλλικράτη όμως η επαρχεία και η ύπαιθρο θα εξαφανιστούν πλήρως.
Για λόγους «αντικειμενικότητας» πρέπει να αναφερθώ και στους διάφορους θεσμούς και ανεξάρτητες αρχές που δημιούργησαν! Όπως αυτός του «συνηγόρου του πολίτη» έτσι ώστε η διαφάνεια να κυριαρχήσει σε όλα τα επίπεδα της διοίκησης και της συναλλαγής του πολίτη με το κράτος.
Αυτήν την διαφάνεια την αναγνωρίζουμε όλοι μας σήμερα! Χα χα χου χα χου χα χου
Διάφανες σαν κρύσταλλα, ορθολογικές και συναινετικές όλες οι διοικητικές πράξεις. Μπράβο στο ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ, εύγε στους οπαδούς τους! Χωρίς περιστροφές το κράτος γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων ή στους δίδυμους γενεσιουργούς αδένες του, τις εκθέσεις και τις αναφορές όλων των ανεξάρτητων αρχών, των επιστημόνων, των πολιτικών ομάδων, των κοινωνιών και του ίδιου του συντάγματος του, ενώ συνεχίζει να κατηγορεί τους δήμους για διαφθορά και πελατειακές σχέσεις.
Η ιστορία έχει δείξει ότι όταν οι κοινότητες ήταν «ακέφαλες» η αυτό-δημιουργικότητα των κοινοτήτων ήταν ουσιαστική και λειτουργική, η αυτό-διαχείριση των θεμάτων που άπτονταν της ζωής τους αλληλέγγυα και αποτελεσματική ενώ οι αυθόρμητες πρωτοβουλίες των πολιτών δημιούργησαν τον πολιτισμό και τον άνθρωπο- πολίτη, που ακόμα και σήμερα διαφημίζουμε στις «τουριστικές καμπάνιες» μας αλλά, πλέον έχει χαθεί.
Η μαζική αστική κοινωνία ήταν είναι και θα είναι πάντα εχθρική και αντίπαλη απέναντι στην δυναμική αυτό-δημιουργικότητα της κοινωνίας και σε οποιαδήποτε πρωτοβουλία αυτό-διαχείρισης παράγεται και δεν μπορεί να την ελέγξει, να την «χορηγήσει» ή να την αφομοιώσει. Γιαυτό και θεσμοθετούν ισχυρές δικλείδες θωράκισης του κράτους απέναντι σε αυτές τις αντίπαλες πολιτικές πράξεις.
Δεν αποτελεί τον θεσμό από τον οποίο απορρέει η «λαϊκή εξουσία» όπως ακρίτως ή πονηρά επαναλαμβάνουν οι λογής-λογής πολιτικοί των κομμάτων εξουσίας. Από την δημιουργία του μέχρι σήμερα ο θεσμός της Τ.Α. αποτελεί μία από τις βαθμίδες που συγκροτούν την πυραμοειδή κλίμακα της κρατικής δομής και οργάνωσης και διαπερνάται από την ίδια κρατική λογική. Αποτελεί την κινητήρια δύναμη, εφαρμογής των κρατικά ελεγχόμενων αποφάσεων όντας το «μάτι», το «χέρι» και το «αυτί» του κράτους στην επαρχία, στα νησιά και στην περιφέρεια.
Η άποψη ότι εκλέγουμε Δήμαρχους ανάλογα με το πρόγραμμά τους αποτελεί τον ψευδή μύθο που αριστοτεχνικά διαχέουν το κράτος και οι λειτουργοί του στην κοινωνία - ακόμα και οι ίδιοι οι Δήμαρχοι- και παρασύρουν τον κόσμο στο φιάσκο των δημοτικών εκλογών- των μόνων εκλογών που πραγματικά θα είχαν αξία σε ένα άλλο πολιτικό σύστημα.
Οι Αυτοδιοικητικές αρχές, επιβλέπουν και εγγυούνται την ομαλή λειτουργία συγκεκριμένων δραστηριοτήτων του κράτους τις οποίες, αδυνατούν να διαπραγματευτούν το περιεχόμενο τους, να αρνηθούν την υλοποίηση τους ή να αλλάξουν τον προσανατολισμό τους. Ο κάθε Δήμαρχος, Έπαρχος, Νομάρχης στην ουσία είναι ο αντιπρόσωπος- υπάλληλος του κράτους στον δήμο και όχι ο αντιπρόσωπος του λαού στον δήμο όπως ψευδώς διαλαλούν οι κρατικοί λειτουργοί. Κυριολεχτικά υπηρετούν ως έμμισθοι εργαζόμενοι «με κύρος» την κρατική διοίκηση, είτε είναι αιρετοί, είτε διορισμένοι από την κυβέρνηση.
Εν κατακλείδι ο θεσμός της Τ.Α. δεν είναι ούτε αντιπροσωπευτικός ( με την έννοια ότι η κοινωνία μετά από ελεύθερες διαβουλεύσεις αποφασίζει τι «επιθυμεί» και αναθέτει στον καλύτερο αντιπρόσωπο την εκλογική εντολή να την υπηρετήσει και να εκτελέσει τις «επιθυμίες» της), ούτε δημοκρατικός (με την έννοια του ισχύοντος πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος και της έκφρασης της κοινωνικής δυναμικής μέσα από τους υπάρχοντες θεσμούς), αλλά, ταξικός, γραφειοκρατικός και εξουσιαστικός θεσμός που διακατέχεται, αντανακλάει και αναπαράγει τις κοινωνικές αντιφάσεις και τον τρόπο που διαχειρίζεται το κράτος τις αντιφάσεις αυτές προς όφελος των πολιτικών και κοινωνικών ελίτ.
Από την δεκαετία του 80 το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί με διάφορα προγράμματα, σχέδια και μεταρρυθμίσεις να διαλύσει τις κοινότητες να τις εντάξει στους δήμους και να ενώσει τους δήμους συγκεντρώνοντας την εξουσία σε όλο και λιγότερους κρατικούς υπαλλήλους.
Στα μέσα της δεκαετίας του 80 προωθούσε σχέδια για την εθελοντική ένωση των δήμων και των κοινοτήτων. Στα τέλη της δεκαετίας του 90 με τον Καποδίστρια κατάργησε υποχρεωτικά τις κοινότητες και αφαίρεσε τα τελευταία ψήγματα αυτονομίας, που είχαν μέχρι τότε τα τοπικά συμβούλια. Και σήμερα με τον Καλλικράτη που κατήρτισε κατόπιν εντολών του ΔΝΤ τελειώνει οριστικά ότι αποκαλούσαμε επαρχεία, χωριό, κοινότητα.
Με τον Καποδίστρια οι κοινότητες έχασαν την όποια αυτοδιοίκηση κατείχαν σαν αλλοτριωμένος- καπιταλιστικός θεσμός και τους αφαιρέθηκε η νομική υπόσταση και ο προϋπολογισμό τους. Τα κοινοτικά συμβούλια σταμάτησαν να λειτουργούν σαν νομικά πρόσωπα δημόσιου δικαίου το 1999 χάνοντας κάθε δικαίωμα και αρμοδιότητα που είχαν μέχρι τότε. Ένας οποιοσδήποτε δημότης είχε περισσότερες δυνατότητες δράσης και αντίδρασης στις αποφάσεις του κράτους και του δήμου του από το ίδιο το τοπικό συμβούλιο που δεν έχει ούτε καν προϋπολογισμό.
Το μένος τους για τις κοινότητες μπορεί να διαπιστωθεί και στην αλλαγή της ορολογίας όπου η κοινότητα μετονομάσθηκε σε τοπικό διαμέρισμα και το κοινοτικό συμβούλιο σε τοπικό συμβούλιο. Ούτε σαν έννοια δεν θέλουν να υφίσταται η κοινότητα πόσο μάλλον σαν θεσμός δημοκρατικός και αυτόνομος.
Στην Ελλάδα από το 80 και μετά κυριαρχεί η άποψη ότι η κρατική διοίκηση και η αυτοδιοίκηση είναι αναποτελεσματικές και διεφθαρμένες χωρίς ποτέ όμως να αποδίδουμε ευθύνες ή να αναφέρουμε την πηγή αυτών των προβλημάτων που είναι το ίδιο το κράτος.
Το κράτος παρά τις συνταγματικά κατοχυρωμένες αρμοδιότητες του (άρθρο 101-102) αδυνατεί ή αρνείται να διαχειριστεί ορθολογικά και να διεκπεραιώσει αποτελεσματικά θέματα δημόσιου συμφέροντος όπως πχ το νερό, το οδικό δίκτυο, τα έργα υποδομής, τα δημόσια κτήρια, τα σκουπίδια, κλπ, ενώ ταυτόχρονα κατηγορεί τους δήμους και τις αυτοδιοικητικές αρχές για την δικιά του αναποτελεσματικότητα και αδυναμία.
Ενώ λοιπόν ο Εθνικός και Περιφερειακός προγραμματισμός, οργανώνεται, αποφασίζεται και πρέπει να εκτελείται, από το ίδιο το κράτος, οι ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι κατηγορούν και χλευάζουν τις δημοτικές αρχές για όλα όσα έπρεπε να υλοποιήσουν οι ίδιοι και δεν υλοποίησαν. Με αυτή την τακτική δίνουν την εντύπωση στον κόσμο ότι εκείνοι θέλουν και έχουν την καλή διάθεση να εργαστούν και να δημιουργήσουν για το κοινό καλό αλλά, οι «κακοί» και «ανίκανοι» αυτό-διοικητικοί είναι κατώτεροι των περιστάσεων.
Αυτή η εσκεμμένη σύγχυση που δημιουργεί το κράτος έχει σαν αποτέλεσμα οι πολίτες να διεκδικούν από τον Δήμαρχο να «κάνει» έργα που δεν έχει την αρμοδιότητα, διαιωνίζοντας ακόμα περισσότερο τον λαϊκισμό, τις πελατειακές σχέσεις τις ανυπόστατες υποσχέσεις, τις κομματικές σκοπιμότητες και κυρίως την φαντασίωση ότι το κράτος δεν λειτουργεί συγκεντρωτικά και γραφειοκρατικά αλλά δημοκρατικά. Αυτή την σύγχυση την ενστερνίζονται και την χρησιμοποιούν πολλές φορές οι Δήμαρχοι προκειμένου να παρουσιάσουν έργα του κράτους ως προσωπικές τους επιτυχίες και πολλές φορές βλέπουμε τα έργα- προσωπικές επιτυχίες- να τα εγκαινιάζουν όλα τα κλιμάκια του κράτους από τον Δήμαρχο μέχρι τον πρωθυπουργό! Πχ ΚΥ Νοσοκομείο, Φράγμα, Αεροδρόμιο κλπ
Αυτή η κοροϊδία κατοχυρώθηκε με τον «Καποδίστρια» το 1997-8 και με την συνταγματική αναθεώρηση του 2001, μεταβιβάζοντας κρατικές αρμοδιότητες και υποθέσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η μεταρρύθμιση αυτή ΔΕΝ έγινε ορθολογικά, συστηματικά, όντας ώριμη και σε βάθος χρόνου. Απεναντίας, γρήγορα, τυπικά και επικοινωνιακά, μεταβίβασαν τις υποθέσεις τους στους ΟΤΑ χωρίς διαβούλευση με τις κοινότητες, χωρίς την κατάλληλη προετοιμασία, χωρίς τον απαραίτητο σχεδιασμό, χωρίς μελέτες και εκπαίδευση του αντίστοιχου προσωπικού, χωρίς τις απαιτούμενες υποδομές και κυρίως χωρίς την οικονομική υποστήριξη τους και την προβαλλόμενη διάθεση να αυτονομηθούν οι ΟΤΑ από την κεντρική εξουσία.
Έτσι μια σειρά από κρατικές υποθέσεις όπως: η βοήθεια στο σπίτι, παιδικοί και βρεφονηπιακοί σταθμοί, συντήρηση σχολικών κτηρίων, δημοτική αστυνομία, αθλητισμός, πολιτισμός, κλπ μεταβιβάστηκαν στους δήμους, για να στρέψουν τις αντιρρήσεις, τις αντιστάσεις και τις αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας στα πρόσωπα των αυτό-διοικητικών και ταυτόχρονα να απαλλάξουν τους Υπουργούς και τους Βουλευτές για την αυταρχικότητα, τον εμπαιγμό και την αναποτελεσματικότητα τους.
Με την μεταβίβαση αυτή στην ουσία το κράτος βγαίνει καθαρό, αποκεντρωμένο και δημοκρατικό, εκθέτοντας και κατηγορώντας τις αυτοδιοικητικές αρχές για την ανικανότητα, την διαφθορά και την αδιαφάνεια του. Επίσης είναι γνωστό ότι οι βουλευτές πατρονάρουν και προωθούν τους δικούς τους αυτοδιοικητικούς με έργα μέσω των περιφερειακών προγραμματισμών. Παράδειγμα το δημοτικό μέγαρο, το λιμάνι κλπ.
Χωρίς να αθωώνω τους δήμους για τα φαινόμενα διαφθοράς και πελατειακών σχέσεων θέλω να τονίσω ότι ο κύριος υπεύθυνος για την τοπική κατάντια είναι το κράτος πρώτα και κύρια και μετά η Τ.Α. ως κολαούζος του και τελευταίος τροχός της αμάξης! και αυτό θα πρέπει να αναφέρεται ανελλιπώς και να λαμβάνεται υπόψη των ανεξάρτητων υποψήφιων που αυταπατώνται πιστεύοντας ότι μπορούν να χειριστούν διαφορετικά τα τοπικά ζητήματα και να εφαρμόσουν εναλλακτικές πολιτικές.
Το σύγχρονο ταξικό και συγκεντρωτικό κράτος «ψηφίζει» νόμους με τους οποίους επιβάλει την νεοφιλελεύθερη πολιτική τού, μέσω των ΟΤΑ, στις τοπικές κοινωνίες. Με τους εθνικούς οικονομικούς προϋπολογισμούς και τον Δημοτικό κώδικα έχουν προκαθορίσει το πρόγραμμα, τις λειτουργίες και τις αρμοδιότητες, του εκάστοτε υποψήφιου δήμαρχου αλλά και των αντιδημάρχων και των δημοτικών συμβούλων.
Μια σειρά από λειτουργίες που ασκούσε παραδοσιακά η κοινότητα με τον νεοφιλελευθερισμό και κυρίως με τον «Καποδίστρια» εμπορευματοποιήθηκαν και έχουν «ανατεθεί» στους ιδιώτες και στους στρεβλούς νόμους της αγοράς, με αμφιλεγόμενα – αρνητικά- συμπεράσματα ως προς την αποτελεσματικότητα τους.
Όπως ο τομέας της καθαριότητας που στοιχίζει πολύ περισσότερο στον Δήμο Νάξου από όταν είχε την αποκλειστική ευθύνη ο ίδιος ο Δήμος Νάξου και δεν μπορεί να πει κάποιος ότι η πόλη και τα χωριά είναι καθαρά, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των εργαζομένων σε αυτήν και χωρίς να υπολογίζουμε τις πολιτικές πιέσεις που ασκούνται στους εργαζόμενους και την ψηφοθηρική εκμετάλλευση των θέσεων εργασίας (και) από τον εκάστοτε δήμαρχο. (προκήρυξαν πάλι «διαγωνισμό για την πρόσληψη των συμβασιούχων στην καθαριότητα όπου θα προσληφθούν λίγο πριν τις δημοτικές εκλογές και προφανώς θα απολυθούν αργότερα)
Το καθεστώς των συμβασιούχων, για παράδειγμα καθορίζεται από την εκτελεστική εξουσία η οποία και υποβάλλει τα ψηφοθηρικά αιτήματα, που θα επιλύσουν οι Δήμοι. Πως μπορεί λοιπόν να ένας δήμαρχος να μην προσλάβει συμβασιούχους (πολιτικά και εργασιακά όμηρους δηλαδή) όταν ο κώδικας του το επιβάλλει;
Όλα αυτά όμως κατά ένα παράξενο τρόπο, ουδέποτε αναφέρονται στις καταγγελίες των πολιτών, των εργαζομένων και των αντίπαλων δημοτικών παρατάξεων με αποτέλεσμα η σύγχυση, που αναφέρω παραπάνω, να μεγαλώνει ακόμα περισσότερο. Εξαιρούνται οι πραγματικοί αριστεροί χώροι που δεν υποκαθιστούν την κοινωνία από το κράτος!
Σε άλλες περιπτώσεις, ο Δήμος, το Επαρχείο και η Νομαρχία ρίχνουν το μπαλάκι ο ένας στον άλλο πχ περίπτωση λιμανιού, ΧΥΤΑ κλπ ή αλληλοκατηγορούνται υποκριτικά, για παραλείψεις, κωλυσιεργία, κακοδιαχείριση, λάθος σχεδιασμό και κακή χωροθέτηση των έργων πχ τα σφαγεία, οι Βιολογικοί, ο ΧΥΤΑ, κλπ. (η χωροθέτηση ίσως είναι η μοναδική υπευθυνότητα των δήμων αλλά όταν μπαίνει το πολιτικό κόστος στο παιχνίδι τότε και αυτή καθορίζεται από τα πάνω ή σε συμφωνία μαζί τους).
Ο συγκεντρωτισμός και η γραφειοκρατία που θέσπισαν με τον Καποδίστρια έχει ξεδιπλωθεί σε όλο τους το μεγαλείο. Με το Καλλικράτη όμως η επαρχεία και η ύπαιθρο θα εξαφανιστούν πλήρως.
Για λόγους «αντικειμενικότητας» πρέπει να αναφερθώ και στους διάφορους θεσμούς και ανεξάρτητες αρχές που δημιούργησαν! Όπως αυτός του «συνηγόρου του πολίτη» έτσι ώστε η διαφάνεια να κυριαρχήσει σε όλα τα επίπεδα της διοίκησης και της συναλλαγής του πολίτη με το κράτος.
Αυτήν την διαφάνεια την αναγνωρίζουμε όλοι μας σήμερα! Χα χα χου χα χου χα χου
Διάφανες σαν κρύσταλλα, ορθολογικές και συναινετικές όλες οι διοικητικές πράξεις. Μπράβο στο ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ, εύγε στους οπαδούς τους! Χωρίς περιστροφές το κράτος γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων ή στους δίδυμους γενεσιουργούς αδένες του, τις εκθέσεις και τις αναφορές όλων των ανεξάρτητων αρχών, των επιστημόνων, των πολιτικών ομάδων, των κοινωνιών και του ίδιου του συντάγματος του, ενώ συνεχίζει να κατηγορεί τους δήμους για διαφθορά και πελατειακές σχέσεις.
Η ιστορία έχει δείξει ότι όταν οι κοινότητες ήταν «ακέφαλες» η αυτό-δημιουργικότητα των κοινοτήτων ήταν ουσιαστική και λειτουργική, η αυτό-διαχείριση των θεμάτων που άπτονταν της ζωής τους αλληλέγγυα και αποτελεσματική ενώ οι αυθόρμητες πρωτοβουλίες των πολιτών δημιούργησαν τον πολιτισμό και τον άνθρωπο- πολίτη, που ακόμα και σήμερα διαφημίζουμε στις «τουριστικές καμπάνιες» μας αλλά, πλέον έχει χαθεί.
Η μαζική αστική κοινωνία ήταν είναι και θα είναι πάντα εχθρική και αντίπαλη απέναντι στην δυναμική αυτό-δημιουργικότητα της κοινωνίας και σε οποιαδήποτε πρωτοβουλία αυτό-διαχείρισης παράγεται και δεν μπορεί να την ελέγξει, να την «χορηγήσει» ή να την αφομοιώσει. Γιαυτό και θεσμοθετούν ισχυρές δικλείδες θωράκισης του κράτους απέναντι σε αυτές τις αντίπαλες πολιτικές πράξεις.
Τετάρτη 16 Ιουνίου 2010
Διαδηλώσεις αλληλεγγύης στην Γερμανία προς την Ελλάδα
Σειρά κινητοποιήσεων από γερμανικά συνδικάτα και οργανώσεις, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς την Ελλάδα. Κεντρικό σύνθημα των διαδηλώσεων που θα λάβουν χώρα σε Βερολίνο και Στουτγάρδη: «Από την Αθήνα μέχρι το Βερολίνο την κρίση να πληρώσoυν οι τράπεζες και οι πολυεθνικές. Είμαστε όλοι Έλληνες».
Περισσότερες από 100 οργανώσεις και πρωτοβουλίες, όπως η Attac, συνδικάτα όπως η verdi, η NGG (Σωματείο Σερβιτόρων – Μαγείρων), τομεακές της Γενικής Συνομοσπονδίας Γερμανικών Συνδικάτων (DGB), το κόμμα της Αριστεράς DIE LINKE, τοπικές συμμαχίες για την κρίση, η DIDF (Ομοσπονδία Δημοκρατικών Εργατικών Σωματείων), η συμμαχία Aktionsbündnis Sozialproteste, το Φόρουμ Ανέργων, αντικαπιταλιστικές πρωτοβουλίες έχουν δηλώσει τη συμμετοχή τους στις σημερινές διαδηλώσεις.
Σε κοινό ψήφισμα, οι διοργανωτές αναφέρουν, μεταξύ άλλων:
«Η Ελλάδα ήταν μόνο η αρχή. Σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, κυβερνήσεις και επιχειρήσεις προσπαθούν να επιβάλουν πολιτική δραστικών περικοπών.
Ωστόσο ο κόσμος στην Ελλάδα αγωνίζεται ενάντια στην επίθεση που δέχεται η ζωή του. Γι’ αυτό, η αντίσταση των Ελλήνων πολιτών πρέπει να αποτελέσει για μας στη Γερμανία πρότυπο και χρειάζεται την αλληλεγγύη μας!
Με το πακέτο διάσωσης των 750 δις δεν πληρώνουμε ούτε «για τους Έλληνες» ούτε για τη σωτηρία της Ευρώπης, αλλά μονάχα για τη σωτηρία των τραπεζών και των επενδυτών, που έχουν στοιχηματίσει στην πτώχευση του ελληνικού κράτους και κερδίζουν από τα ελληνικά χρέη.
Ο κόσμος στην Ελλάδα όχι μόνο δεν ευθύνεται για την κρίση του ευρώ, αλλά αντίθετα αποτελεί τον αποδιοπομπαίο τράγο της γερμανικής κυβέρνησης και των γερμανικών ΜΜΕ για την ανεπίλυτη κρίση του καπιταλισμού. Γι’ αυτόν τον λόγο μόνο με αντίσταση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο θα μπορέσουμε να εμποδίσουμε την πολιτική που ασκείται προς όφελος των τραπεζών και των πολυεθνικών!».
Πηγή: TVXS
Περισσότερες από 100 οργανώσεις και πρωτοβουλίες, όπως η Attac, συνδικάτα όπως η verdi, η NGG (Σωματείο Σερβιτόρων – Μαγείρων), τομεακές της Γενικής Συνομοσπονδίας Γερμανικών Συνδικάτων (DGB), το κόμμα της Αριστεράς DIE LINKE, τοπικές συμμαχίες για την κρίση, η DIDF (Ομοσπονδία Δημοκρατικών Εργατικών Σωματείων), η συμμαχία Aktionsbündnis Sozialproteste, το Φόρουμ Ανέργων, αντικαπιταλιστικές πρωτοβουλίες έχουν δηλώσει τη συμμετοχή τους στις σημερινές διαδηλώσεις.
Σε κοινό ψήφισμα, οι διοργανωτές αναφέρουν, μεταξύ άλλων:
«Η Ελλάδα ήταν μόνο η αρχή. Σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, κυβερνήσεις και επιχειρήσεις προσπαθούν να επιβάλουν πολιτική δραστικών περικοπών.
Ωστόσο ο κόσμος στην Ελλάδα αγωνίζεται ενάντια στην επίθεση που δέχεται η ζωή του. Γι’ αυτό, η αντίσταση των Ελλήνων πολιτών πρέπει να αποτελέσει για μας στη Γερμανία πρότυπο και χρειάζεται την αλληλεγγύη μας!
Με το πακέτο διάσωσης των 750 δις δεν πληρώνουμε ούτε «για τους Έλληνες» ούτε για τη σωτηρία της Ευρώπης, αλλά μονάχα για τη σωτηρία των τραπεζών και των επενδυτών, που έχουν στοιχηματίσει στην πτώχευση του ελληνικού κράτους και κερδίζουν από τα ελληνικά χρέη.
Ο κόσμος στην Ελλάδα όχι μόνο δεν ευθύνεται για την κρίση του ευρώ, αλλά αντίθετα αποτελεί τον αποδιοπομπαίο τράγο της γερμανικής κυβέρνησης και των γερμανικών ΜΜΕ για την ανεπίλυτη κρίση του καπιταλισμού. Γι’ αυτόν τον λόγο μόνο με αντίσταση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο θα μπορέσουμε να εμποδίσουμε την πολιτική που ασκείται προς όφελος των τραπεζών και των πολυεθνικών!».
Πηγή: TVXS
Κυριακή 13 Ιουνίου 2010
Το νερό νεράκι θα πούμε αλλά μην το λέμε!
Και ενώ το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ξεκίνησε απασχολώντας αρκετούς «δημοσιογράφους» κάποιες παράξενες συμπτώσεις επαναλαμβάνονται. Από όπου έχει περάσει το ΔΝΤ για να «βοηθήσει» τις υπό πτώχευση χώρες και να αναδιαρθρώσει τις οικονομίες τους στην ουσία συνέβαλε τα μέγιστα στην αποδιοργάνωση και στην απορρύθμιση της οικονομίας των κρατών αυτών, με απώτερο σκοπό να ιδιωτικοποιήσουν- αρπάξουν τον δημόσιο πλούτο τους οι μεγάλες πολυεθνικές. Να «αποκρατικοποιήσουν» δηλαδή ότι έχει δημιουργήσει ο λαός με κόπους στερήσεις και αγώνες σε τιμές που αγγίζουν τα όρια του 20% της αντικειμενικής τους αξίας.
Ξεπούλημα και γρήγορα, χωρίς πολιτικές και οικονομικές αναλύσεις χωρίς στενάχωρους προβληματισμούς, για το πώς φτάσαμε εδώ και τι φταίει, για το αν αυτή η λύση είναι μονόδρομος και ποιες οι συνέπιες της λύσης αυτής και κυρίως χωρίς να μπαίνουμε στην διαδικασία να σκεφτόμαστε τι θα κάνουμε σαν κράτος όταν το ΔΝΤ θα φύγει από την Ελλάδα και το Δημόσιο χρέος θα αγγίζει το 150% του ΑΕΠ και θα πρέπει να βγούμε στις «αγορές» για να ξανά-δανειστούμε!
Ούτε αυτά πρέπει να τα σκεφτόμαστε και να τα συζητάμε μας παροτρύνουν κουνώντας μας αυστηρά το δάκτυλο κάποιοι πασόκοι δημοσιογράφοι τόσο στην τηλεόραση όσο και στο διαδίκτυο. Ούτε την ιστορία να θυμόμαστε, ούτε για το μέλλον να σχεδιάζουμε ή να προγραμματίζουμε, μας συμβουλεύουν οι μεγάλοι αναλυτές διάφορων εθνικών και τοπικών ιστοσελίδων. Τώρα τι κάνουμε είναι το πρόβλημα μας! ΤΩΡΑ!
Γράφουν λίβελους για τον σωστό χειρισμό της κρίσης από την χούντα του ΠΑΣΟΚ και μας συμβουλεύουν να σταματήσουμε πια τις προτάσεις, για κήρυξη πτώχευσης και στάση πληρωμών, για έξοδο από το ευρώ, γιατί τους κουράζουμε και δυναμιτίζουμε την προσπάθεια της χούντας.
Γράφουν οικονομικές προτάσεις και αναλύσεις χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους
Α) τον τρόπο που λειτουργεί το Χρηματιστήριο αλλά και τους σημερινούς του δείκτες που καθημερινά φθίνουν
Β) τον τρόπο που είναι διαρθρωμένη η μετά-καπιταλιστική οικονομία καθώς οι ευρωπαϊκές τράπεζες κατέχουν το 60-75% του ελληνικού δημόσιου χρέους και αυτές αρνούνται να μας βγάλουν από το ευρώ για να μην χάσουν τα κέρδη τους, όχι εμείς. Ακόμα και ευρωδραχμές θα κόψουν προκειμένου να κερδίσουν, ενώ οι δραχμές σκέτες τους ενοχλούν.
Γ) μιλάνε για ανάπτυξη και επενδύσεις (από ξένους επενδυτές) παρά το γεγονός ότι οι «θεσμικοί επενδυτές» έχουν καταστατικά που τους απαγορεύουν να επενδύουν σε χώρες όπου έχει εισβάλλει το ΔΝΤ
Δ) την απόφαση του Τρισέ να απεξαρτηθούν οι τράπεζες από την ΕΚΤ και τις κυβερνήσεις και να στηριχθούν στις δικές τους δυνάμεις και μέσα για να καλύψουν τις κεφαλαιακές τους ανάγκες.
Ε) την έλλειψη ρευστότητας των τραπεζών που θα πρέπει να δανειστούν για να την εξασφαλίσουν!
Οι χλιμίτζουρες αυτοί προτείνουν στην ουσία την στάση πληρωμών του μέσου Έλληνα και όχι την στάση πληρωμών των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Εύγε αθάνατοι πασόκοι!
Μία από αυτές τις σατανικές συμπτώσεις λοιπόν που δεν πρέπει να συζητάμε ούτε να λαμβάνουμε υπόψη μας για να μην μας χαλάσει το ποδοσφαιρικό θέαμα και την τέρψη αυτών των ημερών ή για να μην προσβάλουμε τους χουντικούς του ΠΑΣΟΚ της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ. είναι η εισβολή της Γαλλικής εταιρείας SUEZ αμέσως μετά την βοήθεια του ΔΝΤ σε χώρες όπως η Βολιβία πχ, διεκδικώντας και αγοράζοντας την εταιρεία ύδρευσης. Στην Βολιβία μάλιστα αγόρασε και τα δικαιώματα του νερού της βροχής!
Μόλις υπέγραψε την συμφωνία την επόμενη μέρα αύξησε την τιμή του νερού κατά 300% καθώς επιβλήθηκαν τέλη σύνδεσης και παροχής του νερού στο ύψος των 500 δολαρίων. Παρεμπιπτόντως το μεροκάματο στην Βολιβία είναι 1 δολάριο.
Κατά διαβολική σύμπτωση αμέσως μετά την κατοχή του ΔΝΤ στην Αργεντινή η ίδια εταιρεία αγόρασε το 40% της εταιρίας ύδρευσης της χώρας. Και τελευταία χαοτική σύμπτωση είναι ότι η εταιρεία αυτή ενδιαφέρεται για την ΕΥΔΑΠ. Το ότι η πρόεδρος της Αργεντινής παραλλήλισε την κατάσταση της Χώρας της με αυτήν της Ελλάδας δεν πρέπει να το σκεφτόμαστε ούτε να το λαμβάνουμε υπόψη μας!
Τέτοιες συμπτώσεις μόνο ως σατανικές μπορούν να χαρακτηριστούν και όχι ως μεθοδευμένες κινήσεις του ΔΝΤ που αφού «στηρίξει» μια χώρα που έχει χρεοκοπήσει λόγω κερδοσκοπικών παιχνιδιών απορρυθμίζει την οικονομία της, με ασύμφορους φόρους, απάνθρωπες μεταρρυθμίσεις και δραστικές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και έπειτα καλεί τους διεθνείς κολοσσούς να αγοράσουν τσάμπα τον πλούτο της χώρας που και καλά στηρίζουν.
Τέτοια πράγματα δεν τα συζητάμε γιατί εμείς έχουμε δημοτικές εκλογές τον Νοέμβρη (για να δούμε αν θα γίνουν) και παγκόσμιο πρωτάθλημα τώρα!
Ξεπούλημα και γρήγορα, χωρίς πολιτικές και οικονομικές αναλύσεις χωρίς στενάχωρους προβληματισμούς, για το πώς φτάσαμε εδώ και τι φταίει, για το αν αυτή η λύση είναι μονόδρομος και ποιες οι συνέπιες της λύσης αυτής και κυρίως χωρίς να μπαίνουμε στην διαδικασία να σκεφτόμαστε τι θα κάνουμε σαν κράτος όταν το ΔΝΤ θα φύγει από την Ελλάδα και το Δημόσιο χρέος θα αγγίζει το 150% του ΑΕΠ και θα πρέπει να βγούμε στις «αγορές» για να ξανά-δανειστούμε!
Ούτε αυτά πρέπει να τα σκεφτόμαστε και να τα συζητάμε μας παροτρύνουν κουνώντας μας αυστηρά το δάκτυλο κάποιοι πασόκοι δημοσιογράφοι τόσο στην τηλεόραση όσο και στο διαδίκτυο. Ούτε την ιστορία να θυμόμαστε, ούτε για το μέλλον να σχεδιάζουμε ή να προγραμματίζουμε, μας συμβουλεύουν οι μεγάλοι αναλυτές διάφορων εθνικών και τοπικών ιστοσελίδων. Τώρα τι κάνουμε είναι το πρόβλημα μας! ΤΩΡΑ!
Γράφουν λίβελους για τον σωστό χειρισμό της κρίσης από την χούντα του ΠΑΣΟΚ και μας συμβουλεύουν να σταματήσουμε πια τις προτάσεις, για κήρυξη πτώχευσης και στάση πληρωμών, για έξοδο από το ευρώ, γιατί τους κουράζουμε και δυναμιτίζουμε την προσπάθεια της χούντας.
Γράφουν οικονομικές προτάσεις και αναλύσεις χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους
Α) τον τρόπο που λειτουργεί το Χρηματιστήριο αλλά και τους σημερινούς του δείκτες που καθημερινά φθίνουν
Β) τον τρόπο που είναι διαρθρωμένη η μετά-καπιταλιστική οικονομία καθώς οι ευρωπαϊκές τράπεζες κατέχουν το 60-75% του ελληνικού δημόσιου χρέους και αυτές αρνούνται να μας βγάλουν από το ευρώ για να μην χάσουν τα κέρδη τους, όχι εμείς. Ακόμα και ευρωδραχμές θα κόψουν προκειμένου να κερδίσουν, ενώ οι δραχμές σκέτες τους ενοχλούν.
Γ) μιλάνε για ανάπτυξη και επενδύσεις (από ξένους επενδυτές) παρά το γεγονός ότι οι «θεσμικοί επενδυτές» έχουν καταστατικά που τους απαγορεύουν να επενδύουν σε χώρες όπου έχει εισβάλλει το ΔΝΤ
Δ) την απόφαση του Τρισέ να απεξαρτηθούν οι τράπεζες από την ΕΚΤ και τις κυβερνήσεις και να στηριχθούν στις δικές τους δυνάμεις και μέσα για να καλύψουν τις κεφαλαιακές τους ανάγκες.
Ε) την έλλειψη ρευστότητας των τραπεζών που θα πρέπει να δανειστούν για να την εξασφαλίσουν!
Οι χλιμίτζουρες αυτοί προτείνουν στην ουσία την στάση πληρωμών του μέσου Έλληνα και όχι την στάση πληρωμών των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Εύγε αθάνατοι πασόκοι!
Μία από αυτές τις σατανικές συμπτώσεις λοιπόν που δεν πρέπει να συζητάμε ούτε να λαμβάνουμε υπόψη μας για να μην μας χαλάσει το ποδοσφαιρικό θέαμα και την τέρψη αυτών των ημερών ή για να μην προσβάλουμε τους χουντικούς του ΠΑΣΟΚ της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ. είναι η εισβολή της Γαλλικής εταιρείας SUEZ αμέσως μετά την βοήθεια του ΔΝΤ σε χώρες όπως η Βολιβία πχ, διεκδικώντας και αγοράζοντας την εταιρεία ύδρευσης. Στην Βολιβία μάλιστα αγόρασε και τα δικαιώματα του νερού της βροχής!
Μόλις υπέγραψε την συμφωνία την επόμενη μέρα αύξησε την τιμή του νερού κατά 300% καθώς επιβλήθηκαν τέλη σύνδεσης και παροχής του νερού στο ύψος των 500 δολαρίων. Παρεμπιπτόντως το μεροκάματο στην Βολιβία είναι 1 δολάριο.
Κατά διαβολική σύμπτωση αμέσως μετά την κατοχή του ΔΝΤ στην Αργεντινή η ίδια εταιρεία αγόρασε το 40% της εταιρίας ύδρευσης της χώρας. Και τελευταία χαοτική σύμπτωση είναι ότι η εταιρεία αυτή ενδιαφέρεται για την ΕΥΔΑΠ. Το ότι η πρόεδρος της Αργεντινής παραλλήλισε την κατάσταση της Χώρας της με αυτήν της Ελλάδας δεν πρέπει να το σκεφτόμαστε ούτε να το λαμβάνουμε υπόψη μας!
Τέτοιες συμπτώσεις μόνο ως σατανικές μπορούν να χαρακτηριστούν και όχι ως μεθοδευμένες κινήσεις του ΔΝΤ που αφού «στηρίξει» μια χώρα που έχει χρεοκοπήσει λόγω κερδοσκοπικών παιχνιδιών απορρυθμίζει την οικονομία της, με ασύμφορους φόρους, απάνθρωπες μεταρρυθμίσεις και δραστικές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και έπειτα καλεί τους διεθνείς κολοσσούς να αγοράσουν τσάμπα τον πλούτο της χώρας που και καλά στηρίζουν.
Τέτοια πράγματα δεν τα συζητάμε γιατί εμείς έχουμε δημοτικές εκλογές τον Νοέμβρη (για να δούμε αν θα γίνουν) και παγκόσμιο πρωτάθλημα τώρα!
Παρασκευή 11 Ιουνίου 2010
«ΕΚΟΙΚΟΝΟΜΙΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ. ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ»
ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 13 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010 στις 7:30 ΤΟ ΒΡΑΔΥ
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΩΤΙΤΩΝ
Ο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΥ ΔΡΥΜΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ EUROPE DIRECT ΝΑΞΟΥ
ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΟΥΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ
ΜΕ ΘΕΜΑ: «ΕΚΟΙΚΟΝΟΜΙΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ. ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ»
Κεντρικός ομιλητής ο κ. Αλέξανδρος Μαβής εκπρόσωπος του δικτύου οικολογικών οργανώσεων Αιγαίου.
ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΘΑ ΕΚΤΕΘΟΥΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΩΝ.
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΩΤΙΤΩΝ
Ο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΥ ΔΡΥΜΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ EUROPE DIRECT ΝΑΞΟΥ
ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΟΥΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ
ΜΕ ΘΕΜΑ: «ΕΚΟΙΚΟΝΟΜΙΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ. ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ»
Κεντρικός ομιλητής ο κ. Αλέξανδρος Μαβής εκπρόσωπος του δικτύου οικολογικών οργανώσεων Αιγαίου.
ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΘΑ ΕΚΤΕΘΟΥΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΩΝ.
Τρίτη 8 Ιουνίου 2010
Η Πολιτική Σύγκρουση Είναι Το Ζητούμενο Για Την Θεσμική Κρίση Που Μας Καίει.
Σε πρώτη φάση μέχρι της 15 Ιουνίου θα φτάσει στην Ελλάδα μια πολυμελής ομάδα τεχνοκρατών της τρόικας όπου και θα αναλάβουν την δια-κυβέρνηση της χώρας πάντα σύμφωνα με αυτά που έχει υπογράψει ο κ. Προβόπουλος και ο κ Παπακωνσταντίνου χωρίς την ελάχιστη δυνατότητα διαπραγμάτευσης από την κυβέρνηση και την βουλή.
Η Ελλάδα θα κυβερνάται πλέον με διατάγματα και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ παραχωρεί και τυπικά πλέον την διαχείριση της πολιτικής εξουσίας στους τεχνοκράτες του ΔΝΤ και της ΕΕ. Το σύνταγμα και η βουλή, που υπήρξαν τα σύμβολα- θεσμοί της αστικής δημοκρατίας και η «σημαία αγώνα για την ισότητα και την ελευθερία» πολλών «βουλευτών και δημοκρατικών ψηφοφόρων», μετατρέπονται πλέον, το μεν σύνταγμα σε «κουρελόχαρτο» δεύτερης κατηγορίας και η δε βουλή, σε διακοσμητική γλάστρα.
Όπως δηλαδή υπήρξαν από την αρχή της δημιουργίας τους.
Το υπουργείο οικονομικών θα μετατραπεί σε υπέρ-υπουργείο και θα εκτελεί τις εντολές που θα παίρνει από τον «πρωθυπουργεύων» που θα επιλέξει η τρόικα.
Το συνταγματικό και κοινοβουλευτικό πραξικόπημα προκαλεί τριγμούς σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και παρά την καθομολογουμένη απαξίωση των πολιτικών από τους υπηκόους τους – γιουχάρισαν και τον πρωθυπουργό στο Ηρώδειο- θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι μέχρι σήμερα «αντιπαραθέσεις», για την κοινωνική την οικονομική και γενικότερα, την θεσμική πτώχευση της χώρας μας δεν γίνονται σε πολιτικό επίπεδο.
Δεν αντιμάχονται οι πολιτικοί αντιπρόσωποι και τα ΜΜΕ σε επίπεδο θεσμών αλλά σε επίπεδο προσώπων και στον τρόπο που λειτούργησαν τα πρόσωπα αυτά μέσα στους θεσμούς κατά την διάρκεια της πολιτικής τους καριέρας χωρίς αναφορές στους ίδιους τους θεσμούς.
Κανένα κόμμα μέχρι σήμερα δεν καταδικάζει τους θεσμούς της αστικής πολιτικής για την λειτουργικότητα, την βιωσιμότητα και την αποτελεσματικότητα τους. Απεναντίας αποκρύπτεται αριστοτεχνικά και αποσιωπείται συστηματικά οτιδήποτε μπορεί να απειλήσει τα θεμέλια του υπάρχοντος συστήματος.
Έτσι τα «σκάνδαλα», που αποκαλύπτονται και «εξετάζονται», παρουσιάζονται ως θέαμα προς καθησύχαση των εξοργισμένων υπηκόων απέναντι στο πολιτικό σύστημα.
Ένα καλοστημένο θέαμα χωρίς άρτο όμως, που στοχοποιεί τις παροπλισμένες προσωπικότητες των 2 μεγάλων κομμάτων προκειμένου να μην τους διώξει με τις πέτρες και τις κλωτσιές ο κόσμος.
Με τον τρόπο που προβάλλεται η «αυτοκάθαρση του συστήματος» επιβάλλεται η σιωπή και η απόκρυψη της συνταγματικής χούντας του ΔΝΤ και της ελληνικής κυβέρνησης, παρουσιάζονται ως μονόδρομος τα μέτρα που έχουν προαποφασιστεί και οι πολίτες ως υπαίτιοι για την χρεωκοπία της χώρας, επιτυγχάνεται η κοινωνική και πολιτική χειραγώγηση και απενοχοποιούνται τα ΜΜΕ για την μέχρι πρότινος προβολή προώθηση και εξύμνηση αυτών που έχουν επιλεχθεί σήμερα, να ριχτούν στο Καιάδα.
Η προσωποποίηση, των σκανδάλων και της διαφθοράς, μέσω των ειδήσεων, που στήνονται αριστοτεχνικά γύρω από το πρόσωπο που θέλουν να μετατρέψουν σε αποδιοπομπαίο τράγο, αποκόπτουν την πολιτική διάσταση των γεγονότων, τονίζοντας ασήμαντες λεπτομέρειες ή δραματοποιώντας ορισμένα στοιχεία της διεφθαρμένης προσωπικότητας, με αποτέλεσμα να αφήνουν άγγιχτο το πολιτικό σύστημα.
Αφήνοντας κατά μέρος τους θεσμούς που καθορίζουν και κατευθύνουν την συμπεριφορά μας, αφήνουν στο απυρόβλητο την ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης, αποπροσανατολίζοντας τον κόσμο από τους πολιτικούς στόχους που σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι απαραίτητο να γίνουν ορατοί σε ολόκληρη την κοινωνία. Το ποιος, για ποιον, πότε, που και τι, αποφασίζεται και θεσμοθετείται θα πρέπει να είναι ο πολιτικός στόχος και όχι απλά «να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η βουλή». Εκτός και αν υπονοούνται και εμπερικλείονται τα παραπάνω σε αυτό το σύνθημα.
Η αναπαραγωγή των κατασκευασμένων και κατευθυνόμενων σκανδαλοθηρικών ειδήσεων αποτελεί πλέον τον κύριο όγκο της πληροφόρησης, στην τηλεόραση, στο διαδίκτυο, στο ραδιόφωνο, στον εθνικό και τοπικό τύπο αφήνοντας προσχηματικά, κάποιες φορές, ελάχιστο χώρο και χρόνο στην άλλη άποψη.
Αυτή η συνειδητή ή ασυνείδητη «παπαγαλία» έχει σαν συνέπεια την γιγάντωση της α-πολιτικής πίστης ότι θα πρέπει να αγωνιστούμε ο καθένας ατομικά για να διαχειριστούμε τις συνέπειες που θα έχει η κρίση στην προσωπική μας ζωή και όχι να αγωνιστούμε συλλογικά, για να παίρνουμε εμείς τις αποφάσεις που καθορίζουν την ζωή μας και που μόνο εμείς μπορούμε να γνωρίζουμε και να διαχειριστούμε καλύτερα από τον οποιονδήποτε.
Και μόνο η ύπαρξη αυτών που παίρνουν τις αποφάσεις και αυτών που τις υφίστανται και τις εκτελούν, είναι μια τρανταχτή απόδειξη ότι δεν υπάρχει ούτε τυπικά η ισότητα η ελευθερία και η δικαιοσύνη που αποτελούν τους κύριους πυλώνες- θεσμούς της δημοκρατίας.
Και μόνο η συνταγματική χούντα του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΛΑ.Ο.Σ. και της τρόικας αποκαλύπτει ότι με τις εκλογές και τους αντιπροσώπους ουδέποτε συμμετείχαμε στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Ακόμα και η διάσπαση τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο της ΝΔ, περνάει στα ψιλά των δελτίων ενημέρωσης για να αποκρύψουν το γεγονός ότι ο καπιταλισμός έχει φτάσει στα άκρα του. Ούτε το παραμικρό ψήγμα αμφισβήτησης δεν θέλουν να διαρρεύσει στην ήδη έτοιμη να εκραγεί κοινωνία.
Βέβαια η κοινωνική οργή δεν εκτονώνεται τόσο εύκολα γιατί στον αντίποδα της προπαγάνδας υπάρχουν τα φασιστικά μέτρα που όσο και αν τα παρουσιάζουν σταδιακά για να αποφύγουν τις κοινωνικές αναταραχές αυτές υποβόσκουν και αναθερμαίνονται καθημερινά υπό το βάρος των πιέσεων που δέχεται ο λαός. Και αυτές οι πιέσεις θα μεγαλώνουν κάθε τρίμηνο γιατί όλοι κατανοούν ότι μας δανείζουν χρήματα για να πληρώσουμε με τους φόρους και τις περικοπές στους μισθούς και στις συντάξεις, τους τραπεζίτες- τοκογλύφους και στους βρικόλακες του μετακαπιταλισμού.
Του καπιταλισμού δηλαδή που δεν στηρίζεται μόνο στην παραγωγή για να κερδοφορήσει αλλά στην παροχή υπηρεσιών κυρίως τραπεζικής- χρηματιστηριακής φύσεως και διαμεσολάβησης. Του καπιταλισμού που αναγνωρίζει ως απόλυτο δημόσιο αγαθό και μοναδικό δημόσιο πλούτο στους υπηκόους του, το δημόσιο χρέος.
Όσο όμως η προπαγάνδα μέσω των ΜΜΕ, της γραφειοκρατίας και των κομματικών οργανώσεων προσπαθεί να επιβάλλει ως μοναδική λύση την δεσπόζουσα πολιτική, (που δεν κινδυνεύει και καλά να ανατραπεί από την κοινωνία), τόσο οι ακραίες μορφές σύγκρουσης εξέγερσης και συναισθηματικής – ψυχικής εκτόνωσης θα κλυδωνίζουν την κατ΄ ευφημισμό ειρηνική διακυβέρνησή τους, που στηρίζεται και καλά στην κοινωνική συναίνεση.
Αν αποστασιοποιηθεί ο κόσμος από την προσωποποίηση της πολιτικής και αρχίσει να σκέφτεται σε επίπεδο θεσμών και να δρα πολιτικά, πέρα από το γεγονός ότι θα «κοινωνήσει» τα άγχη, τις ψυχώσεις και τις ανασφάλειες του, θα συνειδητοποιήσει ότι η συμμετοχή στα κέντρα λήψης των αποφάσεων και στην διαμόρφωση των θεσμών (αυτό-θέσμιση, αυτονομία) είναι η μόνη διέξοδος από την κοινωνική και πολιτική κρίση της εποχής μας.
Συμπέρασμα: αν δεν απαξιώσουμε τους θεσμούς θα απαξιώνουμε συνεχώς τα πρόσωπα που συμμετέχουν σε αυτούς χωρίς ποτέ να μπορούμε ξεφύγουμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο της ολιγαρχίας, του εθνικισμού, των σκανδάλων, της διαμεσολάβησης, της εξαθλίωσης, της καταστροφής του περιβάλλοντος και της βίαιης, προληπτικής πλέον, καταστολής οποιουδήποτε τολμάει να το αμφισβητήσει. Ο μετασχηματισμός του ολιγαρχικού πολιτεύματος σε ολοκληρωτικό δεν είναι ούτε η πρώτη φορά που πραγματοποιείται ούτε η τελευταία.
Ας μάθουμε από την ιστορία αν δεν θέλουμε να την ξαναζήσουμε.
Η Ελλάδα θα κυβερνάται πλέον με διατάγματα και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ παραχωρεί και τυπικά πλέον την διαχείριση της πολιτικής εξουσίας στους τεχνοκράτες του ΔΝΤ και της ΕΕ. Το σύνταγμα και η βουλή, που υπήρξαν τα σύμβολα- θεσμοί της αστικής δημοκρατίας και η «σημαία αγώνα για την ισότητα και την ελευθερία» πολλών «βουλευτών και δημοκρατικών ψηφοφόρων», μετατρέπονται πλέον, το μεν σύνταγμα σε «κουρελόχαρτο» δεύτερης κατηγορίας και η δε βουλή, σε διακοσμητική γλάστρα.
Όπως δηλαδή υπήρξαν από την αρχή της δημιουργίας τους.
Το υπουργείο οικονομικών θα μετατραπεί σε υπέρ-υπουργείο και θα εκτελεί τις εντολές που θα παίρνει από τον «πρωθυπουργεύων» που θα επιλέξει η τρόικα.
Το συνταγματικό και κοινοβουλευτικό πραξικόπημα προκαλεί τριγμούς σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και παρά την καθομολογουμένη απαξίωση των πολιτικών από τους υπηκόους τους – γιουχάρισαν και τον πρωθυπουργό στο Ηρώδειο- θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι μέχρι σήμερα «αντιπαραθέσεις», για την κοινωνική την οικονομική και γενικότερα, την θεσμική πτώχευση της χώρας μας δεν γίνονται σε πολιτικό επίπεδο.
Δεν αντιμάχονται οι πολιτικοί αντιπρόσωποι και τα ΜΜΕ σε επίπεδο θεσμών αλλά σε επίπεδο προσώπων και στον τρόπο που λειτούργησαν τα πρόσωπα αυτά μέσα στους θεσμούς κατά την διάρκεια της πολιτικής τους καριέρας χωρίς αναφορές στους ίδιους τους θεσμούς.
Κανένα κόμμα μέχρι σήμερα δεν καταδικάζει τους θεσμούς της αστικής πολιτικής για την λειτουργικότητα, την βιωσιμότητα και την αποτελεσματικότητα τους. Απεναντίας αποκρύπτεται αριστοτεχνικά και αποσιωπείται συστηματικά οτιδήποτε μπορεί να απειλήσει τα θεμέλια του υπάρχοντος συστήματος.
Έτσι τα «σκάνδαλα», που αποκαλύπτονται και «εξετάζονται», παρουσιάζονται ως θέαμα προς καθησύχαση των εξοργισμένων υπηκόων απέναντι στο πολιτικό σύστημα.
Ένα καλοστημένο θέαμα χωρίς άρτο όμως, που στοχοποιεί τις παροπλισμένες προσωπικότητες των 2 μεγάλων κομμάτων προκειμένου να μην τους διώξει με τις πέτρες και τις κλωτσιές ο κόσμος.
Με τον τρόπο που προβάλλεται η «αυτοκάθαρση του συστήματος» επιβάλλεται η σιωπή και η απόκρυψη της συνταγματικής χούντας του ΔΝΤ και της ελληνικής κυβέρνησης, παρουσιάζονται ως μονόδρομος τα μέτρα που έχουν προαποφασιστεί και οι πολίτες ως υπαίτιοι για την χρεωκοπία της χώρας, επιτυγχάνεται η κοινωνική και πολιτική χειραγώγηση και απενοχοποιούνται τα ΜΜΕ για την μέχρι πρότινος προβολή προώθηση και εξύμνηση αυτών που έχουν επιλεχθεί σήμερα, να ριχτούν στο Καιάδα.
Η προσωποποίηση, των σκανδάλων και της διαφθοράς, μέσω των ειδήσεων, που στήνονται αριστοτεχνικά γύρω από το πρόσωπο που θέλουν να μετατρέψουν σε αποδιοπομπαίο τράγο, αποκόπτουν την πολιτική διάσταση των γεγονότων, τονίζοντας ασήμαντες λεπτομέρειες ή δραματοποιώντας ορισμένα στοιχεία της διεφθαρμένης προσωπικότητας, με αποτέλεσμα να αφήνουν άγγιχτο το πολιτικό σύστημα.
Αφήνοντας κατά μέρος τους θεσμούς που καθορίζουν και κατευθύνουν την συμπεριφορά μας, αφήνουν στο απυρόβλητο την ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης, αποπροσανατολίζοντας τον κόσμο από τους πολιτικούς στόχους που σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι απαραίτητο να γίνουν ορατοί σε ολόκληρη την κοινωνία. Το ποιος, για ποιον, πότε, που και τι, αποφασίζεται και θεσμοθετείται θα πρέπει να είναι ο πολιτικός στόχος και όχι απλά «να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η βουλή». Εκτός και αν υπονοούνται και εμπερικλείονται τα παραπάνω σε αυτό το σύνθημα.
Η αναπαραγωγή των κατασκευασμένων και κατευθυνόμενων σκανδαλοθηρικών ειδήσεων αποτελεί πλέον τον κύριο όγκο της πληροφόρησης, στην τηλεόραση, στο διαδίκτυο, στο ραδιόφωνο, στον εθνικό και τοπικό τύπο αφήνοντας προσχηματικά, κάποιες φορές, ελάχιστο χώρο και χρόνο στην άλλη άποψη.
Αυτή η συνειδητή ή ασυνείδητη «παπαγαλία» έχει σαν συνέπεια την γιγάντωση της α-πολιτικής πίστης ότι θα πρέπει να αγωνιστούμε ο καθένας ατομικά για να διαχειριστούμε τις συνέπειες που θα έχει η κρίση στην προσωπική μας ζωή και όχι να αγωνιστούμε συλλογικά, για να παίρνουμε εμείς τις αποφάσεις που καθορίζουν την ζωή μας και που μόνο εμείς μπορούμε να γνωρίζουμε και να διαχειριστούμε καλύτερα από τον οποιονδήποτε.
Και μόνο η ύπαρξη αυτών που παίρνουν τις αποφάσεις και αυτών που τις υφίστανται και τις εκτελούν, είναι μια τρανταχτή απόδειξη ότι δεν υπάρχει ούτε τυπικά η ισότητα η ελευθερία και η δικαιοσύνη που αποτελούν τους κύριους πυλώνες- θεσμούς της δημοκρατίας.
Και μόνο η συνταγματική χούντα του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΛΑ.Ο.Σ. και της τρόικας αποκαλύπτει ότι με τις εκλογές και τους αντιπροσώπους ουδέποτε συμμετείχαμε στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Ακόμα και η διάσπαση τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο της ΝΔ, περνάει στα ψιλά των δελτίων ενημέρωσης για να αποκρύψουν το γεγονός ότι ο καπιταλισμός έχει φτάσει στα άκρα του. Ούτε το παραμικρό ψήγμα αμφισβήτησης δεν θέλουν να διαρρεύσει στην ήδη έτοιμη να εκραγεί κοινωνία.
Βέβαια η κοινωνική οργή δεν εκτονώνεται τόσο εύκολα γιατί στον αντίποδα της προπαγάνδας υπάρχουν τα φασιστικά μέτρα που όσο και αν τα παρουσιάζουν σταδιακά για να αποφύγουν τις κοινωνικές αναταραχές αυτές υποβόσκουν και αναθερμαίνονται καθημερινά υπό το βάρος των πιέσεων που δέχεται ο λαός. Και αυτές οι πιέσεις θα μεγαλώνουν κάθε τρίμηνο γιατί όλοι κατανοούν ότι μας δανείζουν χρήματα για να πληρώσουμε με τους φόρους και τις περικοπές στους μισθούς και στις συντάξεις, τους τραπεζίτες- τοκογλύφους και στους βρικόλακες του μετακαπιταλισμού.
Του καπιταλισμού δηλαδή που δεν στηρίζεται μόνο στην παραγωγή για να κερδοφορήσει αλλά στην παροχή υπηρεσιών κυρίως τραπεζικής- χρηματιστηριακής φύσεως και διαμεσολάβησης. Του καπιταλισμού που αναγνωρίζει ως απόλυτο δημόσιο αγαθό και μοναδικό δημόσιο πλούτο στους υπηκόους του, το δημόσιο χρέος.
Όσο όμως η προπαγάνδα μέσω των ΜΜΕ, της γραφειοκρατίας και των κομματικών οργανώσεων προσπαθεί να επιβάλλει ως μοναδική λύση την δεσπόζουσα πολιτική, (που δεν κινδυνεύει και καλά να ανατραπεί από την κοινωνία), τόσο οι ακραίες μορφές σύγκρουσης εξέγερσης και συναισθηματικής – ψυχικής εκτόνωσης θα κλυδωνίζουν την κατ΄ ευφημισμό ειρηνική διακυβέρνησή τους, που στηρίζεται και καλά στην κοινωνική συναίνεση.
Αν αποστασιοποιηθεί ο κόσμος από την προσωποποίηση της πολιτικής και αρχίσει να σκέφτεται σε επίπεδο θεσμών και να δρα πολιτικά, πέρα από το γεγονός ότι θα «κοινωνήσει» τα άγχη, τις ψυχώσεις και τις ανασφάλειες του, θα συνειδητοποιήσει ότι η συμμετοχή στα κέντρα λήψης των αποφάσεων και στην διαμόρφωση των θεσμών (αυτό-θέσμιση, αυτονομία) είναι η μόνη διέξοδος από την κοινωνική και πολιτική κρίση της εποχής μας.
Συμπέρασμα: αν δεν απαξιώσουμε τους θεσμούς θα απαξιώνουμε συνεχώς τα πρόσωπα που συμμετέχουν σε αυτούς χωρίς ποτέ να μπορούμε ξεφύγουμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο της ολιγαρχίας, του εθνικισμού, των σκανδάλων, της διαμεσολάβησης, της εξαθλίωσης, της καταστροφής του περιβάλλοντος και της βίαιης, προληπτικής πλέον, καταστολής οποιουδήποτε τολμάει να το αμφισβητήσει. Ο μετασχηματισμός του ολιγαρχικού πολιτεύματος σε ολοκληρωτικό δεν είναι ούτε η πρώτη φορά που πραγματοποιείται ούτε η τελευταία.
Ας μάθουμε από την ιστορία αν δεν θέλουμε να την ξαναζήσουμε.
Τετάρτη 2 Ιουνίου 2010
Κοινωνική Οικολογία: Η Απάντηση στην Οικονομική και Θεσμική Κρίση της Εποχής μας
Η δεσπόζουσα προπαγάνδα έχει καταφέρει να πείσει πλήθος ανθρώπων ότι το οικολογικό πρόβλημα είναι καθαρά ένα τεχνοκρατικό και περιβαλλοντικό ζητούμενο που δεν έχει άμεση σχέση, ούτε με την παραγωγή, ούτε με τους κρατικούς θεσμούς, ούτε με τον τρόπο που είναι δομημένη και οργανωμένη η κοινωνία μας αλλά είναι ένα αισθητικό και ακροθιγώς επιστημονικό και οικονομικό ζήτημα που μπορεί να επιλυθεί χωρίς το πολιτικό σύστημα να αλλάξει, απλά, υποδεικνύοντας τον σωστό τρόπο με δημοκρατικές προτάσεις ή συμμετέχοντας στους κρατικούς θεσμούς ή ασκώντας πιέσεις στις κυβερνήσεις θα ενστερνιστούν αυτές τις απόψεις και θα βρεθεί κάποια στιγμή η λύση στο οικολογικό πρόβλημα, αρκεί να βρεθούν στις κατάλληλες θέσεις τα κατάλληλα πρόσωπα.
Όλο και πιο συχνά ακούμε και διαβάζουμε τις προτάσεις διάφορων «οικολογικών οργανώσεων» και «ΜΚΟ», όπου θέτουν ως βασική επιδίωξη τους την «ίαση και επίλυση» των συμπτωμάτων και επιπτώσεων του καπιταλισμού τόσο πάνω στην φύση όσο και πάνω στον άνθρωπο και δεν ενδιαφέρονται καθόλου ή απορρίπτουν παντελώς οποιαδήποτε σκέψη για πρόληψη και για κλείσιμο της «πηγής» από όπου διαρρέουν τα προβλήματα αυτά.
Μια διαδεδομένη άποψη που έχοντας ενστερνιστεί το φαντασιακό του καπιταλισμού για συνεχής ανάπτυξη και για υποκατάσταση όλων των ατομικών και κοινωνικών αξιών με αυτή του χρήματος, προτείνει την αντικατάσταση των δημοτικών τελών που αναλογούν στα τετραγωνικά των κατοικιών μας με τέλη που θα συνδέονται με τον όγκο των απορριμμάτων που παράγει κάθε νοικοκυριό. Ο ρυπαίνων πληρώνει δηλαδή αντί του Εγώ με τα λεφτά μου γ@μώ και την κυρά μου.
Ενώ στην συνέχεια, πλέοντας σε πελάγη ευτυχίας, προτείνουν την μετατροπή των πολυεθνικών εταιριών σε κοινωφελή ιδρύματα που με τους νόμους και τους κρατικούς θεσμούς θα αναδιαρθρώσουν την παραγωγή τους προς όφελος του περιβάλλοντος και όχι του κέρδους τους.
Ούτε καν την παραγωγή προϊόντων με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής δεν προτείνουν αφού μπαίνουν σε αυτή την λεπτή και ευαίσθητη διαδικασία.
Δεν δίνω περισσότερη έμφαση σε αυτές τις καταστροφικές και επιβεβλημένες από τα πάνω προοπτικές αλλά συνεχίζω με τα προτάγματα της κοινωνικής οικολογίας που προσεγγίζει φύση και κοινωνία ως αλληλένδετες συνεργαζόμενες και συμπληρωματικές έννοιες.
Η συμβολή του Αμερικανού Μάρεϋ Μπούκτσιν, στον βωμό του παγκόσμιου στοχασμού είναι τουλάχιστον θεμελιώδης. Ιδρυτής του Κομουναλισμού και ελευθεριακός στοχαστής, σήμερα φαντάζει περισσότερο επίκαιρος και αναγκαίος από οποιονδήποτε άλλο στοχαστή. Ο λόγος αυτής της αναγκαιότητας είναι, η οικολογική καταστροφή που πραγματοποιείται από το αχόρταγο, αυταρχικό και καταστροφικό καπιταλιστικό σύστημα - ταυτόχρονα όμως και πολύ δημιουργικό-, με την οποία ασχολήθηκε ο Μπούκτσιν πολύ πριν γίνει η οικολογία της μόδας και περάσει στα χέρια των κυβερνήσεων και των πολυεθνικών εταιρειών.
Δίχως να ισχυρίζεται ότι η ίδια η φύση είναι ηθική και γνωρίζοντας τον ηθικό σχετικισμό των σημερινών κοινωνιών, θεωρεί, ότι η επαναφορά μιας ηθικής στάσης στην ζωή μας, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την δημιουργία μιας λογικής κοινωνίας.
Υποστήριξε ότι στις καπιταλιστικές κοινωνίες το καλό και το κακό δεν τοποθετούνται αντιθετικά και αντιφατικά το ένα προς το άλλο αλλά προσαρμόζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να παρουσιάζονται ως αναπόσπαστα μέρη του ίδιου φαινόμενου. Αποτέλεσμα αυτής της καπιταλιστικής πρακτικής είναι η αντικατάσταση της ηθικής με διάφορες τεχνικές για την διατήρηση της καθεστηκυίας τάξης.
Την βάση για την δημιουργία της ηθικής του την αναζήτησε στον τρόπο που λειτουργεί το περιβάλλον, έχοντας όμως γνώση ότι, η δημιουργία μιας ηθικής που θα θεμελιώνεται στην οικολογία, μπορεί να οδηγήσει σε μια «σαλάτα φυσικών νόμων» που να είναι εξίσου τυραννικοί, αυταρχικοί και χαώδεις όπως ο ηθικός σχετικισμός της εποχής μας
(βλέπε Οικοφασιμός με τα συμπεράσματα του περί Άριας φυλής καθώς και την Βαθειά Οικολογία Earth First που με την εξίσωση των μικροβίων και των ανθρώπων έφτασαν στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι είναι τα καρκινικά κύτταρα της γης που την υπέρ-εποικίζουν καταστρέφοντας την και κατά συνέπεια πρέπει να αφήσουμε τα μικρόβια και τους διάφορους ιούς να επιβιώσουν σε βάρος της ανθρωπότητας, για να σώσουμε την γη. Στην θεωρία τους βέβαια αυτή δεν περιλάμβαναν τον εαυτό τους και τους αγαπημένους τους).
Ο Μπούκτσιν παρόλο που φτάνει στο ίδιο συμπέρασμα με την «Βαθειά οικολογία», ότι δηλαδή οι ζωικές και φυτικές κοινότητες είναι οικολογικά ταυτόσημες με τις ανθρώπινες κοινότητες η ειδοποιός διαφορά του με τις άλλες θεωρίες είναι ότι δεν εστιάζει στα επιμέρους στοιχεία των διαφορών αλλά στην ίδια την λογική της διαφοροποίησης θεωρώντας την απαραίτητη προϋπόθεση για την εξέλιξη της φύσης άρα και της κοινωνίας.
Η λογική της διαφοροποίησης και η ίδια η διαφοροποίηση δημιουργεί τις συνθήκες για την εξέλιξη μέσω της αλληλεπίδρασης των διαφορετικών στοιχείων, που όλα μαζί αποτελούν αυτό που λέμε φύση, ζωή, κοινωνία. Εξάλλου η ίδια η ζωή ξεπήδησε από την ανόργανη ύλη, για να μας δείξει τις δυνατότητες της.
Σε αντίθεση με την πλειονότητα των δυτικών στοχαστών που θεωρούσαν τον άνθρωπο και την φύση σαν 2 συγκρουόμενες, αντίθετες και εχθρικές έννοιες, που διακατέχονται από αιτιοκρατικούς και άτεγκτους φυσικούς νόμους, απέδειξε με την παρατήρηση των οικοσυστημάτων, ότι η ατομικότητα, η λογική και η ελευθερία, δεν βρίσκονται υποχρεωτικά σε σύγκρουση με την φύση. Αντίθετα η λογική, η ελευθερία και η ατομικότητα, ενυπάρχουν στην φύση σαν συνιστώσες της. Αυτές οι συνιστώσες αποτέλεσαν τους κύριους άξονες της ηθικής του.
Μελετώντας την φύση απέδειξε, ότι η ισορροπία και η επιβίωση μιας οικοκοινότητας βασίζεται στην ποικιλία και στον πλούτο των ειδών που την αποτελούν, καθώς και στον βαθμό συνεργασίας που ενυπάρχει μεταξύ των μελών της. (Σήμερα το 25% τις βιοποικιλότητας έχει εξαφανιστεί και το υπόλοιπο απειλείται με εξαφάνιση).
Κατέστησε σαφές ότι η εξέλιξη της κοινωνίας πραγματοποιείται μέσα από την αέναη αλληλεπίδραση της με την φύση επιπλήττοντας τους οικολόγους διότι δεν έχουν τονίσει αρκετά το γεγονός ότι η πολλαπλότητα των ζωικών μορφών και των οργανικών αμοιβαίων σχέσεων σε μια βιοκοινότητα ανοίγει νέα εξελικτικά μονοπάτια και δημιουργεί μεγαλύτερη ποικιλία αλληλεπιδράσεων, διαφοροποιήσεων και βαθμών ευκαμψίας στην ικανότητα εξέλιξης.
Όσο πιο πολύπλοκο είναι ένα οικοσύστημα, τόσο υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες αυτορρύθμισης του.
Όσο η ποικιλότητα που υπάρχει σε ένα οικοσύστημα διατηρείται και μεγαλώνει τόσο πιο εύκολα εξελίσσεται το οικοσύστημα και ακόμα πιο εύκολα αντιμετωπίζονται οι δύσκολες καταστάσεις (πχ την οικονομική κρίση που βιώνουμε όλοι μας την αντιμετωπίζει ο καθένας ξεχωριστά. Αν η συνεργασία και η αλληλεγγύη επικρατούσαν δεν θα υπήρχαν τέτοιες ακραίες ομολογουμένως καταστάσεις ούτε αυτοκτονίες ούτε άγχη ούτε πείνα και εξαθλίωση ούτε καν η αίσθηση της ανασφάλειας που τόσο κυριαρχεί στις μέρες μας).
Όσο πιο πλούσιες είναι οι ενδογενής σχέσεις συνεργασίας ενός οικοσυστήματος, τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχει το οικοσύστημα (οικοκοινότητα) να επιβιώσει σε περιόδους δυσμενούς μεταβολής, επίθεσης ή φυσικής καταστροφής. Σαν παράδειγμα αναφέρει τα οικοσυστήματα της ερήμου και των αρκτικών πόλων τα οποία καταρρέουν πιο εύκολα γιατί είναι φτωχά σε ποικιλότητα.
Παρομοίασε τον καπιταλιστικό πολιτισμό με τα οικοσυστήματα της ερήμου λόγω των ελάχιστων σχέσεων συνεργασίας και αλληλεγγύης που υπάρχουν μεταξύ μας και φυσικά λόγω της μονοδιάστατης επιδίωξης και του απόλυτου προσανατολισμού του, στην οικονομική ανάπτυξη της κοινότητας χωρίς όρους, καθώς και στην βάση αυτής της επιδίωξης που είναι ο πόλεμος όλων εναντίον όλων.
Ο Μπούκτσιν θεώρησε τον ανελέητο ανταγωνισμό, την ιεραρχία και την κυριαρχία που «παρατηρούμε» στην φύση, ως προβολή του καπιταλιστικού πολιτισμού πάνω στην φύση και υποστήριξε ότι το φυσικό περιβάλλον στηρίζεται στην αρχή της συμπληρωματικότητας και της συνεργασίας χωρίς ιεραρχίες, κλίμακες κ α με απώτερο σκοπό να μεγιστοποιήσει αυτήν την ποικιλότητα και την συνεργασία για να εξελιχθεί.
Στην φύση δηλαδή η επιβίωση και η ενότητα επιτυγχάνονται στην αρχή της διαφοράς. Ασπάζεται μάλιστα τον Ορισμό του ικανότερου ως, εκείνον που βοηθάει τους άλλους να επιβιώσουν και όχι αυτόν που ανηλεώς τους εξολοθρεύει για να επικρατήσει(Δαρβίνος). Η ενότητα των διαφορών μας λοιπόν αποτελεί την ουσία της ηθικής του με την οποία αρνήθηκε να δει την φύση σαν ένα κλειστό αιτιοκρατικό σύστημα όπου κυριαρχούν η ωμή βία, η ιεραρχία και ο ανταγωνισμός.
Σε ότι αφορά τη σύγκριση των οικοσυστημάτων με τις κοινωνίες αυτό που κάνει τόσο σημαντική την κοινωνική οικολογία είναι ότι αμφισβητεί αποφασιστικά την ίδια την λειτουργία της ιεραρχίας ως τρόπο αντιμετώπισης της διαφορετικότητας και της ποικιλίας. Η κοινωνική οικολογία διαρρηγνύει τη συσχέτιση της τάξης με την ιεραρχία.
Θέτει το ερώτημα εάν μπορούμε να έχουμε την εμπειρία του «άλλου» όχι ιεραρχικά, σε μια κλίμακα από το 1 μέχρι το 10 με συνεχή έμφαση στο «ανώτερο» και «κατώτερο» ΑΛΛΑ οικολογικά ως ποικιλία που ενδυναμώνει την ενότητα των φαινομένων. Ως ολότητα που μοιάζει περισσότερο με τις τροφικές αλυσίδες παρά με μια πυραμίδα.
Ο δημιουργός της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ άσκησε κριτική στις μεθοδευμένες προσπάθειες του καπιταλισμού να ταυτίσει την οικολογία με τον ρεφορμιστικό περιβαλλοντισμό και την τεχνοκρατική φυσιοκρατία (Η μάστιγα της εποχής μας τελικά είναι οι τεχνοκράτες και οι περιβαλλοντιστές ειδήμονες που έχοντας ως ιδεολογικό εφαλτήριό τους, την βάση της ρεαλιστικής και καλά πολιτικής, τον Καπιταλισμό δηλαδή! μεμονωμένα και αποσπασματικά προσεγγίζουν το περιβάλλον με σκοπό την περαιτέρω οικονομική ανάπτυξη αδιαφορώντας ή αγνοώντας πλήρως για τις επιπτώσεις της «επιστήμης» τους στο οικοσύστημα της γης και κατά συνέπεια στον άνθρωπο).
Κατέδειξε με τρόπο απαράμιλλο ότι η οικολογία είναι μια κοινωνική θεωρία και υιοθέτησε ένα τρόπο σκέψης που τον ονόμασε ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟ ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΜΟ! σύμφωνα με τον οποίο, αφού διαλύσουμε την καταστροφική, πνευματική επιρροή του Δυισμού (οργανικό-ανόργανο, ύλη- πνεύμα, σώμα-ψυχή, φύση-άνθρωπος, ηγέτες-υπήκοοι κλπ) που έχει εμφυσήσει με τις αρχές του την λογική, την επιστήμη και την τεχνολογία μας, να τις επαναπροσεγγίσουμε (λογική, επιστήμη, τεχνολογία) με την αρχή ότι, η ποικιλομορφία της φύσης μετασχηματίζεται σε κοινωνική ποικιλομορφία η οποία για να επιβιώσει θα βασίζεται σε αποκεντρωμένες κοινότητες ανθρώπινης κλίμακας.
Η εξέλιξη του φυσικού σε κοινωνικό στηρίζεται σε σχέσεις αλληλοεξαρτώμενες που αλληλεπιδρώντας και αλληλοσυμπληρώνοντας η μια την άλλη, δημιουργούν αυτό που λέμε εξέλιξη και ζωή.
Κατέκρινε τους βιοκοινωνιολόγους και τους φιλοσόφους που δικαίωσαν και στήριξαν την κοινωνική ιεραρχία στην αντίστοιχη φυσική και με έμφαση αντιπαρατέθηκε με τους όρους «σκληρή και τυραννική φύση», βασιλιάς των ζώων, βασίλισσα μέλισσα, ταπεινό μυρμήγκι, υπερήφανο παγώνι κλπ σαν προβολές του πολιτισμού μας πάνω στην φύση, τονίζοντας ότι αυτές οι έννοιες κυριαρχίας για την έμβια φύση δεν έχουν την σημασία που τους δίνουμε εμείς.
Σύμφωνα με τον Μπούκτσιν οι άνθρωποι είναι οι ενεργοί φορείς και οι δημιουργοί της ιστορίας τους, που ίσως αναπτύξουν τις ικανότητες τους, ίσως όχι. Παρόλο που δεν αντιλαμβάνεται την ιστορία ως την απόλυτη πραγμάτωση του HEGEL και το Μαρξιστικό επακόλουθο, τον Κομμουνισμό, είναι σίγουρος ότι κάποια στιγμή στην ιστορία θα πραγματωθεί η ελευθερία (τελεολογία και νομοτέλεια) και οποιοδήποτε συμβάν δεν συνδράμει προς την κατεύθυνση της ελευθερίας, το θεωρεί άχρηστο, ασήμαντο και το αποκαλεί απλό γεγονός.
Πιστεύει ότι η ενυπάρχουσα στο φυσικό περιβάλλον ελευθερία σε συνδυασμό με την δημιουργία ελεύθερων και συνεργατικών, κοινωνικών θεσμών, θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα στην πραγμάτωση της ελεύθερης φύσης τους.
Ο στοχασμός του Μπούκτσιν δεν εξαντλείται βέβαια στην θεωρία της κοινωνικής οικολογίας. Θαυμαστής του Μαρξ και βαθειά επηρεασμένος από την Αναρχική σκέψη αρνείται οριστικά αυτές τις θεωρίες, την μεν πρώτη για τον στείρο οικονομισμό-εργατισμό της θεωρώντας την ταυτόχρονα ανεπαρκή για την επίλυση των σημερινών πολύπλοκων κοινωνικών προβλημάτων (πχ ο διαχωρισμός αστός-προλετάριος που περιέγραφε την πρώτη βιομηχανική επανάσταση είναι σήμερα ανεπαρκής).
Ενώ την δεύτερη ως αρκετά ατομικιστική και ενίοτε αντικοινωνική θεωρία (πχ η αρχή της ομοφωνίας θεωρούσε ότι μπορεί να αποδειχτεί επικίνδυνη για την λειτουργία της κοινότητας, καθώς και η άρνηση των αναρχικών να δεσμευθούν ακόμα και απέναντι στις αποφάσεις της ανοικτής συνέλευσης, ή η τοποθέτηση του ατόμου υπεράνω της κοινωνίας, επίσης η άρνηση τους να αναλάβουν την ευθύνη για την συλλογική ευημερία ακόμα και τα μέσα που χρησιμοποιούν πέτρες, μολότοφ κλπ όπως και η απόλυτη αντίθεση τους σε οποιαδήποτε μορφή διακυβέρνησης) με αποτέλεσμα να προχωρήσει στην δημιουργία του Κομουναλισμού.
Η αναρχική σκέψη τον βοήθησε να συνειδητοποιήσει ότι η πηγή όλων των κοινωνικών δεινών είναι οι ιεραρχικές σχέσεις με τις οποίες οι ελίτ απολαμβάνουν τον έλεγχο πάνω στους υποτακτικούς τους χωρίς να τους εκμεταλλεύονται υποχρεωτικά όπως πίστευε ο Μαρξ.
Θεωρούσε την ιεραρχία ως το χείριστο κακό που επεκτείνεται και πέρα από τα στενά όρια της Μαρξιστικής τάξης (οικονομική εκμετάλλευση) που ίσως να υπάρχει και μετά την κατάργηση τους ( η αταξική κοινωνία θα είναι εξίσου τυραννική αν είναι ιεραρχημένη). Έτσι η ιεραρχία σε όλες τις μορφές της (πόλη- χωριό- ύπαιθρο, άνδρες- γυναίκες, νέοι-γέροι, ανάμεσα στους ανθρώπους, στους χώρους δουλειάς και στο σχολείο) πρέπει να καταργηθεί.
Γιαυτό το πρόταγμα μιας μη ιεραρχικής κοινωνίας συμβαδίζει με την ανάγκη ριζικής αλλαγής της κοινωνικής πραγματικότητας.
Για αυτήν την αλλαγή ο Μπούκτσιν στρέφεται προς την μεσαία τάξη, που την θεωρεί τον φορέα των αλλαγών, ενώ ταυτόχρονα θέτει ως πρωτεύον ζήτημα όχι τα κλασσικά αριστερά αιτήματα, μισθοί, ωράρια, συνθήκες εργασίας κλπ αλλά, τις γενικευμένες κλιματικές αλλαγές, το πρόβλημα της εξουσίας καθώς και την στοχοθέτηση της δράσης μας για την αποτροπή και την κατάργηση των ολιγαρχικών θεσμών παγκόσμιας εμβέλειας από τον καπιταλισμό όπως, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παγκόσμια Τράπεζα, Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, Φαρμάκων, Εργασίας, κλπ.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ η κατάργηση αυτών των Παγκόσμιων Οργανισμών φαντάζει ως η απαρχή της απελευθέρωσης μας με κύριο στόχο και προσανατολισμό των πολιτικών δράσεων μας, τις πουλημένες και υποταγμένες ολιγαρχικές κυβερνήσεις.
Αντί της εργατικής συνείδησης προτείνει να νοηματοδοτηθεί εκ νέου η έννοια του ΠΟΛΙΤΗ (με την σημασία της αρχαίας Αθήνας και την αίγλη της επανάστασης του 1789). Ξεχωρίζει τον αναρχοσυνδικαλισμό από τον αναρχισμό αμφισβητώντας ταυτόχρονα τα αποτελέσματα της γενικής απεργίας ως ανεπαρκή! ενώ πιστεύει ότι οι κοινωνικές αλλαγές απαιτούν χρόνια κυοφορίας, ξεκάθαρη κατεύθυνση και μαζικότατο κίνημα.
Υπογράμμισε την παγίδευση των Μαρξιστών στο να συγχέουν την πολιτική με την κρατική διαχείριση και ως εκ τούτου να μιλούν για εργατικό κράτος που εξυπηρετεί τα συμφέροντα μίας μόνο τάξης και καταδίκασε τον επαναστατικό συνδικαλισμό ότι ενδιαφέρεται για τον εργοστασιακό έλεγχο και μόνο, απαξιώνοντας κάθε θεσμό που βρισκόταν εκτός οικονομίας.
Προτείνει την εξάλειψη του Κράτους και των μηχανισμών του, κατάργηση των Δήμων και αντικατάσταση τους από λαϊκές αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις μικρών κοινοτήτων που θα συνδέονται μεταξύ τους συνομοσπονδιακά.
Η αποκέντρωση και η από-αστικοποίηση σε συνδυασμό με την εκπαίδευση και την διαπαιδαγώγηση των πολιτών είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την πρόσωπο με πρόσωπο ενασχόληση με τα κοινά, ακόμα και για την οικονομία και υποστηρίζει την ανάγκη ύπαρξης μιας αυστηρής οργάνωσης με καταστατικό(Σύνταγμα) και μέλη που θα είναι δεσμευμένα σε αυτό.
Υπερασπίζοντας την θέση ότι η σπάνη των πόρων δεν επιτρέπουν την δημιουργία λογικών, αντιεραρχικών και ελεύθερων κοινωνιών προτείνει την μηδενική ανάπτυξη θεωρώντας ότι οι επιστημονικές και οι τεχνολογικές επαναστάσεις που ακολούθησαν την πρώτη βιομηχανική επανάσταση μπορούν να εξασφαλίσουν τέτοια ποιότητα ζωής που θα υπερκάλυπτε και τα πιο τρελά όνειρα των ελεύθερων κοινωνικών στοχαστών του παρελθόντος.
Αρνείται να καταδικάσει την επιστήμη και την τεχνολογία λόγω της κακής χρήσης που υφίσταται από τις κυρίαρχες ελίτ όπως αρνείται την εκ προοιμίου αποδοχή των τεχνολογικών ανακαλύψεων ως κατευθυνόμενα από την λογική του κέρδους και της κυριαρχίας (μεταλλαγμένα- ευγονία-βιοτεχνολογία- ΑΠΕ κλπ) και προτείνει η τεχνολογία και η επιστήμη να υπηρετούν τον άνθρωπο και όχι να τον υποτάσσουν και να τον εξουσιάζουν.
Θεωρεί τους ηγέτες απαραίτητους ή τουλάχιστον όχι ανύπαρκτους σε κάθε ομάδα-κοινότητα και τον νομοθετικό μετασχηματισμό ελλιπή και ανίκανο για την δημιουργία της Κομουναλιστικής κοινωνίας.
Σαν επίλογο παραθέτω ένα κομμάτι από την κοινωνική οικολογία…
Αυτή η εικόνα που μας πολιορκεί από παντού, μιας ανυπότακτης φύσης την οποία πρέπει να τιθασεύσει η ορθολογική ανθρωπότητα, μας έχει κληροδοτήσει μια εξουσιαστική μορφή λογικής, επιστήμης και τεχνολογίας, τον κερματισμό της ανθρωπότητας σε ιεραρχίες, τάξεις, κρατικούς θεσμούς, γένη και έθνη. Έχει θρέψει τα Εθνικιστικά μίση, τα ιμπεριαλιστικά εγχειρήματα και μια παγκόσμια φιλοσοφία διακυβέρνησης, η οποία ταυτίζει την τάξη με την κυριαρχία και την υποταγή!
Διαβρώνοντας κάθε οικογενειακό, οικονομικό, αισθητικό, ιδεολογικό και πολιτισμικό δεσμό, που προσέφερε στο κάθε άτομο την αίσθηση ότι ανήκει σε μια ζωτική ανθρώπινη κοινότητα και αντλεί από αυτήν τα νοήματα του, αυτή η αντιφυσιοκρατική νοοτροπία έχει κατακλύσει το τρομακτικό κενό που δημιούργησε η ολότελα μηδενιστική και αντικοινωνική ανάπτυξη, με μαζικούς αστικούς σχηματισμούς που δεν είναι ούτε πόλεις ούτε χωριά. Με μια απανταχού παρούσα γραφειοκρατία που απρόσωπα διαχειρίζεται τις ζωές ανώνυμων μαζών…
Όλο και πιο συχνά ακούμε και διαβάζουμε τις προτάσεις διάφορων «οικολογικών οργανώσεων» και «ΜΚΟ», όπου θέτουν ως βασική επιδίωξη τους την «ίαση και επίλυση» των συμπτωμάτων και επιπτώσεων του καπιταλισμού τόσο πάνω στην φύση όσο και πάνω στον άνθρωπο και δεν ενδιαφέρονται καθόλου ή απορρίπτουν παντελώς οποιαδήποτε σκέψη για πρόληψη και για κλείσιμο της «πηγής» από όπου διαρρέουν τα προβλήματα αυτά.
Μια διαδεδομένη άποψη που έχοντας ενστερνιστεί το φαντασιακό του καπιταλισμού για συνεχής ανάπτυξη και για υποκατάσταση όλων των ατομικών και κοινωνικών αξιών με αυτή του χρήματος, προτείνει την αντικατάσταση των δημοτικών τελών που αναλογούν στα τετραγωνικά των κατοικιών μας με τέλη που θα συνδέονται με τον όγκο των απορριμμάτων που παράγει κάθε νοικοκυριό. Ο ρυπαίνων πληρώνει δηλαδή αντί του Εγώ με τα λεφτά μου γ@μώ και την κυρά μου.
Ενώ στην συνέχεια, πλέοντας σε πελάγη ευτυχίας, προτείνουν την μετατροπή των πολυεθνικών εταιριών σε κοινωφελή ιδρύματα που με τους νόμους και τους κρατικούς θεσμούς θα αναδιαρθρώσουν την παραγωγή τους προς όφελος του περιβάλλοντος και όχι του κέρδους τους.
Ούτε καν την παραγωγή προϊόντων με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής δεν προτείνουν αφού μπαίνουν σε αυτή την λεπτή και ευαίσθητη διαδικασία.
Δεν δίνω περισσότερη έμφαση σε αυτές τις καταστροφικές και επιβεβλημένες από τα πάνω προοπτικές αλλά συνεχίζω με τα προτάγματα της κοινωνικής οικολογίας που προσεγγίζει φύση και κοινωνία ως αλληλένδετες συνεργαζόμενες και συμπληρωματικές έννοιες.
Η συμβολή του Αμερικανού Μάρεϋ Μπούκτσιν, στον βωμό του παγκόσμιου στοχασμού είναι τουλάχιστον θεμελιώδης. Ιδρυτής του Κομουναλισμού και ελευθεριακός στοχαστής, σήμερα φαντάζει περισσότερο επίκαιρος και αναγκαίος από οποιονδήποτε άλλο στοχαστή. Ο λόγος αυτής της αναγκαιότητας είναι, η οικολογική καταστροφή που πραγματοποιείται από το αχόρταγο, αυταρχικό και καταστροφικό καπιταλιστικό σύστημα - ταυτόχρονα όμως και πολύ δημιουργικό-, με την οποία ασχολήθηκε ο Μπούκτσιν πολύ πριν γίνει η οικολογία της μόδας και περάσει στα χέρια των κυβερνήσεων και των πολυεθνικών εταιρειών.
Δίχως να ισχυρίζεται ότι η ίδια η φύση είναι ηθική και γνωρίζοντας τον ηθικό σχετικισμό των σημερινών κοινωνιών, θεωρεί, ότι η επαναφορά μιας ηθικής στάσης στην ζωή μας, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την δημιουργία μιας λογικής κοινωνίας.
Υποστήριξε ότι στις καπιταλιστικές κοινωνίες το καλό και το κακό δεν τοποθετούνται αντιθετικά και αντιφατικά το ένα προς το άλλο αλλά προσαρμόζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να παρουσιάζονται ως αναπόσπαστα μέρη του ίδιου φαινόμενου. Αποτέλεσμα αυτής της καπιταλιστικής πρακτικής είναι η αντικατάσταση της ηθικής με διάφορες τεχνικές για την διατήρηση της καθεστηκυίας τάξης.
Την βάση για την δημιουργία της ηθικής του την αναζήτησε στον τρόπο που λειτουργεί το περιβάλλον, έχοντας όμως γνώση ότι, η δημιουργία μιας ηθικής που θα θεμελιώνεται στην οικολογία, μπορεί να οδηγήσει σε μια «σαλάτα φυσικών νόμων» που να είναι εξίσου τυραννικοί, αυταρχικοί και χαώδεις όπως ο ηθικός σχετικισμός της εποχής μας
(βλέπε Οικοφασιμός με τα συμπεράσματα του περί Άριας φυλής καθώς και την Βαθειά Οικολογία Earth First που με την εξίσωση των μικροβίων και των ανθρώπων έφτασαν στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι είναι τα καρκινικά κύτταρα της γης που την υπέρ-εποικίζουν καταστρέφοντας την και κατά συνέπεια πρέπει να αφήσουμε τα μικρόβια και τους διάφορους ιούς να επιβιώσουν σε βάρος της ανθρωπότητας, για να σώσουμε την γη. Στην θεωρία τους βέβαια αυτή δεν περιλάμβαναν τον εαυτό τους και τους αγαπημένους τους).
Ο Μπούκτσιν παρόλο που φτάνει στο ίδιο συμπέρασμα με την «Βαθειά οικολογία», ότι δηλαδή οι ζωικές και φυτικές κοινότητες είναι οικολογικά ταυτόσημες με τις ανθρώπινες κοινότητες η ειδοποιός διαφορά του με τις άλλες θεωρίες είναι ότι δεν εστιάζει στα επιμέρους στοιχεία των διαφορών αλλά στην ίδια την λογική της διαφοροποίησης θεωρώντας την απαραίτητη προϋπόθεση για την εξέλιξη της φύσης άρα και της κοινωνίας.
Η λογική της διαφοροποίησης και η ίδια η διαφοροποίηση δημιουργεί τις συνθήκες για την εξέλιξη μέσω της αλληλεπίδρασης των διαφορετικών στοιχείων, που όλα μαζί αποτελούν αυτό που λέμε φύση, ζωή, κοινωνία. Εξάλλου η ίδια η ζωή ξεπήδησε από την ανόργανη ύλη, για να μας δείξει τις δυνατότητες της.
Σε αντίθεση με την πλειονότητα των δυτικών στοχαστών που θεωρούσαν τον άνθρωπο και την φύση σαν 2 συγκρουόμενες, αντίθετες και εχθρικές έννοιες, που διακατέχονται από αιτιοκρατικούς και άτεγκτους φυσικούς νόμους, απέδειξε με την παρατήρηση των οικοσυστημάτων, ότι η ατομικότητα, η λογική και η ελευθερία, δεν βρίσκονται υποχρεωτικά σε σύγκρουση με την φύση. Αντίθετα η λογική, η ελευθερία και η ατομικότητα, ενυπάρχουν στην φύση σαν συνιστώσες της. Αυτές οι συνιστώσες αποτέλεσαν τους κύριους άξονες της ηθικής του.
Μελετώντας την φύση απέδειξε, ότι η ισορροπία και η επιβίωση μιας οικοκοινότητας βασίζεται στην ποικιλία και στον πλούτο των ειδών που την αποτελούν, καθώς και στον βαθμό συνεργασίας που ενυπάρχει μεταξύ των μελών της. (Σήμερα το 25% τις βιοποικιλότητας έχει εξαφανιστεί και το υπόλοιπο απειλείται με εξαφάνιση).
Κατέστησε σαφές ότι η εξέλιξη της κοινωνίας πραγματοποιείται μέσα από την αέναη αλληλεπίδραση της με την φύση επιπλήττοντας τους οικολόγους διότι δεν έχουν τονίσει αρκετά το γεγονός ότι η πολλαπλότητα των ζωικών μορφών και των οργανικών αμοιβαίων σχέσεων σε μια βιοκοινότητα ανοίγει νέα εξελικτικά μονοπάτια και δημιουργεί μεγαλύτερη ποικιλία αλληλεπιδράσεων, διαφοροποιήσεων και βαθμών ευκαμψίας στην ικανότητα εξέλιξης.
Όσο πιο πολύπλοκο είναι ένα οικοσύστημα, τόσο υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες αυτορρύθμισης του.
Όσο η ποικιλότητα που υπάρχει σε ένα οικοσύστημα διατηρείται και μεγαλώνει τόσο πιο εύκολα εξελίσσεται το οικοσύστημα και ακόμα πιο εύκολα αντιμετωπίζονται οι δύσκολες καταστάσεις (πχ την οικονομική κρίση που βιώνουμε όλοι μας την αντιμετωπίζει ο καθένας ξεχωριστά. Αν η συνεργασία και η αλληλεγγύη επικρατούσαν δεν θα υπήρχαν τέτοιες ακραίες ομολογουμένως καταστάσεις ούτε αυτοκτονίες ούτε άγχη ούτε πείνα και εξαθλίωση ούτε καν η αίσθηση της ανασφάλειας που τόσο κυριαρχεί στις μέρες μας).
Όσο πιο πλούσιες είναι οι ενδογενής σχέσεις συνεργασίας ενός οικοσυστήματος, τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχει το οικοσύστημα (οικοκοινότητα) να επιβιώσει σε περιόδους δυσμενούς μεταβολής, επίθεσης ή φυσικής καταστροφής. Σαν παράδειγμα αναφέρει τα οικοσυστήματα της ερήμου και των αρκτικών πόλων τα οποία καταρρέουν πιο εύκολα γιατί είναι φτωχά σε ποικιλότητα.
Παρομοίασε τον καπιταλιστικό πολιτισμό με τα οικοσυστήματα της ερήμου λόγω των ελάχιστων σχέσεων συνεργασίας και αλληλεγγύης που υπάρχουν μεταξύ μας και φυσικά λόγω της μονοδιάστατης επιδίωξης και του απόλυτου προσανατολισμού του, στην οικονομική ανάπτυξη της κοινότητας χωρίς όρους, καθώς και στην βάση αυτής της επιδίωξης που είναι ο πόλεμος όλων εναντίον όλων.
Ο Μπούκτσιν θεώρησε τον ανελέητο ανταγωνισμό, την ιεραρχία και την κυριαρχία που «παρατηρούμε» στην φύση, ως προβολή του καπιταλιστικού πολιτισμού πάνω στην φύση και υποστήριξε ότι το φυσικό περιβάλλον στηρίζεται στην αρχή της συμπληρωματικότητας και της συνεργασίας χωρίς ιεραρχίες, κλίμακες κ α με απώτερο σκοπό να μεγιστοποιήσει αυτήν την ποικιλότητα και την συνεργασία για να εξελιχθεί.
Στην φύση δηλαδή η επιβίωση και η ενότητα επιτυγχάνονται στην αρχή της διαφοράς. Ασπάζεται μάλιστα τον Ορισμό του ικανότερου ως, εκείνον που βοηθάει τους άλλους να επιβιώσουν και όχι αυτόν που ανηλεώς τους εξολοθρεύει για να επικρατήσει(Δαρβίνος). Η ενότητα των διαφορών μας λοιπόν αποτελεί την ουσία της ηθικής του με την οποία αρνήθηκε να δει την φύση σαν ένα κλειστό αιτιοκρατικό σύστημα όπου κυριαρχούν η ωμή βία, η ιεραρχία και ο ανταγωνισμός.
Σε ότι αφορά τη σύγκριση των οικοσυστημάτων με τις κοινωνίες αυτό που κάνει τόσο σημαντική την κοινωνική οικολογία είναι ότι αμφισβητεί αποφασιστικά την ίδια την λειτουργία της ιεραρχίας ως τρόπο αντιμετώπισης της διαφορετικότητας και της ποικιλίας. Η κοινωνική οικολογία διαρρηγνύει τη συσχέτιση της τάξης με την ιεραρχία.
Θέτει το ερώτημα εάν μπορούμε να έχουμε την εμπειρία του «άλλου» όχι ιεραρχικά, σε μια κλίμακα από το 1 μέχρι το 10 με συνεχή έμφαση στο «ανώτερο» και «κατώτερο» ΑΛΛΑ οικολογικά ως ποικιλία που ενδυναμώνει την ενότητα των φαινομένων. Ως ολότητα που μοιάζει περισσότερο με τις τροφικές αλυσίδες παρά με μια πυραμίδα.
Ο δημιουργός της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ άσκησε κριτική στις μεθοδευμένες προσπάθειες του καπιταλισμού να ταυτίσει την οικολογία με τον ρεφορμιστικό περιβαλλοντισμό και την τεχνοκρατική φυσιοκρατία (Η μάστιγα της εποχής μας τελικά είναι οι τεχνοκράτες και οι περιβαλλοντιστές ειδήμονες που έχοντας ως ιδεολογικό εφαλτήριό τους, την βάση της ρεαλιστικής και καλά πολιτικής, τον Καπιταλισμό δηλαδή! μεμονωμένα και αποσπασματικά προσεγγίζουν το περιβάλλον με σκοπό την περαιτέρω οικονομική ανάπτυξη αδιαφορώντας ή αγνοώντας πλήρως για τις επιπτώσεις της «επιστήμης» τους στο οικοσύστημα της γης και κατά συνέπεια στον άνθρωπο).
Κατέδειξε με τρόπο απαράμιλλο ότι η οικολογία είναι μια κοινωνική θεωρία και υιοθέτησε ένα τρόπο σκέψης που τον ονόμασε ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟ ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΜΟ! σύμφωνα με τον οποίο, αφού διαλύσουμε την καταστροφική, πνευματική επιρροή του Δυισμού (οργανικό-ανόργανο, ύλη- πνεύμα, σώμα-ψυχή, φύση-άνθρωπος, ηγέτες-υπήκοοι κλπ) που έχει εμφυσήσει με τις αρχές του την λογική, την επιστήμη και την τεχνολογία μας, να τις επαναπροσεγγίσουμε (λογική, επιστήμη, τεχνολογία) με την αρχή ότι, η ποικιλομορφία της φύσης μετασχηματίζεται σε κοινωνική ποικιλομορφία η οποία για να επιβιώσει θα βασίζεται σε αποκεντρωμένες κοινότητες ανθρώπινης κλίμακας.
Η εξέλιξη του φυσικού σε κοινωνικό στηρίζεται σε σχέσεις αλληλοεξαρτώμενες που αλληλεπιδρώντας και αλληλοσυμπληρώνοντας η μια την άλλη, δημιουργούν αυτό που λέμε εξέλιξη και ζωή.
Κατέκρινε τους βιοκοινωνιολόγους και τους φιλοσόφους που δικαίωσαν και στήριξαν την κοινωνική ιεραρχία στην αντίστοιχη φυσική και με έμφαση αντιπαρατέθηκε με τους όρους «σκληρή και τυραννική φύση», βασιλιάς των ζώων, βασίλισσα μέλισσα, ταπεινό μυρμήγκι, υπερήφανο παγώνι κλπ σαν προβολές του πολιτισμού μας πάνω στην φύση, τονίζοντας ότι αυτές οι έννοιες κυριαρχίας για την έμβια φύση δεν έχουν την σημασία που τους δίνουμε εμείς.
Σύμφωνα με τον Μπούκτσιν οι άνθρωποι είναι οι ενεργοί φορείς και οι δημιουργοί της ιστορίας τους, που ίσως αναπτύξουν τις ικανότητες τους, ίσως όχι. Παρόλο που δεν αντιλαμβάνεται την ιστορία ως την απόλυτη πραγμάτωση του HEGEL και το Μαρξιστικό επακόλουθο, τον Κομμουνισμό, είναι σίγουρος ότι κάποια στιγμή στην ιστορία θα πραγματωθεί η ελευθερία (τελεολογία και νομοτέλεια) και οποιοδήποτε συμβάν δεν συνδράμει προς την κατεύθυνση της ελευθερίας, το θεωρεί άχρηστο, ασήμαντο και το αποκαλεί απλό γεγονός.
Πιστεύει ότι η ενυπάρχουσα στο φυσικό περιβάλλον ελευθερία σε συνδυασμό με την δημιουργία ελεύθερων και συνεργατικών, κοινωνικών θεσμών, θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα στην πραγμάτωση της ελεύθερης φύσης τους.
Ο στοχασμός του Μπούκτσιν δεν εξαντλείται βέβαια στην θεωρία της κοινωνικής οικολογίας. Θαυμαστής του Μαρξ και βαθειά επηρεασμένος από την Αναρχική σκέψη αρνείται οριστικά αυτές τις θεωρίες, την μεν πρώτη για τον στείρο οικονομισμό-εργατισμό της θεωρώντας την ταυτόχρονα ανεπαρκή για την επίλυση των σημερινών πολύπλοκων κοινωνικών προβλημάτων (πχ ο διαχωρισμός αστός-προλετάριος που περιέγραφε την πρώτη βιομηχανική επανάσταση είναι σήμερα ανεπαρκής).
Ενώ την δεύτερη ως αρκετά ατομικιστική και ενίοτε αντικοινωνική θεωρία (πχ η αρχή της ομοφωνίας θεωρούσε ότι μπορεί να αποδειχτεί επικίνδυνη για την λειτουργία της κοινότητας, καθώς και η άρνηση των αναρχικών να δεσμευθούν ακόμα και απέναντι στις αποφάσεις της ανοικτής συνέλευσης, ή η τοποθέτηση του ατόμου υπεράνω της κοινωνίας, επίσης η άρνηση τους να αναλάβουν την ευθύνη για την συλλογική ευημερία ακόμα και τα μέσα που χρησιμοποιούν πέτρες, μολότοφ κλπ όπως και η απόλυτη αντίθεση τους σε οποιαδήποτε μορφή διακυβέρνησης) με αποτέλεσμα να προχωρήσει στην δημιουργία του Κομουναλισμού.
Η αναρχική σκέψη τον βοήθησε να συνειδητοποιήσει ότι η πηγή όλων των κοινωνικών δεινών είναι οι ιεραρχικές σχέσεις με τις οποίες οι ελίτ απολαμβάνουν τον έλεγχο πάνω στους υποτακτικούς τους χωρίς να τους εκμεταλλεύονται υποχρεωτικά όπως πίστευε ο Μαρξ.
Θεωρούσε την ιεραρχία ως το χείριστο κακό που επεκτείνεται και πέρα από τα στενά όρια της Μαρξιστικής τάξης (οικονομική εκμετάλλευση) που ίσως να υπάρχει και μετά την κατάργηση τους ( η αταξική κοινωνία θα είναι εξίσου τυραννική αν είναι ιεραρχημένη). Έτσι η ιεραρχία σε όλες τις μορφές της (πόλη- χωριό- ύπαιθρο, άνδρες- γυναίκες, νέοι-γέροι, ανάμεσα στους ανθρώπους, στους χώρους δουλειάς και στο σχολείο) πρέπει να καταργηθεί.
Γιαυτό το πρόταγμα μιας μη ιεραρχικής κοινωνίας συμβαδίζει με την ανάγκη ριζικής αλλαγής της κοινωνικής πραγματικότητας.
Για αυτήν την αλλαγή ο Μπούκτσιν στρέφεται προς την μεσαία τάξη, που την θεωρεί τον φορέα των αλλαγών, ενώ ταυτόχρονα θέτει ως πρωτεύον ζήτημα όχι τα κλασσικά αριστερά αιτήματα, μισθοί, ωράρια, συνθήκες εργασίας κλπ αλλά, τις γενικευμένες κλιματικές αλλαγές, το πρόβλημα της εξουσίας καθώς και την στοχοθέτηση της δράσης μας για την αποτροπή και την κατάργηση των ολιγαρχικών θεσμών παγκόσμιας εμβέλειας από τον καπιταλισμό όπως, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παγκόσμια Τράπεζα, Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, Φαρμάκων, Εργασίας, κλπ.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ η κατάργηση αυτών των Παγκόσμιων Οργανισμών φαντάζει ως η απαρχή της απελευθέρωσης μας με κύριο στόχο και προσανατολισμό των πολιτικών δράσεων μας, τις πουλημένες και υποταγμένες ολιγαρχικές κυβερνήσεις.
Αντί της εργατικής συνείδησης προτείνει να νοηματοδοτηθεί εκ νέου η έννοια του ΠΟΛΙΤΗ (με την σημασία της αρχαίας Αθήνας και την αίγλη της επανάστασης του 1789). Ξεχωρίζει τον αναρχοσυνδικαλισμό από τον αναρχισμό αμφισβητώντας ταυτόχρονα τα αποτελέσματα της γενικής απεργίας ως ανεπαρκή! ενώ πιστεύει ότι οι κοινωνικές αλλαγές απαιτούν χρόνια κυοφορίας, ξεκάθαρη κατεύθυνση και μαζικότατο κίνημα.
Υπογράμμισε την παγίδευση των Μαρξιστών στο να συγχέουν την πολιτική με την κρατική διαχείριση και ως εκ τούτου να μιλούν για εργατικό κράτος που εξυπηρετεί τα συμφέροντα μίας μόνο τάξης και καταδίκασε τον επαναστατικό συνδικαλισμό ότι ενδιαφέρεται για τον εργοστασιακό έλεγχο και μόνο, απαξιώνοντας κάθε θεσμό που βρισκόταν εκτός οικονομίας.
Προτείνει την εξάλειψη του Κράτους και των μηχανισμών του, κατάργηση των Δήμων και αντικατάσταση τους από λαϊκές αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις μικρών κοινοτήτων που θα συνδέονται μεταξύ τους συνομοσπονδιακά.
Η αποκέντρωση και η από-αστικοποίηση σε συνδυασμό με την εκπαίδευση και την διαπαιδαγώγηση των πολιτών είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την πρόσωπο με πρόσωπο ενασχόληση με τα κοινά, ακόμα και για την οικονομία και υποστηρίζει την ανάγκη ύπαρξης μιας αυστηρής οργάνωσης με καταστατικό(Σύνταγμα) και μέλη που θα είναι δεσμευμένα σε αυτό.
Υπερασπίζοντας την θέση ότι η σπάνη των πόρων δεν επιτρέπουν την δημιουργία λογικών, αντιεραρχικών και ελεύθερων κοινωνιών προτείνει την μηδενική ανάπτυξη θεωρώντας ότι οι επιστημονικές και οι τεχνολογικές επαναστάσεις που ακολούθησαν την πρώτη βιομηχανική επανάσταση μπορούν να εξασφαλίσουν τέτοια ποιότητα ζωής που θα υπερκάλυπτε και τα πιο τρελά όνειρα των ελεύθερων κοινωνικών στοχαστών του παρελθόντος.
Αρνείται να καταδικάσει την επιστήμη και την τεχνολογία λόγω της κακής χρήσης που υφίσταται από τις κυρίαρχες ελίτ όπως αρνείται την εκ προοιμίου αποδοχή των τεχνολογικών ανακαλύψεων ως κατευθυνόμενα από την λογική του κέρδους και της κυριαρχίας (μεταλλαγμένα- ευγονία-βιοτεχνολογία- ΑΠΕ κλπ) και προτείνει η τεχνολογία και η επιστήμη να υπηρετούν τον άνθρωπο και όχι να τον υποτάσσουν και να τον εξουσιάζουν.
Θεωρεί τους ηγέτες απαραίτητους ή τουλάχιστον όχι ανύπαρκτους σε κάθε ομάδα-κοινότητα και τον νομοθετικό μετασχηματισμό ελλιπή και ανίκανο για την δημιουργία της Κομουναλιστικής κοινωνίας.
Σαν επίλογο παραθέτω ένα κομμάτι από την κοινωνική οικολογία…
Αυτή η εικόνα που μας πολιορκεί από παντού, μιας ανυπότακτης φύσης την οποία πρέπει να τιθασεύσει η ορθολογική ανθρωπότητα, μας έχει κληροδοτήσει μια εξουσιαστική μορφή λογικής, επιστήμης και τεχνολογίας, τον κερματισμό της ανθρωπότητας σε ιεραρχίες, τάξεις, κρατικούς θεσμούς, γένη και έθνη. Έχει θρέψει τα Εθνικιστικά μίση, τα ιμπεριαλιστικά εγχειρήματα και μια παγκόσμια φιλοσοφία διακυβέρνησης, η οποία ταυτίζει την τάξη με την κυριαρχία και την υποταγή!
Διαβρώνοντας κάθε οικογενειακό, οικονομικό, αισθητικό, ιδεολογικό και πολιτισμικό δεσμό, που προσέφερε στο κάθε άτομο την αίσθηση ότι ανήκει σε μια ζωτική ανθρώπινη κοινότητα και αντλεί από αυτήν τα νοήματα του, αυτή η αντιφυσιοκρατική νοοτροπία έχει κατακλύσει το τρομακτικό κενό που δημιούργησε η ολότελα μηδενιστική και αντικοινωνική ανάπτυξη, με μαζικούς αστικούς σχηματισμούς που δεν είναι ούτε πόλεις ούτε χωριά. Με μια απανταχού παρούσα γραφειοκρατία που απρόσωπα διαχειρίζεται τις ζωές ανώνυμων μαζών…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)