Μια Περιβαλλοντική «Βόμβα»,

Άρθρο της Χαράς Τζαναβάρα από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία


Προβληματική είναι και η νέα διαδικασία που ανακοίνωσαν τα υπουργεία Περιβάλλοντος και Εσωτερικών για τη διαχείριση των σκουπιδιών στην Αττική.


Πρόκειται για μια περιβαλλοντική «βόμβα», αλλά και μια ενδιαφέρουσα «πίτα» που θα φθάσει τα δύο δισ. ευρώ.


Με ευθύνη της περιφέρειας, αυτή τη φορά, θα γίνει ως το τέλος Οκτωβρίου διαβούλευση και στη συνέχεια θα προκηρυχθεί διεθνής διαγωνισμός για δημιουργία τεσσάρων νέων μονάδων επεξεργασίας απορριμμάτων, στη Φυλή, τα Άνω Λιόσια, το Γραμματικό και την Κερατέα, σύμφωνα με σχεδιασμό που σέρνεται από το 2003. Είναι μια επένδυση συνολικού ύψους 430 εκατ. ευρώ, από τα οποία τα 170 εκατ. θα εξασφαλιστούν από το Δημόσιο, ενώ τα υπόλοιπα θα καταβάλλουν οι ανάδοχοι, που θα εισπράττουν για 20 έως και 25 χρόνια τα «τέλη εισόδου» σκουπιδιών τα οποία θα καταβάλλουν οι πολίτες μέσω των δημοτικών τελών και προεκτιμώνται σε 1-1,5 δισ. ευρώ.


Το πρώτο «αγκάθι» είναι η διαφαινόμενη εγκατάλειψη προγραμμάτων ανακύκλωσης στα νοικοκυριά, που, με την εφαρμογή εκπτωτικής τιμολογιακής πολιτικής, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως κίνητρο για τη μείωση των παραγόμενων σκουπιδιών. Ο όγκος τους για το 2012 θα φθάνει τα 1,3 εκατ. τόνους το χρόνο, όταν σήμερα στο σύνολο της Αττικής η παραγωγή είναι της τάξης των 2 εκατ. τόνων. Στα Άνω Λιόσια λειτουργεί εργοστάσιο μηχανικής ανακύκλωσης δυναμικότητας 300.000 τόνων και σχεδιάζονται άλλα δύο, στο Γραμματικό και την Κερατέα, για άλλους 160.000 τόνους.


Το δεύτερο πρόβλημα αφορά τη διαδικασία, καθώς δημιουργεί πατήματα για νέες προσφυγές οι οποίες στην καλύτερη περίπτωση θα οδηγήσουν σε νέες καθυστερήσεις. Με βάση τον «Καλλικράτη», αρμόδιο για τη διαχείριση των σκουπιδιών είναι το διαβαθμιστικό όργανο που συγκροτείται από εκπροσώπους των δήμων και θα είναι κατά κάποιον τρόπο η μετεξέλιξη της ΤΕΔΚΝΑ, της τοπικής ένωσης δήμων και κοινοτήτων Αττικής. Δέκα μήνες μετά τις δημοτικές εκλογές, δεν έχει εκδοθεί ούτε καν η υπουργική απόφαση για τη συγκρότησή του!


Αλλά και η περιφέρεια, που ανέλαβε τη σκυτάλη από την αποκεντρωμένη διοίκηση, προχωρεί χωρίς απόφαση του περιφερειακού συμβουλίου. Πιθανόν να μπει στην ημερήσια διάταξη στο τέλος του μήνα.


Είναι «λεπτομέρειες» με μεγάλη σημασία, καθώς τον περασμένο Δεκέμβριο ο ενιαίος σύνδεσμος, ο διαδημοτικός φορέας που έχει την ευθύνη για τις εγκαταστάσεις της μοναδικής χωματερής που λειτουργεί στο Λεκανοπέδιο, υπέγραψε προγραμματική σύμβαση με την αποκεντρωμένη περιφέρεια με την οποία της ανέθετε την ευθύνη του διαγωνισμού. Η πρωτοφανής αυτή διαδικασία ακυρώθηκε από το Ελεγκτικό Συνέδριο και έτσι οι αρμόδιοι προχώρησαν σε αλλαγή πλεύσης.


Την ίδια στιγμή προχωρεί η κατασκευή χώρου υγειονομικής ταφής στο Γραμματικό, ενώ στην Κερατέα, μετά τις γνωστές οδομαχίες με τα ΜΑΤ, η χρηματοδότηση έχει απενταχθεί από το Γ' ΚΠΣ και εξετάζονται αλλαγές με βάση τις προτάσεις του Δήμου Λαυρεωτικής.


Διαβάστε επίσης το άρθρο του Παναγιώτη Μπουγάνη Ανακυκλώνουμε σκουπίδια για... τα σκουπίδια και ένα ακόμα "φιλικό" δημοσίευμα από το ΒΗΜΑ: Λύση από την αρχή για τα σκουπίδια
Αναρτήθηκε από antixytax στις 5:30 μ.μ. 0 σχόλια

Εμπορικά-φαντάσματα στοιχειώνουν την αγορά

Του ΒΑΣΙΛΗ ΓΕΩΡΓΑ Δρόμους-«φαντάσματα», άδειους από καταστήματα και εμπορική δραστηριότητα, αφήνει πίσω της η ύφεση στην οικονομία, καθώς εξαπλώνεται με τη μορφή επιδημίας λουκέτων σε όλη την Ελλάδα και αφανίζει χιλιάδες επιχειρήσεις από την αγορά.

Ερευνα της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου (ESEE) καταγράφει πάνω από 68.000 κλειστές εμπορικές επιχειρήσεις πανελλαδικά, οι οποίες έβαλαν λουκέτο μέσα στα τελευταία δύο χρόνια μόνο στους κεντρικούς δρόμους των μεγάλων πόλεων. Αυτό σημαίνει ότι πλέον 1 στα 4 καταστήματα έχουν κλείσει καθώς, από τις 324.000 επιχειρήσεις που είχαν καταμετρηθεί στις αρχές του 2009, σήμερα συνεχίζουν να λειτουργούν περίπου 255.000 και ενώ η αγορά έχει χάσει το ίδιο διάστημα πάνω από 6 δισ. ευρώ σε τζίρο.

Η ΕΣΕΕ προειδοποιεί ότι με τους ρυθμούς που κατεβάζουν ρολά τα καταστήματα στην καρδιά και στις γειτονιές των αστικών κέντρων μέχρι το Φεβρουάριο θα έχουν εκτοπιστεί από την αγορά τουλάχιστον άλλες 53.000 επιχειρήσεις μαζί με τους απασχολούμενους σε αυτές και μέχρι το ερχόμενο καλοκαίρι 202.000. Αν οι προβλέψεις της ΕΣΕΕ επιβεβαιωθούν, τότε εντός μίας διετίας (2010-2012) θα έχουν αφανιστεί από την αγορά περίπου 121.000 εμπορικές επιχειρήσεις.

Το καλοκαίρι του 2010, το 15% των επιχειρήσεων πανελλαδικά ήταν κλειστό. Το χειμώνα του 2011 το ποσοστό αυξήθηκε στο 21% και τον Αύγουστο του 2011 εκτοξεύθηκε στο 25%.

Το τέλος των εμπορικών στοών

Ο χάρτης των λουκέτων δείχνει ότι πλήττονται σφοδρά οι εμπορικές στοές, ενώ ερημώνουν οι πάροδοι των πόλεων, καθώς με την πτώση των ενοικίων και την υπερπροσφορά κενών χώρων, αρκετά καταστήματα μετακινούνται προς τους κεντρικότερους δρόμους.

Η έρευνα της ΕΣΕΕ δείχνει ότι μόνο τον τελευταίο χρόνο, ο αριθμός των κλειστών καταστημάτων αυξήθηκε από 30% μέχρι και 100% στην περιοχή της Αττικής, όπου παρατηρείται και ο μεγαλύτερος αριθμός λουκέτων. Μέχρι τις 6 Σεπτεμβρίου μετρήθηκαν 1.799 κλειστά καταστήματα σε σύνολο 7.980 (το 22,5%).

Στο κέντρο της πόλης το ποσοστό των κλειστών επιχειρήσεων αυξήθηκε στο 24,4% από 23% που ήταν τον περασμένο Μάρτιο και από 18% που ήταν τον Αύγουστο του 2010. Υπάρχουν δρόμοι που έχουν κυριολεκτικά «ερημώσει», όπως η Σόλωνος, όπου το 40% των καταστημάτων είναι κλειστά, και η Σταδίου (31,5%), ενώ στην Ερμού το ποσοστό των κλειστών καταστημάτων έχει φτάσει το 22,3% (60 στα 269), στην Πανεπιστημίου το 25,7%, στη Χαριλάου Τρικούπη το 28,5% και στην Πατησίων το 22,1% (198 στις 857). Στο Κολωνάκι έχουν κλείσει 71 από τα 300 καταστήματα σε Σκουφά, Τσακάλωφ και Πατριάρχου Ιωακείμ, ενώ συνολικά το ποσοστό των κλειστών καταστημάτων έχει διπλασιαστεί από το 2009 από 12% σε 24%.

Κατέβασαν ρολά 81 στα 340

Ανάλογη εικόνα επικρατεί και στις περισσότερες περιοχές της Αττικής. Στη λεωφόρο Ηρακλείου (Νέα Ιωνία) το ποσοστό φτάνει στο 21,2% (από 14,7% πέρυσι), στην Κηφισιά είναι κλειστά 81 στα 340 καταστήματα, ενώ στο Χαλάνδρι έχουν κλείσει δύο στα δέκα καταστήματα. Η Γλυφάδα παρουσιάζει και αυτή μεγάλα ποσοστά λουκέτων, που φτάνουν το 23,7%.

Στον Πειραιά το ποσοστό των κλειστών καταστημάτων έχει διπλασιαστεί από το 2009, αφού από το 11% φτάνει σήμερα το 22%.

Στη Θεσσαλονίκη παρά τη συγκριτικά καλύτερη εικόνα, τα λουκέτα διπλασιάστηκαν τον τελευταίο χρόνο (το 19,1% είναι κλειστά) και, σύμφωνα με την εκτίμηση της ΕΣΕΕ, από τις 35.500 επιχειρήσεις που λειτουργούσαν το 2009 έχουν τη δυναμική να επιβιώσουν με τη σημερινή κατάσταση οι 26.650, ήτοι το 79%. Τα περισσότερα κλειστά καταστήματα εντοπίζονται στην Κασσάνδρου (30%), την Αγίας Σοφίας (27,8%), τη Βασιλίσης Ολγας (19,7%) και τη Βενιζέλου (19,2%). *

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΕΔΩ, ΕΚΕΙ, ΠΑΝΤΟΥ

Στην σειρά των περιστατικών έκφρασης διαμαρτυρίας και
δυσαρέσκειας πολιτών ενάντια στους εκπροσώπους της πολιτικής του
μνημονίου που λαμβάνουν χώρα τον τελευταίο καιρό ανά την Ελλάδα
ήρθε να προστεθεί άλλο ένα περιστατικό. Αυτή την φορά με αποδέκτη
τον επί σειράς ετών υπουργό του ΠΑΣΟΚ και νυν πρόεδρο του
Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς και μέλους του Εθνικού Συμβουλίου του
ΠΑΣΟΚ Γ. Ανωμερίτη, σε χώρο διασκέδασης, στη Νάξο, τις πρώτες
πρωινές ώρες της Κυριακής 4 Σεπτεμβρίου.

Η οργή και η αγανάκτηση, που τείνει να γίνει παν-κοινωνικό
φαινόμενο, πηγάζει και τροφοδοτείται από τις επαίσχυντες πολιτικές
των κατεχόντων την εξουσία, καθώς διανύουμε μια εποχή όπου η
καθολική επίθεση ενάντια στην κοινωνία από τις ντόπιες και διεθνείς
οικονομικές και πολιτικές ελίτ για την θωράκιση των συμφερόντων
τους έχει πάρει πρωτοφανείς διαστάσεις. Κάθε τομέας που συνδέεται
με την ποιότητα ζωής του περισσότερου κόσμου έχει μπει σε
διαδικασία αποσύνθεσης, οδηγώντας στην εξαθλίωση και την απόγνωση
σύσσωμους τους λαούς, με την περαιτέρω «υπόσχεση» για υποθήκευση
και των μελλοντικών γενεών.

Όσο οξύνεται αυτή η πολιτική, η ίδια η ζωή θα οπλίζει όλο και
περισσότερο την οργή, την αγανάκτηση, την απαίτηση των ανθρώπων για
κοινωνική δικαιοσύνη και ελευθερία.
Με μαζικούς κοινωνικούς αγώνες να πάρουμε το μέλλον στα χέρια μας
για μια κοινωνία βασισμένη στην αλληλεγγύη, τον αλληλοσεβασμό και
την αξιοπρέπεια.

Για την κατασκήνωση στο Αλυκό και τον τοπικό σύλλογο Πολιχνίου

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011
Κείμενο των ελευθεροκατασκηνωτών

Την Κυριακή 28 Αυγούστου δεχτήκαμε στο κεδροδάσος του Αλυκού μια προσβλητική επίσκεψη. Μια ομάδα εφτά ατόμων, που μετά από τις επανειλημμένες ερωτήσεις μας μάς είπαν ότι είναι από το σύλλογο Πολιχνίου, εισέβαλε με περίσσεια αδιακρισία σε σημεία διαμονής των κατασκηνωτών κάνοντας επιθετικά σχόλια και αντιμετωπίζοντάς μας με απαξία και περιφρόνηση. Αυτοσχέδια τασάκια και μπουκάλια με νερό βαφτίστηκαν βόμβες ρύπανσης για το δάσος σε ένα αξιομνημόνευτο διανοητικό άλμα.


Σαν κατασκηνωτές είμαστε ανοιχτοί να συζητήσουμε με όσους ενδιαφέρονται για το δάσος, κάτι που αποδεικνύεται και με τη συμμετοχή μας στις ανοιχτές συνελεύσεις τις οποίες είχε καλέσει η Περιβαλλοντική Κίνηση Νάξου έπειτα από τις επιθέσεις σε κατασκηνωτές στα τέλη Ιουλίου.


Όμως την περασμένη Κυριακή ήταν τέτοιο το κλίμα που η συζήτηση έμοιαζε ανέφικτη. Η αντίδρασή μας ήταν άμεση. Η προσέγγιση των μελών του συλλόγου από κατασκηνωτές, επισκέπτες και ντόπιους προκάλεσε την αναδίπλωσή τους. Η ρηχότητα και η φτώχεια των επιχειρημάτων τους συνοψίζεται σε αβάσιμες κατηγορίες ότι οι κατασκηνωτές ρυπαίνουν με τα σκουπίδια τους κι ότι αποτελούν τον υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο για πρόκληση πυρκαγιάς.


Είναι όμως γνωστό ότι οι κατασκηνωτές που πολλά χρόνια τώρα επισκεπτόμαστε το δάσος ουδέποτε προκαλέσαμε προβλήματα. Αντίθετα, παίρνουμε όλες τις προφυλάξεις ώστε να ασκείται η μικρότερη δυνατή πίεση στη σπάνια χλωρίδα και πανίδα της περιοχής. Η παρουσία μας εδώ απέχει πολύ από τη λογική του περιστασιακού τουρίστα, που σκοπό έχει να περάσει απλά καλά. Η παρουσία μας εδώ δεν είναι χρηστική – δεν λεηλατούμε τον τόπο και μετά αποχωρούμε χωρίς να νοιαζόμαστε γι’ αυτόν. Κατασκηνώνουμε στο δάσος από αγάπη για το δάσος, τα ζώα και τα φυτά του. Η διαμονή μας εδώ, πέρα από την ευχαρίστηση της επαφής μας με τη φύση, είναι ταυτόχρονα προσπάθεια να το φροντίσουμε, να διαφυλάξουμε την ελεύθερη πρόσβαση, να το υπερασπιστούμε ως κοινή γη, γη για όλους και όλες μας. Ιδιαίτερα στην περίοδο που διανύουμε, με την ολοένα και επιθετικότερη συρρίκνωση των δημόσιων χώρων και τη λεηλασία της φύσης από τα κάθε λογής επενδυτικά συμφέροντα – με το πρόσχημα πάντα της ανάπτυξης, και αυτό το γνωρίζει πολύ καλά η Νάξος- η παρουσία μας κρίνεται επιτακτική.


Όσο για το ανεκδιήγητο που ακούστηκε άνθρωπο του συλλόγου περί περίφραξης του δάσους προκειμένου να προφυλαχτεί, ένα έχουμε να απαντήσουμε: τα δάση δεν είναι εκθέματα να τα τοποθετήσουμε σε γυάλινες προθήκες και να τα θαυμάζουμε από μακριά. Τα δάση είναι για τους ανθρώπους, τα δέντρα, τα φυτά του, τα ζώα του. Απειλούνται όχι από εκείνους που τα επισκέπτονται, αλλά από όσους σκέφτονται με όρους αξιοποίησης και κερδοφορίας. Οι ψευτοευαισθησίες λοιπόν είναι προσχηματικές.


Αξίζει να σημειωθεί ότι το Ιούνιο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, στην ευρύτερη περιοχή του Αλυκού σημειώθηκαν αρκετές τραμπούκικες επιθέσεις. Επίθεση σε τροχόσπιτα με πέτρες και δυναμιτάκια, σπάσιμο τζαμιών σε αυτοκίνητο, καταστροφή και κλοπή τεντών για τον ήλιο από την παραλία της Χαβάης, ύπουλες επιθέσεις σε κατασκηνωτές και καταστροφή προσωπικών αντικειμένων ακόμα και με τη χρήση μαχαιριών, επίθεση με μεγάλο αριθμό κροτίδων με στόχο λουόμενους που έθεσαν τη σωματική ακεραιότητά τους σε κίνδυνο καθώς και εξέθεσε το δάσος σε κίνδυνο πυρκαγιάς. Όπως επικαλέστηκαν οι ίδιοι οι θρασύδειλοι δράστες των επιθέσεων στόχος τους ήταν η εκδίωξη των κατασκηνωτών.


Για να επιστρέψουμε όμως στα πιο πρόσφατα, η παρουσία του συλλόγου στο Αλυκό μας προβληματίζει με τον τρόπο που έγινε. Θα θέλαμε να πιστέψουμε ότι το κίνητρό τους είναι η οικολογική ευαισθησία που επικαλούνται. Κι εφόσον είναι καλοπροαίρετοι και ειλικρινείς ως προς τις προθέσεις τους όπως ισχυρίζονται, τότε σίγουρα έχουν αντιληφθεί ήδη ότι οι ελευθεροκατασκηνωτές του Αλυκού δεν αποτελούμε καμιά απειλή για το δάσος. Αντίθετα, όπως τόνισαν και αρκετοί από τους επισκέπτες της παραλίας που βρίσκονταν εκεί το μεσημέρι της Κυριακής, πρόκειται για μια από τις πιο καθαρές περιοχές του νησιού.


Το κεδροδάσος κινδυνεύει από τις λογικές της αξιοποίησης και της ανάπτυξης. Εξάλλου τέτοιες κινήσεις δεν είναι πρωτοφανείς: όπου εκδιώκονται οι κατασκηνωτές ακολουθεί η καταστροφή και η λεηλασία της φύσης.


Είμαστε εδώ, μέσα στο δάσος, απέναντι σε όσους το επιβουλεύονται.


Ελεύθεροι Κατασκηνωτές Αλυκού
Αλυκό 29 Αυγούστου 2011

Murray Bookchin "Τι είναι η Κοινωνική Οικολογία"

Κοινωνική οικολογία ονομάζεται η προσέγγιση εκείνη του οικολογικού κινήματος που θεωρεί ότι οι αιτίες των προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα το φυσικό περιβάλλον (π.χ. η κλιματική αλλαγή, η περιβαλλοντική ρύπανση κλπ) είναι κοινωνικές, δηλαδή οφείλονται στο επικρατές σήμερα κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό σύστημα, τον καπιταλισμό, ή και στον μαρξιστικό - λενινιστικό κομμουνισμό, όπως αυτός εφαρμόστηκε στις λαϊκές δημοκρατίες κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα υπό τη μορφή «δικτατορίας του προλεταριάτου». Η κοινωνική οικολογία, όπως και οι άλλες τάσεις του οικολογικού κινήματος, αναδύθηκε μέσα από τα νέα κοινωνικά κινήματα της δεκαετίας του 1960.

Η κοινωνική οικολογία εντάσσεται ιδεολογικά στον πράσινο αναρχισμό και αποτελεί σήμερα μία από τις βασικές και περισσότερο στέρεα θεωρητικά θεμελιωμένες κατευθύνσεις του. Ωστόσο, πολλές από τις ιδέες της τις ενστερνίζονται και ομάδες της ευρύτερης Αριστεράς. Μέσω του έργου του Μάρεϊ Μπούκτσιν, κύριου θεωρητικού της κοινωνικής οικολογίας μετά τη δεκαετία του 1960, η τελευταία έχει συνδεθεί με τη δική του εκδοχή ελευθεριακού σοσιαλισμού, τον ελευθεριακό κοινοτισμό.


Σύμφωνα με την κοινωνική οικολογία, τα περιβαλλοντικά προβλήματα πηγάζουν από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτό, γιατί θεωρείται ότι η έννοια της κυριαρχίας στη φύση, αιτία της οικολογικής κρίσης, είναι επέκταση της λογικής της εκμετάλλευσης μεταξύ ανθρώπων. Η λογική της «πάση θυσία» οικονομικής ανάπτυξης, που έχει υιοθετηθεί κατά τη νεωτερικότητα από σχεδόν όλες τις οικονομολογικές σχολές, συμπεριλαμβανομένου του μαρξισμού, αποτελεί ακόμα μία βασική αιτία της οικολογικής κρίσης. Η τελευταία, κατά τους κοινωνικούς οικολόγους, δεν είναι παρά μία πλευρά της σημερινής πολυδιάστατης κρίσης. Συνεπώς, κατά την κοινωνική οικολογία, τα οικολογικά προβλήματα, αλλά και τα υπόλοιπα παγκόσμια προβλήματα μπορούν να λυθούν μόνο με τη συνολική αλλαγή της κοινωνίας. Κάθε προσπάθεια σταδιακής και εκ των έσω αναμόρφωσης του σημερινού συστήματος (ρεφορμισμός) είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.

Η κοινωνική οικολογία έχει έρθει σε αντιπαράθεση με εναλλακτικές προσεγγίσεις των οικολογικών προβλημάτων όπως η πολιτική οικολογία, η βαθιά οικολογία, ο οικοφεμινισμός και ο πριμιτιβισμός, παρά την αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Η κριτική των κοινωνικών οικολόγων στρέφεται ενάντια στην αναποτελεσματικότητα, στον συντηρητικό χαρακτήρα ή στον μισανθρωπισμό, που χαρακτηρίζει κατ' αυτούς τα άλλα οικολογικά κινήματα. Η πράσινη οικονομία, βασιζόμενη στις ήπιες πηγές ενέργειας, θεωρείται αναποτελεσματική και ανεπαρκής από τους κοινωνικούς οικολόγους αφού αγνοεί τις κοινωνικές και πολιτικές πηγές της οικολογικής κρίσης. Παρόμοια κριτική έχει ασκηθεί και απέναντι στις συναφείς έννοιες της αειφόρου και πράσινης ανάπτυξης.

Ακόμα οι ιδέες της έρχονται σε αντίθεση με αυτές του κοινωνικού δαρβινισμού. Η άποψη του τελευταίου ότι τα οικολογικά προβλήματα σχετίζονται με τον υπερπληθυσμό αμφισβητείται από τους κοινωνικούς οικολόγους. Για αυτούς, αφενός μεν η Γη μπορεί να φιλοξενήσει πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό ακόμα, αρκεί να γίνει σωστή χρήση των διαθέσιμων φυσικών πόρων, αφετέρου δε προβλήματα όπως η πείνα στον Τρίτο Κόσμο δεν είναι θέμα παραγωγής αγαθών, αλλά θέμα δίκαιης κατανομής τους.



Η κοινωνική οικολογία του M. Bookchin.

Η οικολογική προοπτική του Bookchin συνίσταται εξ αρχής στην κατάργηση του δυισμού μεταξύ φύσης και ανθρωπότητας και πιο συγκεκριμένα, μεταξύ μιας «κακώς εννοούμενης φύσης» και μιας «κυρίαρχης ανθρωπότητας». Η κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη φύση είναι μέρος όχι μόνο του τρόπου οργάνωσης της ζωής μας αλλά και του ίδιου του πολιτισμού μας. Συνεπώς ο νέος τύπος λογικής και το ανθρωπολογικό μοντέλο που απαντά σ’ αυτήν, δεν είναι έκδηλο μόνο στους αστικούς σχηματισμούς των σύγχρονων μητρο-πόλεων, αλλά και στην ίδια την επιστήμη και την τεχνολογία. Το αποτέλεσμα αυτής της αυταρχικής και βίαιης εξουσίας του ανθρώπου πάνω στη φύση, σηματοδοτεί το στέριωμα ενός τεχνητού και βάναυσου πολιτισμού πάνω στα θεμέλια του φυσικού κόσμου, δηλαδή την από-φυσικοποίηση του ίδιου του ανθρώπου.

Συνεπώς ως προς την φιλοσοφία της ιστορίας που υιοθετεί ο Bookchin, τοποθετεί την αόρατη διαμάχη μεταξύ περιβαλλοντισμού και οικολογίας στην πολιτική κατεύθυνση μιας «ηθικής της ελευθερίας». Στο πλαίσιο αυτό προτάσσει την κοινωνική οικολογία ώστε «οι βίαιοι διαχωρισμοί μεταξύ σκέψης και φύσης, υποκειμένου και αντικειμένου, νου και σώματος, κοινωνίας και φύσης να υπερπηδηθούν».[1] Ο Bookchin βλέπει την ιστορία ως τη «συνέχεια των γεγονότων.. που εδράζονται στις δυνατότητες της ανθρωπότητας για ελευθερία, αυτοσυνείδηση και συνεργασία, στην αυτοδιαμορφωνόμενη ανάπτυξη ολοένα και πιο ελευθεριακών μορφών κοινωνικής συμβίωσης»[2] και αναζητώντας τα όρια αυτής της φιλοσοφικο-ιστορικής αντίληψης, συλλαμβάνει και εντάσσει μέσα σ’ αυτά την ευρεία έννοια του όρου “οικολογία”.

Ο Bookchin θεωρεί ότι οι αμοιβαίες σχέσεις των μελών του φυσικού κόσμου και των μελών μιας κοινότητας σε συνάρτηση με το φυσικό περιβάλλον και το κοινωνικό γίγνεσθαι αντίστοιχα, συνιστά ένα πεδίο αναλογίας, ενδεικτικό του τρόπου εξέλιξης τόσο της φύσης, όσο και της κοινωνίας. Αυτό όμως που διαχωρίζει την φυσική από την κοινωνική ιστορία είναι οι θεσμικές προϋποθέσεις, όπου εντάσσεται η εξουσία και η ιεραρχία. Η ιεραρχία που θέτει ο άνθρωπος ανάμεσα στα μέλη του ζωικού κόσμου, δεν υφίσταται σε κανένα οικοσύστημα. Είναι το αποτέλεσμα και η συνέπεια της εξουσιαστικής νοοτροπίας του ανθρώπου πάνω στη φύση, εξηγώντας και κατανοώντας τη φύση με βάση τα προϊόντα «των οργανωμένων και επιδέξια σφυρηλατημένων σχέσεων εξουσίας»[3] που απαντώνται στους τύπους ιεράρχησης της κοινωνίας.

Οι σχέσεις στο εσωτερικό του οικοσυστήματος είναι αμοιβαίες και μη ιεραρχικές, πηγή έμπνευσης της ίδιας της κοινωνίας στο ιστορικό γίγνεσθαι προς μια «ηθική της ελευθερίας». Στην καρδιά αυτής της διαλεκτικής σχέσης μεταξύ φύσης και κοινωνίας, αναδύεται η αντίληψη του Bookchin για την “κοινωνική οικολογία” ως “οικολογία της ελευθερίας”.

Η “οικολογία της ελευθερίας” δεν αποσπάται από την ίδια την ιστορία, καθώς εδράζεται η ίδια «στις δυνατότητες της ανθρωπότητας για ελευθερία». Η “κοινωνική οικολογία” είναι αποτέλεσμα και προϋπόθεση μιας κομμουναλιστικής αντίληψης για το κοινωνικό γίγνεσθαι, την ιστορία και τη φύση.

Το πρόταγμα του κομμουναλισμού.

Ο κομμουναλισμός ως φιλοσοφική θεωρία, ανάγεται στις παλαιότερες επαναστατικές παραδόσεις του μαρξισμού και του αναρχισμού, ενώ προτάσσει ένα ριζοσπαστικό οικολογικό λόγο, εσωτερικά συνδεδεμένο με την ιστορία, την οικονομία και την παιδεία. Ως όρος αντλεί απ’ την Παρισινή Κομμούνα, δηλώνοντας τη «συνομοσπονδία πόλεων και χωριών» αντί του «δημοκρατικού έθνους-κράτους». Στο κέντρο της κομμουναλιστικής αντίληψης βρίσκεται ο δήμος «όπου οι θεσμοί και οι αξίες εδραιώνονται όχι στη ζωολογία αλλά στη δημόσια ανθρώπινη δραστηριότητα».[4]

Ο κομμουναλισμός υιοθετεί από τον αναρχισμό την αντι-κρατική λήψη των πολιτικών αποφάσεων με βάση τη συνέλευση στο ευρύτερο πεδίο της πόλης, του χωριού και της συνοικίας, εκτείνοντας την στο πλαίσιο του “ελευθεριακού δημοτισμού”. Η συνομοσπονδία που θα δημιουργούταν ανάμεσα στις πόλεις και τα χωριά, θα μπορούσε να αντικαταστήσει την κρατική εξουσία, αφού οι δημοκρατικοί δήμοι θα λάμβαναν τις αποφάσεις με αποτέλεσμα να εντείνουν τον πολιτικό αντίλογο με το κράτος και τη θεσμική του αντιπροσώπευση. Ο κομμουναλισμός ως ελευθεριακή-δημοτική εξουσία υιοθετεί από το μαρξισμό την όξυνση των ταξικών συγκρούσεων με σκοπό την «μεταβολή όχι μόνο της πολιτικής ζωής της κοινωνίας αλλά και της οικονομικής ζωής της».[5] Το κοινωνικό συνεπακόλουθο της λαϊκής εξουσίας των πολιτών θα γινόταν το πέρασμα από την ταξική σύγκρουση, στη δημοτική διαχείριση της οικονομίας.

Η κομμουναλιστική αντίληψη βλέπει στο δήμο πέρα από την οικονομική και πολιτική διαχείριση των δημοτικών υποθέσεων, την κοινωνική εργασία ως πεδίο ελευθεριακής παιδείας και πνευματικής αυτοδιαμόρφωσης των κοινωνικών υποκειμένων. Οι συνελεύσεις συνιστούν ένα κοινωνικό σχολείο όπου ο πολίτης αυτοδιαμορφώνεται με βάση τα ιδανικά της ελευθερίας που παρέχει η αλληλεπίδραση και η αλληλεγγύη ανάμεσα στους ανθρώπους, αφού «οι ίδιες οι συνελεύσεις θα πρέπει να λειτουργούν .ως στίβοι διαπαιδαγώγησης των ανθρώπων πάνω στη διαχείριση σύνθετων πολεϊκών και περιφεριακών υποθέσεων».[6]

Ο Bookchin αναφέρεται στις πολεϊκές δραστηριότητες ως μοναδικό τύπο άσκησης εξουσίας στην αρχαία Αθήνα, καθώς ο Αθηναίος του πέμπτου αιώνα δεν συμμετείχε σ’ αυτές ως πολιτικό ον πρωτίστως, αλλά ως ηθικό. Η διαπαιδαγώγηση μέσω της συνέλευσης δημιουργεί το ηθικό ον, το οποίο ως ευαίσθητο κοινωνικό υποκείμενο κινείται από την παιδεία της “ηθικής της ελευθερίας” προς την πολεϊκή δραστηριότητα και την άσκηση εξουσίας, σε μια διανοητική και αισθητική αυτοδιαμόρφωση της κοινωνικής συνείδησης, κατευθυνόμενη προς τα πολιτικά ιδανικά της ελευθερίας.

Αυτή η μετάβαση πολιτικής συνείδησης προϋποθέτει έναν ελευθεριακό δημοτισμό, ο οποίος είναι «αναπόσπαστο τμήμα της αντίληψης του κομμουναλισμού, και είναι μάλιστα η πράξις του».[7] Για τον Bookchin, τα ιδανικά της ελευθερίας είναι τα ίδια το αποτέλεσμα μιας ελευθεριακής ηθικής, στενά συνδεδεμένα με την οικολογία και τη φύση. Τα ιδανικά της ελευθερίας είναι το νόημα και στην ακραία τους έκφραση ο προορισμός της ιστορίας.

Μύθος, λογική και ουτοπία.

Ο Bookchin θέλοντας να σκιαγραφήσει τα ιδανικά της ελευθερίας, ανατρέχει στον πρωτόγονο άνθρωπο για να διερευνήσει με όρους κοινωνικής ανθρωπολογίας την ιστορική διαδρομή από το μύθο στη λογική και από το πρώιμο έθιμο στην ελληνορωμαϊκή δικαιοσύνη. Την πρώτη κατεύθυνση προς τα ιδανικά της ελευθερίας, την βρίσκει στους Έλληνες φιλοσόφους και τους Ρωμαίους νομικούς, με τη διάκριση του δίκαιου και του άδικου από μια ορθολογική σκοπιά. Η ελευθερία λοιπόν αναδύεται «ως ένα σώμα ιδεών. το οποίο δεν ήταν μόνο φυσικό και κοινωνικό, αλλά ηθικό και χειραφετητικό επίσης»[8] με σκοπό να ξαναφτιαχτεί η κοινωνία.

Ο μύθος κρατούσε τον κόσμο της προϊστορίας δέσμιο στην κυριαρχία του εθίμου που ήταν η θεόσταλτη εντολή. Η δικαιοσύνη υποχωρούσε για χάρη της παράδοσης και της ορθολογικότητας. Ωστόσο με το Θουκυδίδη θα γίνει η πρώτη νατουραλιστική καταγραφή της ιστορίας που θα γνωρίσει ο αρχαίος κόσμος και μέσα στην οποία «δεν υπάρχουν μύθοι που να επιβαρύνουν αυτήν αντικειμενική καταγραφή της ανάδυσης της πόλεως και του εποικισμού του ελλαδικού χώρου[9].

Στα χρόνια της αναγέννησης, η δικαιοσύνη και η ορθολογικότητα αρχίζουν να αποκτούν έναν κριτικό και ουτοπικό χαρακτήρα. Η νεότερη σκέψη αρθρώνει πλέον έναν ανθρώπινο και οικολογικό λόγο, αφού η έννοια της αμοιβαιότητας φορτίζεται με κοινωνικό και πολιτικό νόημα. Η λογική αντικαθιστά τον μύθο και παύουν να υφίστανται μεταφυσικές ερμηνείες του κόσμου, ενώ το βάρος πέφτει στον επίγειο κόσμο που μας περιβάλλει. Συνεπώς η αφηρημένη δομή της κοινωνίας υποχωρεί για χάρη του συγκεκριμένου. Αυτήν την παράδοση θα παραλάβει ο διαφωτισμός, ο οποίος θα παραθέσει δίπλα στο ορθολογικό, το ψυχολογικό και δίπλα στο κοινωνικό, το φυσικό, ανοίγοντας το δρόμο προς τις ελευθεριακές ουτοπίες.

Για τον Bookchin, τα ιδανικά της ελευθερίας απέκτησαν πολιτική μορφή και αποκόπηκαν πλήρως από τις θρησκευτικές παραδόσεις μέσω των ελευθεριακών ουτοπιών που προσπάθησαν να «συμφιλιώσουν τους δυϊσμούς του νου, του σώματος και της κοινωνίας, οι οποίοι αντιπαρέβαλλαν τη λογική με τον αισθησιασμό, την εργασία με το παιχνίδι, την πόλη με την επαρχία, την ανθρωπότητα με τη φύση»[10]. Αναφέρεται στους ουτοπιστές Robert Owen, Charles Fourier και στους αναρχικούς θεωρητικούς Pierre – Joseph Proudhon, Μιχαήλ Μπακούνιν και Πέτερ Κροπότκιν. Μνημονεύει τον Jean – Jacques Rousseau για την ενσάρκωση της επιθυμίας στο ιστορικό γίγνεσθαι, καθώς μόνο με το συνδυασμό «λογικής και βούλησης, σκέψης και δράσης, διαλογισμού και παρέμβασης, άλλαξε όλο το τοπίο του ριζοσπαστισμού».[11] Με τον ουτοπικό φόντο αυτών των στοχαστών και κυρίως του Κροπότκιν, ο Bookchin συλλαμβάνει το επαναστατικό πρόταγμα της κοινωνικής οικολογίας που δεν αντιστέκεται μόνο στον κρατικό κοινοβουλευτισμό αλλά και στην ίδια την αστικοποίηση της καθημερινής ζωής. Η κοινότητα, η συνομοσπονδία και η αυτοδιαχείριση της οικονομίας, κεντρικές θεσμικές σημασίες της κομμουναλιστικής κοινωνίας, αντλούν από τις ελευθεριακές ουτοπίες. Ο Bookchin μεταφέρει την ιστορία και τη φιλοσοφία των νεοτερικών ουτοπιών στο σήμερα και κάνει λόγο για μια απελευθερωτική κοινωνική δομή με βάση τα μέσα που η ίδια ως δομή μας παρέχει.

Προς μια ελευθεριακή ηθική.

Ο Bookchin αναφέρεται εκτενώς, παραθέτοντας μια σειρά από προτάσεις, για μια απελευθερωτική κοινωνία, οικολογικά δομημένη, με βάση τη μετάβαση από το υπάρχον κοινωνικό σύστημα προς το κοινωνικό – οικολογικό μοντέλο.[12]

Α. Οικολογία και εξάλειψη της ιεραρχίας.

Η κοινωνική οικολογία δεν αναγνωρίζει στο οικοσύστημα «ζώα – βασιλιάδες» και «ζώα – υπηρέτες». Θεωρεί ότι όλα τα μέλη ενός οικοσυστήματος (φυτά και ζώα) είναι το ίδιο απαραίτητα για την αρμονία του συνόλου. Η κοινωνική οικολογία αγωνίζεται να δείξει την εξάλειψη της ιεραρχίας στη φύση, όπως και στην κοινωνία. Σ’ αυτό το σημείο συμπορεύεται με τα κινήματα των γυναικών και τις συνελεύσεις γειτονιάς.

Β. Απελευθερωτική τεχνολογία.

Για τον Bookchin δεν υπάρχει “ουδέτερη τεχνολογία”. Η ίδια τεχνολογία που χρησιμοποιείται για να υποδουλώσει τον άνθρωπο, με τους απαραίτητους κοινωνικούς μετασχηματισμούς θα μπορούσε να τον απελευθερώσει, ωθώντας τον στη δημιουργική εργασία.

Γ. Οικολογία και ελευθεριακή ηθική.

Η ελευθεριακή ηθική αντιτίθεται στην σχετικιστική ηθική της μεταμοντέρνας κοινωνίας γιατί έχει ως αφετηρία την οικολογία, δηλαδή μπορεί να εμφυσήσει στην κοινωνία το ηθικό μήνυμα της φύσης. Η φύση χαρακτηρίζεται από ποικιλομορφία και κατ’ επέκταση δημιουργικότητα που βασίζεται στη συνεργασία για την επιβίωση. Αυτό είναι το κεντρικό χαρακτηριστικό της ελευθεριακής ηθικής που ο άνθρωπος δανείζεται από τη φύση.

Συμπεράσματα.

Ο Bookchin άσκησε ισχυρή κριτική σε σημαντικούς στοχαστές του εικοστού αιώνα, όπως στον Φουκώ και τον Χάιντεγκερ για τον σχετικιστικό τρόπο σύλληψης του ιστορικού γίγνεσθαι. Και με τους δύο συγκρούστηκε για την εξάλειψη κάθε έννοιας κοινωνικού υποκειμένου. Ο Bookchin έχει σταθερές αναφορές στην αρχαία Ελλάδα, την αναγέννηση και την πολιτική φιλοσοφία, με αφετηρία τον Jean – Jacques Rousseau. Στο πρόταγμα του για την κοινωνική αλλαγή, διαμοιράζεται το πνεύμα της αθηναϊκής δημοκρατίας, των φιλοσοφικών ουτοπιών του 18ου αιώνα και των κοινωνικών επαναστάσεων του 19ου και του 20ου αιώνα. Με αυτόν τον πολιτικό και φιλοσοφικό φόντο, αντιλαμβάνεται και επεκτείνει το όραμα μιας άλλης κοινωνίας προσπαθώντας να συνενώσει κοινωνία και φύση.

Ο Bookchin είναι θεωρητικός της ελευθερίας, όπως οι γάλλοι ουτοπιστές. Στην ώριμη συγγραφική του δράση γεννάται το οικολογικό του ενδιαφέρον που όπως ο ίδιος μας πληροφορεί, το οφείλει στον Κροπότκιν. Συνεπώς δεν επιχειρεί να συνενώσει κοινωνία και φύση, με τη γνωστή δυτική περιβαλλοντολογική ευαισθησία αλλά με όρους βαθύτατα πολιτικούς, συμπεριλαμβανομένης της παιδείας και της οικονομίας. Η κοινωνική οικολογία αναδύεται ως πολιτικό σύστημα που στο ανώτερο επίπεδο (στο σταυροδρόμι παιδείας και κοινωνικής διαχείρισης) είναι σε θέση να δημιουργεί τους δικούς της πολίτες, τους κομμουναλιστές. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι που τη διαφοροποιεί από άλλες σύγχρονες θεωρίες και της δίνει ένα δικό της νόημα και σκοπό (ταυτόχρονα οικολογικό, ηθικό και ελευθεριακό).

Το πολιτικό νόημα και ο σκοπός της κοινωνικής οικολογίας είναι η ίδια η ελευθερία. Ο Bookchin θεωρεί ότι η φύση είναι ικανή να διδάξει τους ανθρώπους ότι η ελευθερία δεν είναι ένα πολιτισμικό φαινόμενο. Η εξάλειψη της ιεραρχίας δεν πρέπει να αναζητάται μόνο στο κράτος, αλλά στην ίδια τη δομή της κοινωνίας. Η φύση μπορεί να μας δείξει πως μπορούμε να καταργήσουμε την ιεραρχία ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες μέχρι τη δομή του σχολείου και του εργοστασίου. Αντίθετα με την καπιταλιστική κοινωνία, στη φύση τα οικοσυστήματα δεν εξελίσσονται με ιεραρχικούς όρους (δηλαδή δεν επιβιώνει ο δυνατότερος).

Η επιβίωση στο φυσικό κόσμο εξαρτάται από τις αρχές συνεργασίας και αμοιβαιότητας που θέτει το οικοσύστημα για τον εαυτό του. Κατά την ίδια έννοια και το κοινωνικό ον πρέπει να εξελίσσεται ως ον της κοινότητας και παράλληλα μ’ αυτήν. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι η συνεργασία ως κινητήρια δύναμη της ιστορίας, έχει καταργήσει την ιεραρχία. Η υιοθέτηση αυτής της αρχής, συνεπάγεται τη διαμόρφωση της ελευθεριακής ηθικής από την ίδια την κοινωνία, δηλαδή τον θεμέλιο λίθο της ελευθερίας.



ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΣΜΟ"

Σχολιάζοντας το άρθρο του τ. Βουλευτή κ. Ν. Λεβογιάννη

Ουδέποτε η ΠΕΚΙΝ πίστεψε, έγραψε ή στήριξε ότι η ελεύθερη κατασκήνωση θα προστάτευε το κεδροδάσος. Η πεκιν και εγώ προσωπικά ταχθήκαμε υπέρ της ελεύθερης κατασκήνωσης όταν κάποιοι βάρβαροι θρασύδειλοι επιτέθηκαν στους κατασκηνωτές του Αλυκού με σκοπό να τους τρομοκρατήσουν και να τους διώξουν. Μεθοδεύουν μάλιστα και εκλογές στο υποτιθέμενο σύλλογο μόνιμων κατοίκων Αλυκού προκειμένου να απαγορεύσουν την κατασκήνωση στο Αλυκό και να έχουν και «δημοκρατική νομιμοποίηση».

Ουδέποτε αντιμετωπίσαμε το Αλυκό μεμονωμένα και αποσπασματικά όπως οι περισσότεροι «περιβαλλοντιστές- φυσιοκράτες» αλλά πάντα μέσα σε ένα πολιτικό πλαίσιο όπου αντιμετωπίζει την φύση και το οικοσύστημα χωρίς όρια και συμπεριλαμβάνει στα συμπεράσματα και τις προτάσεις της, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τους δημόσιους χώρους, τις εναλλακτικές μορφές τουρισμού, το εκάστοτε χωροταξικό (ΑΠΕ) και φυσικά τις κρατικές πολιτικές που εφαρμόστηκαν (ο νόμος Ν.2160/93 (παρ.12, άρθ. 4) (ΦΕΚ 18/Α/19.7.93) που προστατεύει και προωθεί τον οργανωμένο τουρισμό και όχι το περιβάλλον) και θα εφαρμοστούν (νομοσχέδιο για την σύνθετη τουριστική κατοικία που ενώ έχει αποτύχει στις άλλες χώρες Ισπανία Πορτογαλία Ισλανδία θέλουν να το επιβάλλουν τώρα και στην Ελλάδα για να βγούμε από την κρίση. Ανάρτηση 6 Αυγούστου: τι είπαν τα 3 γουρουνάκια στο 4ο ).

Για εμένα προσωπικά το Αλυκό δεν είναι ξεκομμένο από τις αλυκές και τους ποταμούς που εκβάλλουν σε αυτές ούτε μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε σαν ένα κομμάτι της Νάξου αυθύπαρκτο και αυτόνομο. (δεν έχουμε επιβεβαιώσει πχ ότι το φράγμα που θα κάνουν στου Μητροπόλου διακόπτει τον ποταμό που καταλήγει στις Αλυκές. Θα ασχοληθούμε με αυτό από το τέλος καλοκαιριού)

Ακριβώς εδώ βρίσκεται και η ειδοποιός διαφορά μας με τους άλλους. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι τα οικολογικά προβλήματα είναι στην ουσία πολιτικά και τίποτα λιγότερο. Για αυτό και η ΠΕΚΙΝ βάλλεται συνεχώς και από πολλούς περιβαλλοντιστές που θεωρούν εαυτόν οικολόγο.

Όσο για το ΣτΕ: θεσμοθετήθηκε για να προστατέψει τον πολίτη από τις αυθαιρεσίες και τις παράνομες αποφάσεις του κράτους και μπορεί στην περίπτωση του κομβικού λιμανιού της Νάξου να μας έσωσε, όμως μην ξεχνάμε ότι πριν τους ολυμπιακούς αγώνες το τμήμα περιβάλλοντος καταργήθηκε από το κράτος για να μπορέσουν να καταστρέψουν με τα άχρηστα έργα τους πολλές περιοχές φυσικού κάλλους. Έκαναν πολύ πιο δαπανηρή την προσφυγή του πολίτη σε αυτό και κάθε φορά τα προεδρικά διατάγματα επικρατούν του συντάγματος (αποφάσεις για ΧΥΤΑ ανά την Ελλάδα)

Όπως και τώρα τελευταία θεώρησε το μνημόνιο ως αναγκαίο και σύννομο προκειμένου να σωθεί το έθνος μας.
Τώρα τι σόι εθνικής σωτηρίας είναι η υπερίσχυση του Αγγλικού εθνικού δικαίου (αποικιοκρατικό) έναντι του Ελληνικού θα μας το πουν κάποια φορά. Άσε πια το τι είναι έθνος κλπ κλπ.

Οι κυρίαρχες πολιτικές είναι που «κατέφαγαν» το κεδροδάσος και αυτές είναι που δυναμιτίζουν τα θεμέλια του και όχι μόνο. Αυτές πρέπει να αλλάξουμε. Η ΠΕΚΙΝ θα πράξει όσα μπορεί και παραπάνω προκειμένου να σταματήσει αυτές τις αποσπασματικές και σπασμωδικές πολιτικές.

Τελειώνω αναδημοσιεύοντας κάποιες απόψεις για την οικολογία και την κατασκήνωση

«Η εμπειρία έχει δείξει ότι από όπου έφυγαν οι ελεύθεροι κατασκηνωτές, οι παραλίες είτε ερήμωσαν, είτε τις εκμεταλλεύτηκαν επιτήδειοι καταπατητές και οργανωμένα τουριστικά συμφέροντα, επιβάλλοντας τη “μονοκαλλιέργεια” ενός τουριστικού μοντέλου με ημερομηνία λήξης. Όπως ένα οικοσύστημα γίνεται έρημος όσο μειώνεται η ποικιλία των ειδών του, έτσι και ένας τόπος ερημώνει αν στηρίζεται σε περιορισμένη ποικιλία “τουριστικού προϊόντος” και παραγωγικών δραστηριοτήτων. Όπως η πλούσια ποικιλία ειδών σε ένα οικοσύστημα, έτσι και το “διαφοροποιημένο τουριστικό προϊόν” καθώς και η ποικιλία παραγωγικών δραστηριοτήτων ενός τόπου, θα συμβάλλουν στο να είναι βιώσιμος, να καλύψει δηλαδή τις ανάγκες του χωρίς να κλέψει αυτό το δικαίωμα από τις επόμενες γενιές, και το σημαντικότερο χωρίς να τις διώξει μακριά του.»

Το ΑΛΥΚΟ είναι δημιούργημα-ΜΝΗΜΕΙΟ

Το ΑΛΥΚΟ είναι δημιούργημα-ΜΝΗΜΕΙΟ της φύσης
και χρέος όλων-Πολιτείας-Δήμου-φορέων-πολιτών-
είναι η απόλυτη προστασία του

γράφει ο φιλόλογος-πρώην Βουλευτής Νίκος Ι. Λεβογιάννης


Σε άλλη τοπική εφημερίδα γράφω σε συνέχειες την δικαστική ιστορία του κεδροδάσους του Αλυκού και πώς αυτό γλύτωσε απ’ τα νύχια των καταπατητών στη διαδρομή απ’ το 1946 ως σήμερα.
Δεν αντιλαμβάνομαι εκείνους- οικολόγους και άλλους-που τοποθετούνται απέναντι στο «κακό» δημόσιο, βλέποντάς το ως έναν εν δυνάμει «επενδυτή» και λένε ΟΧΙ σε κάθε μέτρο προστασίας του κεδροδάσους και των ακτών του.

Έχω καταθέσει δημόσια από το 2004, αμέσως μετά την τελεσίδικη και εκτελεστή απόφαση του Εφετείου, δέκα προτάσεις αποκλειστικά για την προστασία του Αλυκού. Τις επανέφερα και πρόσφατα. Κάποιοι διατυπώνουν αντιρρήσεις θεωρώντας ότι το δημόσιο πρέπει να κρατηθεί μακριά απ’ το Αλυκό. Δεν αντιλέγω ως προς το ότι μπορεί να είναι «κακό» και «επικίνδυνο» το δημόσιο, όπως ήταν και τότε επί χούντας που ήθελε να μετατραπεί το κεδροδάσος και η περιοχή σε…ξενοδοχειακή μονάδα. Δεν τα κατάφερε όμως, χάρη σε κάποιους «κακούς του υπαλλήλους», οι οποίοι εφάρμοσαν τους «κακούς» του νόμους. Ο ένας απ’ αυτούς τους «κακούς» υπαλλήλους, ο Έφορος Νάξου Ν. Ανδρουλιδάκης, λόγω των παρεμβάσεών του υπέρ της προστασίας του Αλυκού, μπήκε στο μάτι κάποιων της χούντας και με την πρώτη ευκαιρία βρέθηκε με χειροπέδες να διαπομπεύεται στην παραλία της Χώρας, καθ’ οδόν προς τη Σύρο.

Θυμίζω σε όσους δεν το γνωρίζουν την ιστορία της Σχοινούσας και του εκεί παγκόσμιας εμβέλειας «κέντρου αρχαιοκαπηλίας». Ένα εκπληκτικό κομμάτι γης (ακρωτήριο) αγόρασαν εκεί οι αρχαιοκάπηλοι την ίδια περίπου περίοδο που πουλήθηκε και το Αλυκό, ποιος ξέρει με τι ποιότητας τίτλους ιδιοκτησίας, το απέκλεισαν απ’ τους ντόπιους με τείχος και επί χρόνια κανένας δεν ήξερε τι γίνεται εκεί μέσα, ώσπου ξέσπασε το τεράστιο σκάνδαλο της αρχαιοκαπηλίας και αποκαλύφτηκαν όλα. Το καλοκαίρι του 1982 επισκέφτηκα ως βουλευτής τη Σχοινούσα και με μια ομάδα νέων εισβάλαμε μέσα γκρεμίζοντας την είσοδο και βρεθήκαμε μπροστά σε κάποια άγρια λυκόσκυλα.

Κάπως έτσι εκτιμώ ότι θα ήταν σήμερα και το Αλυκό και σίγουρα κανένας σημερινός Ναξιώτης, ούτε οι διάφοροι ανώνυμοι blogers με τους λεονταρισμούς τους θα είχαν ιδέα τι «εστί κεδροδάσος», γιατί αυτό θα είχε εξαφανιστεί.
Καλό λοιπόν θα είναι να βλέπουμε τα πράγματα κατάματα και με γνώμονα την προστασία της φύσης. Ιδιαίτερα δε αυτόν τον μοναδικό στην Ελλάδα τόπο με το σπάνιο κεδροδάσος, αλλά και με τις αμμοθίνες, ακόμη πιο σπάνιες αυτές (δεν έχω συναντήσει σε κανένα ελληνικό λεξικό αυτή τη λέξη), απ’ τις οποίες η περιοχή απ’ τον Άγιο Προκόπη μέχρι και το Αλυκό ήταν γεμάτη και σήμερα έχουν απομείνει μόνο αυτές του Αλυκού.

Δεν είμαι εναντίον της ελεύθερης κατασκήνωσης, αλλά αυτή σήμερα δεν φτάνει για να προστατευτεί ένας τέτοιος τόπος, ούτε φυσικά ένας ξύλινος φράχτης θα εμποδίζει την ελεύθερη κατασκήνωση. Αν δεν υπήρχε ο εγκαταλειμμένος σήμερα ξύλινος φράχτης στον Άη Προκόπη, τα αυτοκίνητα δεν θα είχαν αφήσει τίποτα όρθιο απ’ τους αμμώδεις λοφίσκους με την μοναδική χλωρίδα. Με το «κακό» δημόσιο ο πολίτης μπορεί να τα βάλει, υπάρχει και το Συμβούλιο της Επικρατείας (στο «κακό» δημόσιο ανήκει κι αυτό).

Εκείνο που προέχει κατά τη γνώμη μου είναι, να μπουν μπροστά οι τοπικοί φορείς και όσοι αγαπούν τη φύση, ώστε να υποχρεωθούν το δημόσιο και ο δήμος να εφαρμόσουν τις τελεσίδικες αποφάσεις και να απαλλάξουν το Αλυκό απ’ τα ερείπια και την άσφαλτο, αλλά και απ’ τους ίδιους τους καταπατητές, ώστε να αποκατασταθεί το τοπίο. Οι αρμόδιες υπηρεσίες της Περιφέρειας, του Επαρχείου Νάξου και του Δήμου έπρεπε απ’ το 2004 να έχουν πάρει μέτρα προστασίας του δημόσιου πλέον αυτού κτήματος, ώστε να μην καταπατείται στα όριά του από νέους καταπατητές, αλλά και να μην καταστρέφεται απ’ τα μπάζα, τα σκουπίδια, την αμμοληψία, τις εκχερσώσεις, την καταστροφή των αμμοθινών και της χλωρίδας απ’ τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν μέσα ανεξέλεγκτα.

Το Αλυκό με το κεδροδάσος και τις αμμοθίνες του πρέπει να μείνει έτσι όπως το δημιούργησε η φύση, να αποκτήσει και πάλι τη δασοκάλυψη που είχε πριν χτιστούν τα σημερινά ερείπια, που ήταν 100% (σήμερα είναι 85%) και να προστατευθεί από κάθε ανθρώπινη επέμβαση-παράνομη ή και νόμιμη. Κατά τα άλλα, τα μεγάλα λόγια είναι εύκολα, αλλά η φύλαξη και προστασία ενός τέτοιου τόπου μόνο απ’ το «κακό» δημόσιο μπορεί να προέλθει με την πίεση και την αγωνιστική διεκδίκηση κάθε ναξιώτη πολίτη. Δεν έχουν μείνει δα και πολλά κομμάτια της ναξιώτικης φύσης παρθένα.

Ο Καλαντός καταστράφηκε με το περιβόητο αλιευτικό καταφύγιο, ο Απόλλωνας ψιλοσώθηκε απ’ το ΣτΕ, όπως και το νησάκι της μυρτιδιώτισσας στη Χώρα. Τα δάση με τις φίδες στις ανατολικές ακτές της Νάξου, από Μουτσούνα προς Πάνερμο έχουν εξαφανιστεί. Οι πλαγιές του Ζα έχουν αποψιλωθεί ολοκληρωτικά απ’ την ελεύθερη βοσκή την άλλη μεγάλη μάστιγα της Νάξου. Κι αν έμεινε κάτι, αυτό συνήθως βρίσκεται στη μη τουριστικές περιοχές του νησιού, όπως στην ευρύτερη περιοχή της Κωμιακής. Το μόνο παρθένο κομμάτι που σώθηκε στην τουριστική περιοχή είναι το κεδροδάσος του Αλυκού. Στους ανώνυμους blogers (κάποιο με το ψευδώνυμο «Ναξιάδης» και άλλους), που με «βρίζουν» επειδή ασχολήθηκα με την υπόθεση του Αλυκού, τους απαντώ ότι ως βουλευτής, αλλά πάνω απ’ όλα ως συνειδητός οικολόγος, στην περίπτωση του Αλυκού, όπως και σε πολλές άλλες, έκανα απλά το καθήκον μου και συγκρούστηκα με σκληρά συμφέροντα, με όλες τις συνέπειες. Ούτε δικαστές επηρέασα, ούτε υπηρεσίες πίεσα. Απλά έφερα το 1982 στην επιφάνεια τη θαμμένη αυτή υπόθεση και ζήτησα απ’ τις υπηρεσίες να κάνουν τη δουλειά τους εφαρμόζοντας το νόμο. Μήπως γνωρίζουν οι ανώνυμοι blogers πόσες φορές την δεκαετία του 1990 επιχειρήθηκε η πώληση του Αλυκού απ’ τους κληρονόμους των Βέλγων σε διάφορους επιχειρηματίες και γιατί αυτό δεν έγινε;

Από την ΠΕΚΙΝ αναμένω ουσιαστικότερες παρεμβάσεις στην υπόθεση αυτή. Αν περιμένουμε να προστατευτεί το Αλυκό μόνο απ’ τους ελεύθερους κατασκηνωτές, είμαστε μακριά νυχτωμένοι. Πρέπει να δραστηριοποιηθούν στην κατεύθυνση αυτή οι ναξιώτες –πολίτες και οι τοπικοί φορείς.

Γιατί ο Δήμος απ’ το 2004 ως σήμερα δεν έχει ασχοληθεί με την υπόθεση αυτή; Γιατί δεν έχει παρέμβει στο «κακό» δημόσιο ώστε από κοινού να πάρουν μέτρα προστασίας της περιοχής; Πού είναι η ΟΝΑΣ, το Τοπικό Συμβούλιο Σαγκρίου, ο Σύλλογος Σαγκριωτών, ο Σύλλογος Πολυχνίου κ.λπ.;

Γιατί όλοι αυτοί σιωπούν;

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΜΑΣΚΑ