Επειδή η πολιτική που εφαρμόζει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο οδηγεί στη διάλυση τις κοινωνίες στις χώρες που εφαρμόζεται
Επειδή η ελληνική οικονομία μετά από πρόσκληση της κυβέρνησης βρίσκεται στο έλεος του Δ.Ν.Τ και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας
Επειδή η κοινωνία και ιδιαίτερα τα χαμηλά στρώματα δεν είναι δυνατό να αντέξουν την επίθεση που γίνεται σήμερα με τα νέα μέτρα
Επειδή από τις νέες συνθήκες πλήττονται οι εργαζόμενοι σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, οι συνταξιούχοι, οι μικροεπαγγελματίες, η ανεργία γιγαντώνεται και η νεολαία δεν έχει διέξοδο
Γι΄ αυτό είναι αναγκαίο όλοι μαζί να αντιδράσουμε ώστε να μην εφαρμοστούν στην πράξη οι αποφάσεις που ψηφίστηκαν πρόσφατα στη βουλή αλλά και αυτά που θα επακολουθήσουν.
Η «Ανοιχτή Συνέλευση Ενάντια στην Κρίση» διοργανώνει δημόσια προβολή της ταινίας «Μνήμες Λεηλασίας» του σπουδαίου αργεντινού σκηνοθέτη Σολάνας στην οποία απεικονίζεται η οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση της Αργεντινής όταν το 2001 εντάχθηκε στο Δ.Ν.Τ.
Επειδή οι ομοιότητες με την ελληνική πραγματικότητα δεν είναι καθόλου τυχαίες και συμπτωματικές, σας καλούμε στην εκδήλωση την Παρασκευή 14 Μάη, στις 9.00μμ στην Πλατεία Μανδηλαρά στην παραλία της Χώρας
Πέμπτη 13 Μαΐου 2010
Τετάρτη 12 Μαΐου 2010
Τι όπλο διαθέτει ένα κράτος για να εκβιάσει ή να πιέσει τους δανειστές του, ιδίως όταν πρόκειται για διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους;
Ένα μέρος από την συνέντευξη του Δημήτρη Καζάκη που δημοσιεύει το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ...επαναδημοσιεύω. Ένα κείμενο που επιβεβαιώνει ότι λύσεις υπάρχουν αλλά τα φερέφωνα του πασοκ της νδ και του "λαος" δεν θέλουν ούτε να τις ακούσουν... ντροπή τους.
Τι όπλο διαθέτει ένα κράτος για να εκβιάσει ή να πιέσει τους δανειστές του, ιδίως όταν πρόκειται για διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους;
Μόνο ένα: την άρνηση της πληρωμής του χρέους. Το γεγονός αυτό το ξέρουν πολύ καλά πρώτα και κύρια οι εκπρόσωποι του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Γι’ αυτό και όταν στη δεκαετία του ’80 οι χώρες της Λατινικής Αμερικής είχαν βρεθεί σε μια παρόμοια κρίση χρέους και κινδύνευαν κυρίως οι μεγάλες τράπεζες των ΗΠΑ, αλλά και διεθνώς, να υποστούν μεγάλες ζημιές από μια ενδεχόμενη παύση πληρωμών, ο Κίσινγκερ τότε έτρεξε και ξεκαθάρισε τη στρατηγική που έπρεπε να ακολουθηθεί για να «διασωθεί η παγκόσμια οικονομία» του κεφαλαίου:
«Το πρώτο βήμα είναι να αλλάξουμε το πλαίσιο διαπραγμάτευσης, πρέπει να αφαιρεθεί από τους οφειλέτες – στο βαθμό που είναι δυνατό – το όπλο της παύσης των πληρωμών. Οι βιομηχανικές δημοκρατίες χρειάζεται επειγόντως να προσφέρουν κάποιο είδος κρατικής βοήθειας έκτακτης ανάγκης προς τα απειλούμενα πιστωτικά ιδρύματα. Αυτό θα μειώσει τόσο την αίσθηση πανικού, όσο και τη δυνατότητα των οφειλετών να εκβιάζουν.» (Newsweek, 24/1/1983)
Μετά από πολλές πιέσεις όλες οι υπερχρεωμένες χώρες της λατινικής Αμερικής ακολούθησαν τον δρόμο που ήθελε ο Κίσινγκερ. Αποδέχτηκαν δηλαδή τις διάφορες βοήθειες έκτακτης ανάγκης και προχώρησαν σε αναδιαπραγμάτευση του χρέους αντί να αρνηθούν μονομερώς να το πληρώσουν όπως απαιτούσαν τα λαϊκά κινήματα σ’ αυτές τις χώρες. Το αποτέλεσμα ήταν οι χώρες αυτές μετά από σχεδόν δυο δεκαετίες άγριας λιτότητας, μαζικής εξαθλίωσης του πληθυσμού και καταστροφής βρέθηκαν με υπερδιπλάσια δημόσια χρέη από την εποχή της αναδιαπραγμάτευσης τη δεκαετία του ’80. Αυτό έχει κάνει όλους τους λαούς στη Λατινική Αμερική σήμερα να μην θέλουν ούτε να ακούσουν για διαπραγμάτευση του χρέους. Παραμένουν ασυμβίβαστοι στο βασικό τους αίτημα: εδώ και τώρα μονομερής άρνηση της πληρωμής του χρέους, καμμιά κηδεμονία από το ΔΝΤ.
Σε άλλες χώρες κατάφεραν να το επιβάλουν όπως στη Βενεζουέλα το 2001, την Αργεντινή το 2003, τη Βολιβία το 2004, το Εκουαδόρ το 2008, κ.ο.κ, ενώ αλλού ο αγώνας ακόμη συνεχίζεται. Όπου το κατάφεραν οι χώρες κατόρθωσαν να πατήσουν στα πόδια τους, άρχισαν μια νέα πορεία, έστω κι αν δεν έχουν κατορθώσει να λύσουν ακόμη τα προβλήματά τους, έστω κι αν υπάρχουν κάπου-κάπου πισωγυρίσματα. Σε κάθε περίπτωση όμως γλύτωσαν την οικονομική και κοινωνική καταστροφή στην οποία είχαν καταδικαστεί.
Τι σημαίνει όμως άρνηση της πληρωμής του χρέους;
Η κυβέρνηση επίσημα επιχειρεί να το ταυτίσει με την πτώχευση της χώρας, που έτσι ή αλλιώς προετοιμάζει. Η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική. Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα, σημαίνει άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές.
Με απλά λόγια γλυτώνουμε τα 8 με 11 δις ευρώ που έχουμε να πληρώσουμε στις 19 Μαΐου και για τα οποία η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι αναγκάστηκε να αποδεχτεί τα σκληρά μέτρα που ζήτησε η «τρόικα». Γλυτώνουμε τα πάνω από 80 δις ευρώ που είμαστε αναγκασμένοι να καταβάλουμε κάθε χρόνο στους δανειστές μας και για τα οποία είμαστε υποχρεωμένοι να δανειζόμαστε συνεχώς διογκώνοντας το δημόσιο χρέος.
Μα δεν θα έχουμε λεφτά να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, ισχυρίζεται η κυβέρνηση. Ψέματα. Το 97% όσων δανειστήκαμε την τελευταία δεκαετία πήγαν στην εξυπηρέτηση παλιότερων δανείων. Μόλις το 3% κάλυψε ελλείμματα του δημοσίου. Δεν δανειζόμαστε δηλαδή για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις, αλλά για να πληρώνουμε παλιότερα δάνεια. Αυτή είναι η αλήθεια.
Μόνο με την πτώχευση και την παύση πληρωμών που ετοιμάζει η κυβέρνηση και οι πάτρωνές της δεν θα πληρώνονται μισθοί και συντάξεις. Μόνο με την πολιτική που ακολουθείται σήμερα είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα θα καταντήσουμε σαν την Ιρλανδία που οι περιοριστικές πολιτικές που της επιβλήθηκαν την ανάγκασαν μετά την περικοπή του 13ου και 12ου μισθού να πληρώνει τους δημόσιους υπαλλήλους και συνταξιούχους κάθε δεύτερο ή τρίτο μήνα. Μόνο με αυτή την πολιτική θα βρεθεί στην ανάγκη η κυβέρνηση να δεσμεύσει τις λαϊκές καταθέσεις στις τράπεζες, όπως έγινε στην Αργεντινή, προκειμένου να περισώσει το τραπεζικό σύστημα της χώρας το οποίο βρίσκεται ένα μόλις βήμα πριν την χρεωκοπία.
Αντίθετα, γλυτώνοντας από τον φόρο αίματος που πληρώνει η χώρα στους δανειστές, ο οποίος το 2009 έφτασε στο 35% του ΑΕΠ, όχι μόνο μπορούμε να συνεχίσουμε να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις, αλλά και με τους πόρους που θα περισώσουμε μπορούμε να προχωρήσουμε σε μια γενναία αναδιανομή εισοδημάτων προς όφελος πρώτα και κύρια των μισθωτών και συνταξιούχων. Κι αυτό όχι μόνο ή απλά για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, ή βελτίωσης του επιπέδου της ζωής τους, αλλά γιατί μόνο έτσι μπορεί να ξεκινήσει μια αληθινή παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.
Μα δεν θα μπορούμε να δανειστούμε για να καλύψουμε το έλλειμμα του κράτους.
Είναι αλήθεια ότι με την άρνηση της χώρας να αναγνωρίσει τις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές της, δεν θα μπορέσει ξανά να βγει στη διεθνή αγορά ομολόγων για να δανειστεί. Αυτό όμως δεν είναι κακό, αλλά καλό. Αλλοίμονο αν η χώρα χρειάζεται να δανείζεται από τη διεθνή κερδοσκοπία, τότε το παιχνίδι το έχει χάσει από χέρι. Όπως είπαμε, αν φύγει η εξυπηρέτηση των δανείων, οι πραγματικές δανειακές ανάγκες της χώρας είναι ασήμαντες. Κάλλιστα μπορεί να τις καλύψει από το εσωτερικό με όπλο το δικό της εθνικό νόμισμα, όπως έκανε για δεκαετίες πριν μπει στο ευρώ χωρίς να κινδυνεύει από χρεωκοπία.
Τέλος το έλλειμμα του κράτους δεν αποτελεί ταμπού. Αν το κράτος σπαταλά τα έσοδά του σε «ημετέρους», σε κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μεγαλοεργολάβους και γενικά στο «τάϊσμα» της κομματικής ολιγαρχίας, τότε τα ελλείμματά του είναι εκ φύσεως παρασιτικά και αποτελούν μεγάλο βραχνά για την οικονομία. Αντίθετα, αν το έλλειμμα του κράτους εντάσσεται σε ένα ευρύ δημοκρατικό σχέδιο επενδύσεων στην παραγωγή που εξασφαλίζει για τον εργαζόμενο πληθυσμό σταθερή απασχόληση με αξιοπρεπείς αμοιβές και στην οικονομία ως σύνολο νέο εισόδημα, τότε μπορεί να αποτελέσει έναν από τους στυλοβάτες της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.
Τι θα γίνει όμως με τους γύπες της αγοράς;
Μόνο με την μονομερή άρνηση της πληρωμής του χρέους, δηλαδή με την άρνηση της χώρας να αναγνωρίσει τις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές της, μπορούν να αντιμετωπιστούν και οι γύπες. Επίσης η αποχώρηση από την ευρωζώνη δεν παρέχει μόνο τη δυνατότητα να επανέλθουμε στο εθνικό νόμισμα και έτσι να αποκτήσουμε τον έλεγχο της οικονομίας μας, αλλά στερούμε και από τους γύπες την δυνατότητα να αξιοποιήσουν τα ευρωπαϊκά δικαστήρια σε βάρος μας. Γι’ αυτό και το να πτωχεύσει η χώρα εντός του ευρώ είναι ειδικά γι’ αυτά τα επενδυτικά κεφάλαια η πιο πρόσφορη και ενδεδειγμένη λύση για την οποία πληρώνουν αδρά για να την προπαγανδίζουν πολλοί «αδέκαστοι» δημοσιολόγοι.
Όμως μια επαναφορά στο εθνικό νόμισμα δεν σημαίνει διαρκείς υποτιμήσεις και γενικά οικονομική καταστροφή;
Δεν είναι αλήθεια. Η Ελλάδα πριν μπει στο ευρώ υπέστη με τους χειρότερους δυνατούς όρους πάνω από 12 επίσημες υποτιμήσεις της δραχμής σε ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο. Καμιά απ’ αυτές δεν την οδήγησε στη χρεωκοπία. Η επαναφορά στο εθνικό νόμισμα δεν θα γίνει για να την διαθέσουμε βορά στους κερδοσκόπους της παγκόσμιας αγοράς συναλλάγματος, όπως έκαναν ανέκαθεν οι κυβερνήσεις αυτής της χώρας. Γίνεται για να λυτρωθούμε από τις διαρκείς πιέσεις της κερδοσκοπίας, για να ελέγξουμε την οικονομία μας, για να χρηματοδοτήσουμε την παραγωγική της ανάπτυξη, για να στηρίξουμε το λαϊκό εισόδημα, για να αναπροσανατολίσουμε το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας.
Το αν μια υποτίμηση ενός εθνικού νομίσματος είναι καταστροφική ή ενεργητική για την παραγωγή και τα εισοδήματα εξαρτάται από τις πολιτικές που το υποστηρίζουν. Αν συνοδεύεται με πολιτικές σκληρής λιτότητας, παραγωγικής αποεπένδυσης και διάλυσης του κοινωνικού κράτους στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας», τότε οδηγεί πράγματι στην καταστροφή. Αν γίνεται για να χρηματοδοτηθεί η παραγωγή και οι εξαγωγές της, αν συνοδεύεται με ισχυρές πολιτικές κοινωνικής προστασίας και στήριξης του λαϊκού εισοδήματος, τότε ακόμη και μια απρόσμενη μεγάλη υποτίμηση δεν θα επιφέρει σοβαρή ζημιά στην οικονομία και την κοινωνία.
Το τραπεζικό σύστημα όμως δεν θα καταρρεύσει;
Το σίγουρο είναι ότι ήδη οι τράπεζες είναι ήδη υπό κατάρρευση. Ο μόνος τρόπος για να διασωθούν, μαζί με τις λαϊκές αποταμιεύσεις και καταθέσεις, είναι η εθνικοποίηση των βασικών τραπεζών και η μεταστροφή τους από ιδρύματα σαράφικης εκμετάλλευσης της επιχείρησης και του νοικοκυριού, σε μοχλούς αναδιοργάνωσης και αναπτυξιακής στήριξης της μικρής και μεσαίας επιχείρησης, του ατομικού παραγωγού και επιχειρηματία, καθώς και του νοικοκυριού. Μόνο με τις τράπεζες στα χέρια του κράτους μπορεί να ελεγχθεί και η ροή κεφαλαίου στο εξωτερικού που αποτελεί εδώ και χρόνια μια από τις πιο μεγάλες πληγές της ελληνικής οικονομίας.
Η μονομερής άρνηση της πληρωμής του χρέους, όπως κι αν την δει κανείς είναι η μόνη λύση για να διασωθεί η χώρα από την πτώχευση και την καταστροφή. Είναι ο μόνος τρόπος για να διασώσουν οι εργαζόμενοι τα εισοδήματά τους, τη δουλειά τους, τις συντάξεις και τα δικαιώματά τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει προοπτική για τους νέους, τους αγρότες, τους μικρομεσαίους, για την ίδια τη χώρα. Η στάση απέναντι σε αυτό το ζήτημα κρίνει ποιος είναι με ποιον, ποιος πραγματικά παλεύει για τη διάσωση της χώρας και του λαού.
Τι όπλο διαθέτει ένα κράτος για να εκβιάσει ή να πιέσει τους δανειστές του, ιδίως όταν πρόκειται για διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους;
Μόνο ένα: την άρνηση της πληρωμής του χρέους. Το γεγονός αυτό το ξέρουν πολύ καλά πρώτα και κύρια οι εκπρόσωποι του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Γι’ αυτό και όταν στη δεκαετία του ’80 οι χώρες της Λατινικής Αμερικής είχαν βρεθεί σε μια παρόμοια κρίση χρέους και κινδύνευαν κυρίως οι μεγάλες τράπεζες των ΗΠΑ, αλλά και διεθνώς, να υποστούν μεγάλες ζημιές από μια ενδεχόμενη παύση πληρωμών, ο Κίσινγκερ τότε έτρεξε και ξεκαθάρισε τη στρατηγική που έπρεπε να ακολουθηθεί για να «διασωθεί η παγκόσμια οικονομία» του κεφαλαίου:
«Το πρώτο βήμα είναι να αλλάξουμε το πλαίσιο διαπραγμάτευσης, πρέπει να αφαιρεθεί από τους οφειλέτες – στο βαθμό που είναι δυνατό – το όπλο της παύσης των πληρωμών. Οι βιομηχανικές δημοκρατίες χρειάζεται επειγόντως να προσφέρουν κάποιο είδος κρατικής βοήθειας έκτακτης ανάγκης προς τα απειλούμενα πιστωτικά ιδρύματα. Αυτό θα μειώσει τόσο την αίσθηση πανικού, όσο και τη δυνατότητα των οφειλετών να εκβιάζουν.» (Newsweek, 24/1/1983)
Μετά από πολλές πιέσεις όλες οι υπερχρεωμένες χώρες της λατινικής Αμερικής ακολούθησαν τον δρόμο που ήθελε ο Κίσινγκερ. Αποδέχτηκαν δηλαδή τις διάφορες βοήθειες έκτακτης ανάγκης και προχώρησαν σε αναδιαπραγμάτευση του χρέους αντί να αρνηθούν μονομερώς να το πληρώσουν όπως απαιτούσαν τα λαϊκά κινήματα σ’ αυτές τις χώρες. Το αποτέλεσμα ήταν οι χώρες αυτές μετά από σχεδόν δυο δεκαετίες άγριας λιτότητας, μαζικής εξαθλίωσης του πληθυσμού και καταστροφής βρέθηκαν με υπερδιπλάσια δημόσια χρέη από την εποχή της αναδιαπραγμάτευσης τη δεκαετία του ’80. Αυτό έχει κάνει όλους τους λαούς στη Λατινική Αμερική σήμερα να μην θέλουν ούτε να ακούσουν για διαπραγμάτευση του χρέους. Παραμένουν ασυμβίβαστοι στο βασικό τους αίτημα: εδώ και τώρα μονομερής άρνηση της πληρωμής του χρέους, καμμιά κηδεμονία από το ΔΝΤ.
Σε άλλες χώρες κατάφεραν να το επιβάλουν όπως στη Βενεζουέλα το 2001, την Αργεντινή το 2003, τη Βολιβία το 2004, το Εκουαδόρ το 2008, κ.ο.κ, ενώ αλλού ο αγώνας ακόμη συνεχίζεται. Όπου το κατάφεραν οι χώρες κατόρθωσαν να πατήσουν στα πόδια τους, άρχισαν μια νέα πορεία, έστω κι αν δεν έχουν κατορθώσει να λύσουν ακόμη τα προβλήματά τους, έστω κι αν υπάρχουν κάπου-κάπου πισωγυρίσματα. Σε κάθε περίπτωση όμως γλύτωσαν την οικονομική και κοινωνική καταστροφή στην οποία είχαν καταδικαστεί.
Τι σημαίνει όμως άρνηση της πληρωμής του χρέους;
Η κυβέρνηση επίσημα επιχειρεί να το ταυτίσει με την πτώχευση της χώρας, που έτσι ή αλλιώς προετοιμάζει. Η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική. Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα, σημαίνει άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές.
Με απλά λόγια γλυτώνουμε τα 8 με 11 δις ευρώ που έχουμε να πληρώσουμε στις 19 Μαΐου και για τα οποία η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι αναγκάστηκε να αποδεχτεί τα σκληρά μέτρα που ζήτησε η «τρόικα». Γλυτώνουμε τα πάνω από 80 δις ευρώ που είμαστε αναγκασμένοι να καταβάλουμε κάθε χρόνο στους δανειστές μας και για τα οποία είμαστε υποχρεωμένοι να δανειζόμαστε συνεχώς διογκώνοντας το δημόσιο χρέος.
Μα δεν θα έχουμε λεφτά να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, ισχυρίζεται η κυβέρνηση. Ψέματα. Το 97% όσων δανειστήκαμε την τελευταία δεκαετία πήγαν στην εξυπηρέτηση παλιότερων δανείων. Μόλις το 3% κάλυψε ελλείμματα του δημοσίου. Δεν δανειζόμαστε δηλαδή για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις, αλλά για να πληρώνουμε παλιότερα δάνεια. Αυτή είναι η αλήθεια.
Μόνο με την πτώχευση και την παύση πληρωμών που ετοιμάζει η κυβέρνηση και οι πάτρωνές της δεν θα πληρώνονται μισθοί και συντάξεις. Μόνο με την πολιτική που ακολουθείται σήμερα είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα θα καταντήσουμε σαν την Ιρλανδία που οι περιοριστικές πολιτικές που της επιβλήθηκαν την ανάγκασαν μετά την περικοπή του 13ου και 12ου μισθού να πληρώνει τους δημόσιους υπαλλήλους και συνταξιούχους κάθε δεύτερο ή τρίτο μήνα. Μόνο με αυτή την πολιτική θα βρεθεί στην ανάγκη η κυβέρνηση να δεσμεύσει τις λαϊκές καταθέσεις στις τράπεζες, όπως έγινε στην Αργεντινή, προκειμένου να περισώσει το τραπεζικό σύστημα της χώρας το οποίο βρίσκεται ένα μόλις βήμα πριν την χρεωκοπία.
Αντίθετα, γλυτώνοντας από τον φόρο αίματος που πληρώνει η χώρα στους δανειστές, ο οποίος το 2009 έφτασε στο 35% του ΑΕΠ, όχι μόνο μπορούμε να συνεχίσουμε να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις, αλλά και με τους πόρους που θα περισώσουμε μπορούμε να προχωρήσουμε σε μια γενναία αναδιανομή εισοδημάτων προς όφελος πρώτα και κύρια των μισθωτών και συνταξιούχων. Κι αυτό όχι μόνο ή απλά για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, ή βελτίωσης του επιπέδου της ζωής τους, αλλά γιατί μόνο έτσι μπορεί να ξεκινήσει μια αληθινή παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.
Μα δεν θα μπορούμε να δανειστούμε για να καλύψουμε το έλλειμμα του κράτους.
Είναι αλήθεια ότι με την άρνηση της χώρας να αναγνωρίσει τις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές της, δεν θα μπορέσει ξανά να βγει στη διεθνή αγορά ομολόγων για να δανειστεί. Αυτό όμως δεν είναι κακό, αλλά καλό. Αλλοίμονο αν η χώρα χρειάζεται να δανείζεται από τη διεθνή κερδοσκοπία, τότε το παιχνίδι το έχει χάσει από χέρι. Όπως είπαμε, αν φύγει η εξυπηρέτηση των δανείων, οι πραγματικές δανειακές ανάγκες της χώρας είναι ασήμαντες. Κάλλιστα μπορεί να τις καλύψει από το εσωτερικό με όπλο το δικό της εθνικό νόμισμα, όπως έκανε για δεκαετίες πριν μπει στο ευρώ χωρίς να κινδυνεύει από χρεωκοπία.
Τέλος το έλλειμμα του κράτους δεν αποτελεί ταμπού. Αν το κράτος σπαταλά τα έσοδά του σε «ημετέρους», σε κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μεγαλοεργολάβους και γενικά στο «τάϊσμα» της κομματικής ολιγαρχίας, τότε τα ελλείμματά του είναι εκ φύσεως παρασιτικά και αποτελούν μεγάλο βραχνά για την οικονομία. Αντίθετα, αν το έλλειμμα του κράτους εντάσσεται σε ένα ευρύ δημοκρατικό σχέδιο επενδύσεων στην παραγωγή που εξασφαλίζει για τον εργαζόμενο πληθυσμό σταθερή απασχόληση με αξιοπρεπείς αμοιβές και στην οικονομία ως σύνολο νέο εισόδημα, τότε μπορεί να αποτελέσει έναν από τους στυλοβάτες της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.
Τι θα γίνει όμως με τους γύπες της αγοράς;
Μόνο με την μονομερή άρνηση της πληρωμής του χρέους, δηλαδή με την άρνηση της χώρας να αναγνωρίσει τις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές της, μπορούν να αντιμετωπιστούν και οι γύπες. Επίσης η αποχώρηση από την ευρωζώνη δεν παρέχει μόνο τη δυνατότητα να επανέλθουμε στο εθνικό νόμισμα και έτσι να αποκτήσουμε τον έλεγχο της οικονομίας μας, αλλά στερούμε και από τους γύπες την δυνατότητα να αξιοποιήσουν τα ευρωπαϊκά δικαστήρια σε βάρος μας. Γι’ αυτό και το να πτωχεύσει η χώρα εντός του ευρώ είναι ειδικά γι’ αυτά τα επενδυτικά κεφάλαια η πιο πρόσφορη και ενδεδειγμένη λύση για την οποία πληρώνουν αδρά για να την προπαγανδίζουν πολλοί «αδέκαστοι» δημοσιολόγοι.
Όμως μια επαναφορά στο εθνικό νόμισμα δεν σημαίνει διαρκείς υποτιμήσεις και γενικά οικονομική καταστροφή;
Δεν είναι αλήθεια. Η Ελλάδα πριν μπει στο ευρώ υπέστη με τους χειρότερους δυνατούς όρους πάνω από 12 επίσημες υποτιμήσεις της δραχμής σε ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο. Καμιά απ’ αυτές δεν την οδήγησε στη χρεωκοπία. Η επαναφορά στο εθνικό νόμισμα δεν θα γίνει για να την διαθέσουμε βορά στους κερδοσκόπους της παγκόσμιας αγοράς συναλλάγματος, όπως έκαναν ανέκαθεν οι κυβερνήσεις αυτής της χώρας. Γίνεται για να λυτρωθούμε από τις διαρκείς πιέσεις της κερδοσκοπίας, για να ελέγξουμε την οικονομία μας, για να χρηματοδοτήσουμε την παραγωγική της ανάπτυξη, για να στηρίξουμε το λαϊκό εισόδημα, για να αναπροσανατολίσουμε το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας.
Το αν μια υποτίμηση ενός εθνικού νομίσματος είναι καταστροφική ή ενεργητική για την παραγωγή και τα εισοδήματα εξαρτάται από τις πολιτικές που το υποστηρίζουν. Αν συνοδεύεται με πολιτικές σκληρής λιτότητας, παραγωγικής αποεπένδυσης και διάλυσης του κοινωνικού κράτους στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας», τότε οδηγεί πράγματι στην καταστροφή. Αν γίνεται για να χρηματοδοτηθεί η παραγωγή και οι εξαγωγές της, αν συνοδεύεται με ισχυρές πολιτικές κοινωνικής προστασίας και στήριξης του λαϊκού εισοδήματος, τότε ακόμη και μια απρόσμενη μεγάλη υποτίμηση δεν θα επιφέρει σοβαρή ζημιά στην οικονομία και την κοινωνία.
Το τραπεζικό σύστημα όμως δεν θα καταρρεύσει;
Το σίγουρο είναι ότι ήδη οι τράπεζες είναι ήδη υπό κατάρρευση. Ο μόνος τρόπος για να διασωθούν, μαζί με τις λαϊκές αποταμιεύσεις και καταθέσεις, είναι η εθνικοποίηση των βασικών τραπεζών και η μεταστροφή τους από ιδρύματα σαράφικης εκμετάλλευσης της επιχείρησης και του νοικοκυριού, σε μοχλούς αναδιοργάνωσης και αναπτυξιακής στήριξης της μικρής και μεσαίας επιχείρησης, του ατομικού παραγωγού και επιχειρηματία, καθώς και του νοικοκυριού. Μόνο με τις τράπεζες στα χέρια του κράτους μπορεί να ελεγχθεί και η ροή κεφαλαίου στο εξωτερικού που αποτελεί εδώ και χρόνια μια από τις πιο μεγάλες πληγές της ελληνικής οικονομίας.
Η μονομερής άρνηση της πληρωμής του χρέους, όπως κι αν την δει κανείς είναι η μόνη λύση για να διασωθεί η χώρα από την πτώχευση και την καταστροφή. Είναι ο μόνος τρόπος για να διασώσουν οι εργαζόμενοι τα εισοδήματά τους, τη δουλειά τους, τις συντάξεις και τα δικαιώματά τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει προοπτική για τους νέους, τους αγρότες, τους μικρομεσαίους, για την ίδια τη χώρα. Η στάση απέναντι σε αυτό το ζήτημα κρίνει ποιος είναι με ποιον, ποιος πραγματικά παλεύει για τη διάσωση της χώρας και του λαού.
Δευτέρα 10 Μαΐου 2010
ΤΙ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΕΧΟΥΜΕ;
Ελλάδα η χώρα της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Ελλάδα, η σοσιαλιστική χώρα που αντιτάσσεται με πάθος και ορμή σε κάθε προσπάθεια κατάλυσης της δημοκρατίας. Ελλάδα των θεσμών και του πολιτισμού. Ελλάδα του συνταγματικού πραξικοπήματος του υπουργού οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου ο οποίος σε μία νύχτα πέρασε τροποποίηση με την οποία σφετερίζεται όλες τις εξουσίες του προέδρου της δημοκρατίας και του ελληνικού κοινοβουλίου χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.
Ελλάδα του μονάρχη Παπακωνσταντίνου που ότι υπογράφει και συμφωνεί με το ΔΝΤ και την ΕΕ θα θεσπίζεται υποχρεωτικά αφού πρώτα ενημερώνει το κοινοβούλιο. Κουβέντα να γίνεται δηλαδή όχι τίποτα σημαντικό. Ούτε καν την τυπική πλειοψηφική κύρωση της βουλής δεν ανέχονται οι πραξικοπηματίες και ο λόγος είναι γνωστός. Τα μέτρα που θα φέρνουν με δόσεις στην βουλή για «κύρωση», υπάρχει περίπτωση να μην τα ψήφιζαν κάποιοι εκ των βουλευτών του κόμματος που κυβερνάει.
Ελλάδα του κοινοβουλευτικού σοσιαλισμού. Ελλάδα των ανεξάρτητων και διαχωρισμένων εξουσιών. Ελλάδα της νομοθετικής της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας. Ελλάδα της 4ης εξουσίας των ΜΜ Εξαπάτησης. Ελλάδα της 5ης εξουσίας της κεντρικά ελεγχόμενης γραφειοκρατίας.
Ελλάδα με σύνταγμα και νόμους… πλέον δεν υπάρχει και τυπικά. Γράφω τυπικά γιατί τα τελευταία 15 χρόνια ακούγαμε συνέχεια να χαρακτηρίζονται νομοσχέδια ως αντισυνταγματικά και παράνομα, αφήνοντας να διαχέεται η εντύπωση ότι υπήρχε και σύνταγμα και νόμοι που καθόριζαν τις πολιτικές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.
Όταν όλες οι εξουσίες σε μια χώρα είναι συγκεντρωμένες σε ένα πρόσωπο που απλώς εκτελεί τις εντολές των κηδεμόνων του πως χαρακτηρίζεται το πολίτευμα αυτό;
Ολοκληρωτικό; Μοναρχικό; Αυταρχικό; Δικτατορικό; Φασιστικό;
ή όλα μαζί τα παραπάνω αποτελούν την ελληνική δημοκρατία;
Ελλάδα του μονάρχη Παπακωνσταντίνου που ότι υπογράφει και συμφωνεί με το ΔΝΤ και την ΕΕ θα θεσπίζεται υποχρεωτικά αφού πρώτα ενημερώνει το κοινοβούλιο. Κουβέντα να γίνεται δηλαδή όχι τίποτα σημαντικό. Ούτε καν την τυπική πλειοψηφική κύρωση της βουλής δεν ανέχονται οι πραξικοπηματίες και ο λόγος είναι γνωστός. Τα μέτρα που θα φέρνουν με δόσεις στην βουλή για «κύρωση», υπάρχει περίπτωση να μην τα ψήφιζαν κάποιοι εκ των βουλευτών του κόμματος που κυβερνάει.
Ελλάδα του κοινοβουλευτικού σοσιαλισμού. Ελλάδα των ανεξάρτητων και διαχωρισμένων εξουσιών. Ελλάδα της νομοθετικής της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας. Ελλάδα της 4ης εξουσίας των ΜΜ Εξαπάτησης. Ελλάδα της 5ης εξουσίας της κεντρικά ελεγχόμενης γραφειοκρατίας.
Ελλάδα με σύνταγμα και νόμους… πλέον δεν υπάρχει και τυπικά. Γράφω τυπικά γιατί τα τελευταία 15 χρόνια ακούγαμε συνέχεια να χαρακτηρίζονται νομοσχέδια ως αντισυνταγματικά και παράνομα, αφήνοντας να διαχέεται η εντύπωση ότι υπήρχε και σύνταγμα και νόμοι που καθόριζαν τις πολιτικές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.
Όταν όλες οι εξουσίες σε μια χώρα είναι συγκεντρωμένες σε ένα πρόσωπο που απλώς εκτελεί τις εντολές των κηδεμόνων του πως χαρακτηρίζεται το πολίτευμα αυτό;
Ολοκληρωτικό; Μοναρχικό; Αυταρχικό; Δικτατορικό; Φασιστικό;
ή όλα μαζί τα παραπάνω αποτελούν την ελληνική δημοκρατία;
Σάββατο 8 Μαΐου 2010
ΑΦΕΛΗΣ Ή ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΝΑΞΟΥ κ. Κ. ΠΑΓΩΝΗΣ
Από την Πέμπτη 6 Μαΐου η βουλή των Ελλήνων θα αρκείται απλώς στο να ενημερώνεται για τα απάνθρωπα μέτρα που θα παίρνει το ΔΝΤ και η ΕΕ, την ίδια ώρα που χιλιάδες διαδηλωτές βρίσκονται στους δρόμους διεκδικώντας να μην περάσουν τα μέτρα κηδεμονίας του ΔΝΤ και της ΕΕ και ενώ:
. η πτώχευση είναι υπαρκτή
. ο πληθωρισμός τρέχει με 4,8%
. η καλοκαιρινή περίοδος έχει χαθεί και μένει να μάθουμε το κατά πόσο
. η εγχώρια τουριστική κίνηση θα είναι εκ των προτέρων ελάχιστη έως μηδενική
. οι κρατήσεις των ξενοδοχείων από ευρωπαίους επισκέπτες ακυρώνονται η μία μετά την άλλη
. οι θαλάσσιες συγκοινωνίες μειώνονται και τα μεταφορικά αυξάνονται
. τα τέλη παρεπιδημούντων επανήλθαν στο 2%
. οι ακάλυπτες επιταγές αυξάνονται κατακόρυφα
. ο ΦΠΑ ανέβηκε 2 μονάδες και τον επόμενο μήνα άλλες 2 μονάδες, με ορίζοντα το 25%
. αυξήθηκε η άμεση και η έμμεση φορολογία
. αυξάνονται τα τιμολόγια της ΔΕΗ με άμεση επιβάρυνση των νοικοκυριών και των επαγγελματιών
. μειώνονται οι μισθοί, οι συντάξεις και κόβονται τα δώρα των Χριστουγέννων και του Πάσχα κύρια πηγή διακοπών για τους περισσότερους εργαζόμενους
. ενώ επιβάλλουν στους ασφαλισμένους του ΟΑΕΕ παράνομα και αυταρχικά να πληρώσουν αναδρομικά την αύξηση του ΟΑΕΕ για το 2009
. Ενώ με ακόμα λιγότερες παροχές ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης πληρώνουμε ακόμα περισσότερα ασφάλιστρα στο ταμείο του ΟΑΕΕ χωρίς ελπίδα να πάρουμε σύνταξη παρά μονάχα ένα βοήθημα
. Ενώ τα όρια συνταξιοδότησης αυξάνονται και καταργούνται τα προνόμια των γυναικών
. ενώ ο φόρος της ακίνητης περιουσίας εξοντώνει και τον μικρό-ιδιοκτήτη και τον ενοικιαστή με αποτέλεσμα να έχει ξεκινήσει ένα μπαράζ εξώσεων για όσους επαγγελματίες δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο τους
. ενώ η μη θέσπιση ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων επιβάλλει μια κατάσταση κακώς εννοούμενου ανταγωνισμού και εξοντώνει τους εργαζόμενους
. ενώ η ύφεση μας κτυπάει την θύρα και η ανασφάλεια λειτουργεί ανασταλτικά για την κατανάλωση προϊόντων ακόμα και αν αυτά είναι πρώτης ανάγκης πόσο δε αυτά που πουλάνε τα εκάστοτε τουριστικά μικρομάγαζα (σουβενίρ)
. ενώ 19000 μικρομάγαζα έχουν βάλει λουκέτο το τελευταίο τρίμηνο του 2009 και δεν ξέρω και εγώ πόσα μέσα στο 2010
. ενώ φημολογείται η έλευση των Carefour στην Νάξο τα οποία πουλάνε σε τιμές κάτω του κόστους από βίδες και κρέας μέχρι ηλεκτρικά και είδη νοικοκυριού
. ενώ οι μέχρι πέρυσι μόνιμοι υπάλληλοι πολλών τουριστικών επαγγελμάτων στην Νάξο δεν έχουν ακόμα προσληφθεί στα τουριστικά καταστήματα με συνέπεια να απειλούνται να χάσουν ακόμα και το ταμείο ανεργίας για τον επόμενο χειμώνα (αν το δίνουν και αυτό)
. ενώ οι δημόσιοι υπάλληλοι απολύονται
. ενώ πολλοί οικονομικοί μετανάστες έχουν πάρει οικειοθελώς τον δρόμο του επαναπατρισμού λόγω της ανεργίας
. ενώ ο καπιταλισμός καταρρέει συμπαρασύροντας μαζί του στην καταστροφή όλη την μικρομεσαία τάξη της ευρωπαϊκής ένωσης
. ενώ λοιπόν όλα αυτά τα βιώνουμε μέσα σε ένα κλίμα τρομοκράτησης και ανασφάλειας από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, ο πρόεδρος του εμπορικού συλλόγου κ. Κώστας Παγώνης βρήκε την αιτία όλων των κακών που απειλούν την βιωσιμότητα των εμπορικών και όχι μόνο επιχειρήσεων. Και η αιτία όλων των δεινών που μας ταλανίζουν είναι κυρίες και κύριοι ΤΟ ΠΑΡΕΜΠΟΡΙΟ.
Μέσα σε αυτή την οδυνηρή και ιστορική συγκυρία, το να ασχολείται ο Εμπορικός Σύλλογος της Νάξου με το παρεμπόριο είναι ένδειξη αφέλειας; αναλγησίας; ανευθυνότητας; ή ρατσισμού; Σύμφωνα με την καταγγελία κάποιων μελών του συλλόγου που παραβρέθηκαν στην συνέλευση της 3-5-2010 και «έμειναν έκπληκτοι από τη στάση του προέδρου ο οποίος έχει πάρει προσωπικά την υπόθεση του παραεμπορίου και διεξάγει σταυροφορία», είναι όλα μαζί…
παραθέτω το κείμενο
ΕΠΙΣΤΟΛΗ – ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΜΠΟΡΟΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΝΑΞΟΥ
Νάξος 3.5.2010
Στη συνέλευση λοιπόν του εμπορικού συλλόγου όπου και παρεμβήκαμε με το σκεπτικό που κατατίθεται στο κείμενο (το οποίο και μοιράσαμε στους παρευρισκόμενους) μείναμε έκπληκτοι από τη στάση του προέδρου του ο οποίος έχει πάρει προσωπικά την υπόθεση του παραεμπορίου και διεξάγει σταυροφορία. Εδώ ο κόσμος χάνεται…
Προς μεγάλη μας έκπληξη ακούσαμε τον πρόεδρο να συμπεριλαμβάνει στο παραεμπόριο τους αγρότες-παραγωγούς που πουλούν τα προϊόντα τους στην υπαίθρια αγορά (υποτυπώδη λαϊκή) και να θεωρεί ότι πρέπει να διώκονται και αυτοί!
Η ψυχρολουσία συνεχίστηκε επί ώρα αφού ο πρόεδρος ασκούσε έντονες πιέσεις προς τον διοικητή της αστυνομίας και στον λιμενάρχη να προβαίνουν σε εξακριβώσεις στοιχείων στους μετανάστες που κατεβαίνουν από τα πλοία, ακόμα και όταν εκείνοι τον διαβεβαίωναν ότι δεν έχουν την δικαιοδοσία για κάτι τέτοιο. Μάλιστα σε κείνο το σημείο τέθηκε από παρευρισκόμενους, αλλά ακόμα κι από τον λιμενάρχη, το ερώτημα με ποια κριτήρια θα μπορούσαν να γίνουν τέτοιοι έλεγχοι: με βάση το χρώμα του δέρματος, με βάση τη γλώσσα ή πώς; Απάντηση ρητή δεν έδωσε ο πρόεδρος. Ωστόσο η στάση του παραπέμπει στο νέο αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο στην Αριζόνα που έχει ξεσηκώσει τους αντιρατσιστές σε όλη την Αμερική αφού θεσπίζει τέτοια ρατσιστικά κριτήρια για την καταστολή των μεταναστών.
Εκεί όμως που έδωσε τα ρέστα του ήταν όταν κατονόμασε συγκεκριμένο μετανάστη μικροπωλητή που ζει στη Νάξο όλο τον χρόνο και δήλωσε ευθαρσώς ότι ενώ έχει υποδείξει στους αρμόδιους ακόμα και τον τόπο κατοικίας του, αυτοί δεν έχουν πράξει τα δέοντα!!!
Στο τέλος, αναγκάστηκε να καλέσει σε συμμετοχή στην απεργία με το κλείσιμο των καταστημάτων, τυπικά βέβαια, διότι δεν φρόντισε να ενημερώσει τα μέλη του συλλόγου για αυτή την απόφαση.
Ωστόσο, η όλη συμπεριφορά του, πέρα από ότι κατέδειξε ένα ανάλγητο πρόσωπο που ασχολείται με ασήμαντα πράγματα, φανέρωσε και ότι ο εμπορικός σύλλογος είναι παραδομένος σε ένα συγκεντρωτικό προσωποπαγές μοντέλο λειτουργίας που πόρω απέχει από αυτό που αυτοί οι ίδιοι θα αποκαλούσαν δημοκρατικές διαδικασίες αφού κυριολεκτικά ο πρόεδρος του συλλόγου συμπεριφέρεται σα να είναι το τσιφλίκι του.
Συγχαρητήρια.
. η πτώχευση είναι υπαρκτή
. ο πληθωρισμός τρέχει με 4,8%
. η καλοκαιρινή περίοδος έχει χαθεί και μένει να μάθουμε το κατά πόσο
. η εγχώρια τουριστική κίνηση θα είναι εκ των προτέρων ελάχιστη έως μηδενική
. οι κρατήσεις των ξενοδοχείων από ευρωπαίους επισκέπτες ακυρώνονται η μία μετά την άλλη
. οι θαλάσσιες συγκοινωνίες μειώνονται και τα μεταφορικά αυξάνονται
. τα τέλη παρεπιδημούντων επανήλθαν στο 2%
. οι ακάλυπτες επιταγές αυξάνονται κατακόρυφα
. ο ΦΠΑ ανέβηκε 2 μονάδες και τον επόμενο μήνα άλλες 2 μονάδες, με ορίζοντα το 25%
. αυξήθηκε η άμεση και η έμμεση φορολογία
. αυξάνονται τα τιμολόγια της ΔΕΗ με άμεση επιβάρυνση των νοικοκυριών και των επαγγελματιών
. μειώνονται οι μισθοί, οι συντάξεις και κόβονται τα δώρα των Χριστουγέννων και του Πάσχα κύρια πηγή διακοπών για τους περισσότερους εργαζόμενους
. ενώ επιβάλλουν στους ασφαλισμένους του ΟΑΕΕ παράνομα και αυταρχικά να πληρώσουν αναδρομικά την αύξηση του ΟΑΕΕ για το 2009
. Ενώ με ακόμα λιγότερες παροχές ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης πληρώνουμε ακόμα περισσότερα ασφάλιστρα στο ταμείο του ΟΑΕΕ χωρίς ελπίδα να πάρουμε σύνταξη παρά μονάχα ένα βοήθημα
. Ενώ τα όρια συνταξιοδότησης αυξάνονται και καταργούνται τα προνόμια των γυναικών
. ενώ ο φόρος της ακίνητης περιουσίας εξοντώνει και τον μικρό-ιδιοκτήτη και τον ενοικιαστή με αποτέλεσμα να έχει ξεκινήσει ένα μπαράζ εξώσεων για όσους επαγγελματίες δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο τους
. ενώ η μη θέσπιση ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων επιβάλλει μια κατάσταση κακώς εννοούμενου ανταγωνισμού και εξοντώνει τους εργαζόμενους
. ενώ η ύφεση μας κτυπάει την θύρα και η ανασφάλεια λειτουργεί ανασταλτικά για την κατανάλωση προϊόντων ακόμα και αν αυτά είναι πρώτης ανάγκης πόσο δε αυτά που πουλάνε τα εκάστοτε τουριστικά μικρομάγαζα (σουβενίρ)
. ενώ 19000 μικρομάγαζα έχουν βάλει λουκέτο το τελευταίο τρίμηνο του 2009 και δεν ξέρω και εγώ πόσα μέσα στο 2010
. ενώ φημολογείται η έλευση των Carefour στην Νάξο τα οποία πουλάνε σε τιμές κάτω του κόστους από βίδες και κρέας μέχρι ηλεκτρικά και είδη νοικοκυριού
. ενώ οι μέχρι πέρυσι μόνιμοι υπάλληλοι πολλών τουριστικών επαγγελμάτων στην Νάξο δεν έχουν ακόμα προσληφθεί στα τουριστικά καταστήματα με συνέπεια να απειλούνται να χάσουν ακόμα και το ταμείο ανεργίας για τον επόμενο χειμώνα (αν το δίνουν και αυτό)
. ενώ οι δημόσιοι υπάλληλοι απολύονται
. ενώ πολλοί οικονομικοί μετανάστες έχουν πάρει οικειοθελώς τον δρόμο του επαναπατρισμού λόγω της ανεργίας
. ενώ ο καπιταλισμός καταρρέει συμπαρασύροντας μαζί του στην καταστροφή όλη την μικρομεσαία τάξη της ευρωπαϊκής ένωσης
. ενώ λοιπόν όλα αυτά τα βιώνουμε μέσα σε ένα κλίμα τρομοκράτησης και ανασφάλειας από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, ο πρόεδρος του εμπορικού συλλόγου κ. Κώστας Παγώνης βρήκε την αιτία όλων των κακών που απειλούν την βιωσιμότητα των εμπορικών και όχι μόνο επιχειρήσεων. Και η αιτία όλων των δεινών που μας ταλανίζουν είναι κυρίες και κύριοι ΤΟ ΠΑΡΕΜΠΟΡΙΟ.
Μέσα σε αυτή την οδυνηρή και ιστορική συγκυρία, το να ασχολείται ο Εμπορικός Σύλλογος της Νάξου με το παρεμπόριο είναι ένδειξη αφέλειας; αναλγησίας; ανευθυνότητας; ή ρατσισμού; Σύμφωνα με την καταγγελία κάποιων μελών του συλλόγου που παραβρέθηκαν στην συνέλευση της 3-5-2010 και «έμειναν έκπληκτοι από τη στάση του προέδρου ο οποίος έχει πάρει προσωπικά την υπόθεση του παραεμπορίου και διεξάγει σταυροφορία», είναι όλα μαζί…
παραθέτω το κείμενο
ΕΠΙΣΤΟΛΗ – ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΜΠΟΡΟΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΝΑΞΟΥ
Νάξος 3.5.2010
Στη συνέλευση λοιπόν του εμπορικού συλλόγου όπου και παρεμβήκαμε με το σκεπτικό που κατατίθεται στο κείμενο (το οποίο και μοιράσαμε στους παρευρισκόμενους) μείναμε έκπληκτοι από τη στάση του προέδρου του ο οποίος έχει πάρει προσωπικά την υπόθεση του παραεμπορίου και διεξάγει σταυροφορία. Εδώ ο κόσμος χάνεται…
Προς μεγάλη μας έκπληξη ακούσαμε τον πρόεδρο να συμπεριλαμβάνει στο παραεμπόριο τους αγρότες-παραγωγούς που πουλούν τα προϊόντα τους στην υπαίθρια αγορά (υποτυπώδη λαϊκή) και να θεωρεί ότι πρέπει να διώκονται και αυτοί!
Η ψυχρολουσία συνεχίστηκε επί ώρα αφού ο πρόεδρος ασκούσε έντονες πιέσεις προς τον διοικητή της αστυνομίας και στον λιμενάρχη να προβαίνουν σε εξακριβώσεις στοιχείων στους μετανάστες που κατεβαίνουν από τα πλοία, ακόμα και όταν εκείνοι τον διαβεβαίωναν ότι δεν έχουν την δικαιοδοσία για κάτι τέτοιο. Μάλιστα σε κείνο το σημείο τέθηκε από παρευρισκόμενους, αλλά ακόμα κι από τον λιμενάρχη, το ερώτημα με ποια κριτήρια θα μπορούσαν να γίνουν τέτοιοι έλεγχοι: με βάση το χρώμα του δέρματος, με βάση τη γλώσσα ή πώς; Απάντηση ρητή δεν έδωσε ο πρόεδρος. Ωστόσο η στάση του παραπέμπει στο νέο αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο στην Αριζόνα που έχει ξεσηκώσει τους αντιρατσιστές σε όλη την Αμερική αφού θεσπίζει τέτοια ρατσιστικά κριτήρια για την καταστολή των μεταναστών.
Εκεί όμως που έδωσε τα ρέστα του ήταν όταν κατονόμασε συγκεκριμένο μετανάστη μικροπωλητή που ζει στη Νάξο όλο τον χρόνο και δήλωσε ευθαρσώς ότι ενώ έχει υποδείξει στους αρμόδιους ακόμα και τον τόπο κατοικίας του, αυτοί δεν έχουν πράξει τα δέοντα!!!
Στο τέλος, αναγκάστηκε να καλέσει σε συμμετοχή στην απεργία με το κλείσιμο των καταστημάτων, τυπικά βέβαια, διότι δεν φρόντισε να ενημερώσει τα μέλη του συλλόγου για αυτή την απόφαση.
Ωστόσο, η όλη συμπεριφορά του, πέρα από ότι κατέδειξε ένα ανάλγητο πρόσωπο που ασχολείται με ασήμαντα πράγματα, φανέρωσε και ότι ο εμπορικός σύλλογος είναι παραδομένος σε ένα συγκεντρωτικό προσωποπαγές μοντέλο λειτουργίας που πόρω απέχει από αυτό που αυτοί οι ίδιοι θα αποκαλούσαν δημοκρατικές διαδικασίες αφού κυριολεκτικά ο πρόεδρος του συλλόγου συμπεριφέρεται σα να είναι το τσιφλίκι του.
Συγχαρητήρια.
Παρασκευή 7 Μαΐου 2010
Δηλώσεις της προέδρου της Αργεντινής Κριστίνα φερνάντεζ- Κίρρχνερ σχετικά με τον ρόλο του ΔΝΤ και η ΜΑΥΡΗ ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ 6 ΜΑΙΟΥ 2010.
«Οι εικόνες στην Ελλάδα μοιάζουν πολύ με αυτές του 2001 και είναι το αποτέλεσμα των ίδιων συνταγών των διεθνών πιστοληπτικών οργανισμών» τόνισε η πρόεδρος της Αργεντινής, Κριστίνα Φερνάντεζ - Κίρχνερ. Υπογράμμισε δε, ότι οι διεθνείς πιστωτικοί οργανισμοί «επιβάλουν την κατάργηση της δημοτικής αυτοδιοίκησης και τη μείωση των μισθών».
Χαρακτήρισε μάλιστα τη συγκεκριμένη τακτική "γνωστή συνταγή των οργανισμών που δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει πραγματικά στον κόσμο".
"Βλέπουμε σήμερα τις εικόνες από την Ελλάδα, που προκαλούν μόνο θλίψη, και θυμόμαστε, δυστυχώς, αυτά που ζήσαμε στην Αργεντινή το 2001", δήλωσε κατά τη διάρκεια δημόσιας εκδήλωσης στο Μπουένος Άιρες, η Κριστίνα Φερνάντεζ - Κίρχνερ, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Στις 20 Δεκεμβρίου 2001, ο τέως συντηρητικός πρόεδρος της Αργεντινής, Φερνάντο ντε λα Ρούα, παραιτήθηκε και εγκατέλειψε το προεδρικό μέγαρο με ελικόπτερο. Την ίδια ώρα, βρισκόταν σε εξέλιξη η βίαιη καταστολή των ταραχών που είχαν ως τραγική συνέπεια το θάνατο τουλάχιστον τριάντα ανθρώπων.
Τέσσερις ημέρες αργότερα, ο τότε προσωρινός πρόεδρος, Αντόλφο Ροντρίγκεζ Σαά, ανακοίνωσε ότι η χώρα χρεοκοπεί, αδυνατώντας να αποπληρώσει το υπέρογκο ποσό των 90 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Πρόσφατα, η κυβέρνηση της Αργεντινής ξεκίνησε μια προσφορά ανταλλαγής τίτλων, προκειμένου να ικανοποιήσει το ένα τέταρτο των ιδιωτών πιστωτών της, οι οποίοι απέρριψαν την πρώτη προσφορά για αναδιάρθρωση του χρέους το 2005.
Από enet.gr
Την μαύρη Πέμπτη 6 Μαΐου του 2010 ο ελληνικός λαός θα την θυμάται είτε ως την απαρχή της σταδιακής εξαθλίωσης του είτε ως την ημέρα που πυροδότησε την αντίσταση του απέναντι στους κατακτητές της χώρας και στους ξεπουλημένους πολιτικούς που τον διοικούσαν χρόνια τώρα. Το ελληνικό κοινοβούλιο «ψήφισε δημοκρατικά» την παράδοση της χώρας στα «απαλά νύχια» του ΔΝΤ και της ΕΕ δια στόματος πρωθυπουργού…
Την 6η Μαΐου ο πρωθυπουργός της Ελλάδας μέσα στην βουλή αποκάλυψε ότι εκτελεί κατά γράμμα τις εντολές του ΔΝΤ και οι υπουργοί του τον χειροκρότησαν για την από-ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ-τητα του γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τούς τους νόμους και το σύνταγμα που οι ίδιοι ψήφησαν. Ούτε καν τους τύπους δεν κρατάνε πλέον…
Την 6η Μαΐου ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέσα στο ίδιο κοινοβούλιο, επιβεβαιώνει με πάθος τους πιστωτές της χώρας ότι δεν θα χάσουν τα χρήματα τους γιατί το κράτος έχει συνέχεια… σε μια προσπάθεια να δικαιολογηθεί απέναντι στα αφεντικά του, για την καταψήφιση των μέτρων του ΔΝΤ.
Η 6η του Μάη αποτελεί την ημερομηνία λήξης του μεταπολιτευτικού συστήματος της χώρας που την έβαλαν στον γύψο πολιτικοί απατεώνες. Ο εργαζόμενος κόσμος φανερά εκνευρισμένος και θυμωμένος έχει φτάσει στα όρια του… και περιμένει την σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι της οργής.
Η πυρκαγιά που άναψε το πασοκ και η νδ με το ΔΝΤ δεν ξέρει κανείς αν θα σταματήσει αφού τα έχει κάψει όλα ή αν ένας ούριος άνεμος θα την στρέψει αλλού ή αν μια ξαφνική μπόρα θα την σβήσει.
Αν και δεν είμαι μετεωρολόγος εικάζω ότι μια ξαφνική πολύμηνη εξέγερση -μπόρα θα ξεσπάσει και θα ανακόψει αυτή την πασοκική, την νεοδημοκρατική και την ακροδεξιά λαίλαπα. Σε όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού γίνεται πλέον κατανοητό ότι πρέπει να τιμωρηθούν οι κλέφτες πολιτικάντηδες που μας διοικούν από την μεταπολίτευση και μετά.
Αυτή η απαίτηση εκστομίζεται από όλο και περισσότερους υπερχρεωμένους και ανασφαλείς εργαζόμενους τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα θέτοντας στην ουσία θέμα νομιμοποίησης της κυβέρνησης που πήρε την εξουσία με συνειδητά ψέματα...
Η από-νομιμοποίηση της κυβέρνησης σε συνδυασμό με την υπερχρέωση των νοικοκυριών, την ανεργία, την φτώχεια, την αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων, το κλείσιμο των μικρών και οικογενειακών καταστημάτων, για την μονοπωλιακή κυριαρχία των ΙΚΕΑ ΚΑΡΦΟΥΡ ΝΟΒΑΡΤΙΣ ΜΠΑΓΕΡ κλπ, την απόλυτη καταβαράθρωση των εργασιακών σχέσεων, την οργή των νέων μπροστά στα κοινωνικά αδιέξοδα, τις περικοπές των συντάξεων, την αύξηση των τιμολογίων των ΔΕΚΟ και την καλπάζουσα ακρίβεια σε όλα τα κοινωνικά και διατροφικά αγαθά, δημιουργούν τις αντικειμενικές συνθήκες, για να ξεσηκωθεί ο κόσμος…
Είναι πλέον γνωστό ότι το ΟΧΙ της ΙΣΛΑΝΔΙΑΣ ανάγκασε τους τραπεζίτες να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη και να πληρώσουν εκείνοι τα χρέη τους. Όσοι άκουσαν την υπουργό οικονομικών της Αργεντινής να λέει ότι επέβαλαν τα ίδια μέτρα στην χώρα της το 2001 και μετά από 3 χρόνια, που πληρώθηκαν οι τοκογλύφοι, η Αργεντινή πτώχευσε, θα κατάλαβαν, ότι πρέπει να αντισταθούμε όλοι μαζί, για να μην έχουμε και εμείς την ίδια κατάληξη.
Όλοι πλέον κατανοούν ότι τα μέτρα του ΔΝΤ μόνο καταστροφή και εξαθλίωση θα φέρουν στην ελληνική κοινωνία.
Χαρακτήρισε μάλιστα τη συγκεκριμένη τακτική "γνωστή συνταγή των οργανισμών που δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει πραγματικά στον κόσμο".
"Βλέπουμε σήμερα τις εικόνες από την Ελλάδα, που προκαλούν μόνο θλίψη, και θυμόμαστε, δυστυχώς, αυτά που ζήσαμε στην Αργεντινή το 2001", δήλωσε κατά τη διάρκεια δημόσιας εκδήλωσης στο Μπουένος Άιρες, η Κριστίνα Φερνάντεζ - Κίρχνερ, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Στις 20 Δεκεμβρίου 2001, ο τέως συντηρητικός πρόεδρος της Αργεντινής, Φερνάντο ντε λα Ρούα, παραιτήθηκε και εγκατέλειψε το προεδρικό μέγαρο με ελικόπτερο. Την ίδια ώρα, βρισκόταν σε εξέλιξη η βίαιη καταστολή των ταραχών που είχαν ως τραγική συνέπεια το θάνατο τουλάχιστον τριάντα ανθρώπων.
Τέσσερις ημέρες αργότερα, ο τότε προσωρινός πρόεδρος, Αντόλφο Ροντρίγκεζ Σαά, ανακοίνωσε ότι η χώρα χρεοκοπεί, αδυνατώντας να αποπληρώσει το υπέρογκο ποσό των 90 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Πρόσφατα, η κυβέρνηση της Αργεντινής ξεκίνησε μια προσφορά ανταλλαγής τίτλων, προκειμένου να ικανοποιήσει το ένα τέταρτο των ιδιωτών πιστωτών της, οι οποίοι απέρριψαν την πρώτη προσφορά για αναδιάρθρωση του χρέους το 2005.
Από enet.gr
Την μαύρη Πέμπτη 6 Μαΐου του 2010 ο ελληνικός λαός θα την θυμάται είτε ως την απαρχή της σταδιακής εξαθλίωσης του είτε ως την ημέρα που πυροδότησε την αντίσταση του απέναντι στους κατακτητές της χώρας και στους ξεπουλημένους πολιτικούς που τον διοικούσαν χρόνια τώρα. Το ελληνικό κοινοβούλιο «ψήφισε δημοκρατικά» την παράδοση της χώρας στα «απαλά νύχια» του ΔΝΤ και της ΕΕ δια στόματος πρωθυπουργού…
Την 6η Μαΐου ο πρωθυπουργός της Ελλάδας μέσα στην βουλή αποκάλυψε ότι εκτελεί κατά γράμμα τις εντολές του ΔΝΤ και οι υπουργοί του τον χειροκρότησαν για την από-ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ-τητα του γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τούς τους νόμους και το σύνταγμα που οι ίδιοι ψήφησαν. Ούτε καν τους τύπους δεν κρατάνε πλέον…
Την 6η Μαΐου ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέσα στο ίδιο κοινοβούλιο, επιβεβαιώνει με πάθος τους πιστωτές της χώρας ότι δεν θα χάσουν τα χρήματα τους γιατί το κράτος έχει συνέχεια… σε μια προσπάθεια να δικαιολογηθεί απέναντι στα αφεντικά του, για την καταψήφιση των μέτρων του ΔΝΤ.
Η 6η του Μάη αποτελεί την ημερομηνία λήξης του μεταπολιτευτικού συστήματος της χώρας που την έβαλαν στον γύψο πολιτικοί απατεώνες. Ο εργαζόμενος κόσμος φανερά εκνευρισμένος και θυμωμένος έχει φτάσει στα όρια του… και περιμένει την σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι της οργής.
Η πυρκαγιά που άναψε το πασοκ και η νδ με το ΔΝΤ δεν ξέρει κανείς αν θα σταματήσει αφού τα έχει κάψει όλα ή αν ένας ούριος άνεμος θα την στρέψει αλλού ή αν μια ξαφνική μπόρα θα την σβήσει.
Αν και δεν είμαι μετεωρολόγος εικάζω ότι μια ξαφνική πολύμηνη εξέγερση -μπόρα θα ξεσπάσει και θα ανακόψει αυτή την πασοκική, την νεοδημοκρατική και την ακροδεξιά λαίλαπα. Σε όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού γίνεται πλέον κατανοητό ότι πρέπει να τιμωρηθούν οι κλέφτες πολιτικάντηδες που μας διοικούν από την μεταπολίτευση και μετά.
Αυτή η απαίτηση εκστομίζεται από όλο και περισσότερους υπερχρεωμένους και ανασφαλείς εργαζόμενους τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα θέτοντας στην ουσία θέμα νομιμοποίησης της κυβέρνησης που πήρε την εξουσία με συνειδητά ψέματα...
Η από-νομιμοποίηση της κυβέρνησης σε συνδυασμό με την υπερχρέωση των νοικοκυριών, την ανεργία, την φτώχεια, την αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων, το κλείσιμο των μικρών και οικογενειακών καταστημάτων, για την μονοπωλιακή κυριαρχία των ΙΚΕΑ ΚΑΡΦΟΥΡ ΝΟΒΑΡΤΙΣ ΜΠΑΓΕΡ κλπ, την απόλυτη καταβαράθρωση των εργασιακών σχέσεων, την οργή των νέων μπροστά στα κοινωνικά αδιέξοδα, τις περικοπές των συντάξεων, την αύξηση των τιμολογίων των ΔΕΚΟ και την καλπάζουσα ακρίβεια σε όλα τα κοινωνικά και διατροφικά αγαθά, δημιουργούν τις αντικειμενικές συνθήκες, για να ξεσηκωθεί ο κόσμος…
Είναι πλέον γνωστό ότι το ΟΧΙ της ΙΣΛΑΝΔΙΑΣ ανάγκασε τους τραπεζίτες να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη και να πληρώσουν εκείνοι τα χρέη τους. Όσοι άκουσαν την υπουργό οικονομικών της Αργεντινής να λέει ότι επέβαλαν τα ίδια μέτρα στην χώρα της το 2001 και μετά από 3 χρόνια, που πληρώθηκαν οι τοκογλύφοι, η Αργεντινή πτώχευσε, θα κατάλαβαν, ότι πρέπει να αντισταθούμε όλοι μαζί, για να μην έχουμε και εμείς την ίδια κατάληξη.
Όλοι πλέον κατανοούν ότι τα μέτρα του ΔΝΤ μόνο καταστροφή και εξαθλίωση θα φέρουν στην ελληνική κοινωνία.
Τετάρτη 5 Μαΐου 2010
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ
Το βέβαιο είναι ότι το ΔΝΤ και η ΕΕ δανείζουν την ελληνική κυβέρνηση για πληρωθούν στο ακέραιο οι ντόπιοι και ξένοι πιστωτές της. Με αυτόν τον τρόπο οι τράπεζες που δάνειζαν αφειδώς τις κυβερνήσεις δεν θα πληρώσουν για τις επιλογές τους (ελεύθερη αγορά). Εξάλλου το ΔΝΤ σε όποια χώρα εισβάλει παίζει ακριβώς αυτόν τον ρόλο. Να διαχειριστεί την κατάρρευση μιας χώρας χωρίς να πληρώσουν αυτή την κατάρρευση οι δανειστές της χώρας αλλά μόνο οι εργαζόμενοι πολίτες του υπό κατάρρευση-πτώχευση κράτους.
Μια γρήγορη ματιά στην ιστορία του χρέους της Ελλάδας ακόμα και πριν από την δημιουργία του ελληνικού κράτους είναι ενδεικτική των όσων θα επακολουθήσουν αν δεχθούμε να περάσουν τα μέτρα του ΔΝΤ.
Όπου έχει αναλάβει την διαχείριση της οικονομίας το ΔΝΤ μέχρι σήμερα δημιούργησε αφενός φτώχεια πείνα και εξαθλίωση για τους πολίτες και αφετέρου αποτέλεσε την πηγή της διαφθοράς και του πλουτισμού των κρατικών υπαλλήλων και του κεφαλαίου. Είναι ένας επαχθής τρόπος για να ελέγξουν την οικονομία μιας χώρας να τις υπαγορεύσουν πολιτικές και να λεηλατήσουν τον πλούτο της.
Το 1823 και το 1824 οι επαναστατημένοι δανείζονται από την Αγγλία συνολικά 2,8 εκατομμύρια χρυσές λίρες για τις ανάγκες της επανάστασης. Από το ποσό αυτό, μόνο το 20% έφτασε στον προορισμό του. Το υπόλοιπο 80% παρακρατήθηκε από την Αγγλική τράπεζα ως προκαταβαλλόμενοι τόκοι, προμήθειες και μεσιτικά έξοδα. Ο πολύχρονος ένοπλος αγώνας όμως είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να αποπληρωθεί το δάνειο με αποτέλεσμα να κηρυχθεί το 1827 στάση πληρωμών και να καταγραφεί η πρώτη χρεωκοπία του υπό σύσταση Ελληνικού κράτους.
Προκειμένου λοιπόν να μην χάσουν τα χρήματα τους οι Άγγλοι δανειστές συμμαχούν με τον επαναστατικό στρατό στην ναυμαχία του Ναυαρίνου, ενάντια στους Οθωμανούς και στηρίζουν την προσπάθεια δημιουργίας «ανεξάρτητου» Ελληνικού κράτους ευελπιστώντας να εισπράξουν τα χρήματα τους από την κυβέρνηση του Ι. Καποδίστρια που έκοψε και το πρώτο Ελληνικό χαρτονόμισμα χωρίς αντίκρισμα όμως στις διεθνής αγορές.
Το 1831 δολοφονείται ο Καποδίστριας και οι μεγάλες δυνάμεις διορίζουν επικεφαλή για την διακυβέρνηση της χώρας τον ανήλικο Βαυαρό Όθωνα οι αντιβασιλείς του οποίου δανείστηκαν από αγγλικές και γαλλικές τράπεζες 60 εκατομμύρια χρυσά γαλλικά φράγκα με βασικούς όμως όρους να πληρωθεί το παλαιότερο χρέος και να αποζημιωθεί η Πύλη για την Αττική, την Εύβοια και την Φθιώτιδα, που έχασε κατά την επανάσταση. Η υποτέλεια δηλαδή και ο έλεγχος της ελληνικής πολιτικής σκηνής έχει αρχίσει πριν καλά-καλά αποκτήσουμε κυβέρνηση.
Η αδυναμία δημιουργίας ισχυρού κρατικού μηχανισμού και η έλλειψη φορολογικών εσόδων οδήγησε το 1843 στην δεύτερη πτώχευση του Ελληνικού κράτους. Οι στοιχειώδεις κρατικές ανάγκες καλύπτονται από εσωτερικό δανεισμό (κυρίως από μεταπράτες, τσιφλικάδες και εφοπλιστές) μέχρι το 1879 όπου ξανά-αποκτάει η ελληνική κυβέρνηση την εμπιστοσύνη των ξένων τραπεζών. Πάλι όμως το επιτόκιο δανεισμού της Ελλάδας είναι πιο υψηλό (8,7%) από τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά επιτόκια (4%) λόγω του υποτιθέμενου υψηλού ρίσκου που «αναλάμβαναν» οι τραπεζίτες.
Τα νέα δάνεια δόθηκαν με όρους να πληρωθούν πρώτα τα παλαιά δάνεια και να αποζημιωθεί η Πύλη για την Θεσσαλία που απώλεσε και με τα υπόλοιπα να αγοραστούν όπλα και να δημιουργηθούν οι υποδομές για ένα σύγχρονο κράτος.
Ο Τρικούπης σχεδιάζει την αναδιάρθρωση του σύγχρονου κράτους βασιζόμενος κυρίως σε δημόσιες επενδύσεις -δαπάνες κατασκευάζοντας λιμάνια, σιδηρόδρομους, δημόσια κτήρια, δρόμους, Ισθμό της Κορίνθου κλπ αλλά οι δαπάνες αυτές ήταν κατά πολύ πάνω από τις οικονομικές δυνατότητες του σχετικά νέου κράτους.
Οι υπερβολικές δαπάνες του Τρικούπη σε συνδυασμό με την παρατεταμένη επιστράτευση που εφάρμοσε ο επόμενος πρωθυπουργός Δεληγιάννης λόγω επεκτατικών και εθνικιστικών βλέψεων ( βλέπε κρίση Ανατολικής Ρωμυλίας) αύξησαν κατακόρυφα, στα μέσα την δεκαετίας τού 1880, το δημόσιο έλλειμμα. Ενώ καθοριστικός παράγοντας της επιδείνωσης των οικονομικών μεγεθών υπήρξε η παγκόσμια κρίση της σταφίδας που αποτελούσε το κύριο εξαγωγικό προϊόν της χώρας μας.
Αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος το 1893 εκτινάχθηκε στα 850 εκατομμύρια χρυσές δραχμές (περίπου 580 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα) και στις 10-12-1893 ο Τρικούπης δηλώνει την τρίτη κατά σειρά πτώχευση της Ελλάδας. Δυστυχώς επτωχεύσαμε… και τόκους και δάνεια δεν πληρώνουμε…
Οι ευρωπαίοι τοκογλύφοι, τραπεζίτες, βιομήχανοι και οι κυβερνήσεις τους, προκειμένου να μην χάσουν τα λεφτά τους πιέζουν το ελληνικό κράτος για ανάπτυξη που θα εξασφάλιζε τα δάνεια τους. Όμως η ανύπαρκτη βιομηχανική παραγωγή της χώρας και ο ισχνός κρατικός μηχανισμός δεν παρέχουν τα εχέγγυα στους δανειστές μας οι οποίοι σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση σχεδιάζουν να προσαρτήσουν νέα εδάφη τα οποία θα συνέβαλλαν στην οικονομική ανάπτυξη του μικρού ελληνικού κράτους. Με όχημα λοιπόν τον εθνικισμό και μοχλό την υποστήριξη του ελληνικού κεφαλαίου και των μεγάλων δυνάμεων μια χούφτα στρατιωτικοί επιτίθενται στην Οθωμανική αυτοκρατορία το 1897 σε μια προσπάθεια απόκτησης νέων εδαφών που θα δημιουργούσαν τους οικονομικούς και πολιτικούς όρους για την επιστροφή των δανεικών…
Η επίθεση δεν πετυχαίνει τα αναμενόμενα και οι Οθωμανοί αντεπιτίθενται και προελαύνουν μέχρι την Λαμία. Η παρέμβαση των μεγάλων δυνάμεων οι οποίες προσπαθούν για άλλη μια φορά να διασώσουν τα χρήματα τους υπήρξε σωτήρια για το ελληνικό κράτος. Ο "πόλεμος της ντροπής, όπως ονομάστηκε αυτή η πολεμική επιχείρηση" επιδείνωσε την οικονομική κατάσταση της χώρας με επιπλέον 4 εκατ. λίρες για πολεμικές αποζημιώσεις στην Πύλη.
Η χώρα τίθεται υπό την επιτήρηση των «προστάτιδων δυνάμεων», της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας και η υποταγμένη βουλή των Ελλήνων ψηφίζει νόμο περί "Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου" ο οποίος προβλέπει περιορισμό των δαπανών και επιπλέον φορολογία τα οποία τηρούνται για δυο δεκαετίες εξαθλιώνοντας ακόμα περισσότερο τους Έλληνες υπηκόους.
Οι επεκτατικοί (ιμπεριαλιστικοί) βαλκανικοί πόλεμοι με την προσάρτηση της Μακεδονίας, αλλά και η ένταξη της χώρας στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό της «Αντάντ», λύνουν την επιτήρηση και η χώρα αρχίσει να δανείζεται ξανά για να καλύψει τις δεκάχρονες στρατιωτικές ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις, ανεβάζοντας το δημόσιο χρέος το 1920 σε 1,65 δισ. χρυσές δραχμές.
Με την λήξη του πολέμου το 1922, η Ελλάδα είναι έτοιμη να πτωχεύσει, αλλά αποφεύγεται επιδέξια από το "κόψιμο' των χαρτονομισμάτων που εφάρμοσε ο τότε υπουργός Οικονομικών, Π. Πρωτοπαπαδάκης. Επίσης το δάνειο της Κοινωνίας των Εθνών για τους πρόσφυγες δίνει μια μικρή παράταση στην κατεστραμμένη οικονομία που όμως οι πελατειακές σχέσεις, η κακή οργάνωση, ο κεντρικός προγραμματισμός και οι υπέρογκες ανάγκες αναδιοργάνωσης του στρατού και της περίθαλψης των προσφύγων, οδηγούν την χώρα σε νέο υπερβολικό δανεισμό, φτάνοντας τον Μάρτιο του 1931, να χρωστάει 2,87 εκατ. χρυσά γαλλικά φράγκα. Αυτά είναι τα αποτελέσματα του μεγαλοϊδεατισμού της ελληνικής αστικής τάξης.
Οι πραξικοπηματικές κυβερνήσεις (40 περίπου) από το 1924 έως το 1926 η γραφειοκρατική αναλγησία που δεν ολοκληρώνει την αγροτική μεταρρύθμιση του 1917 και κυρίως ο λαϊκισμός και η ψηφοθηρική πολιτική δημιουργούν ένα κλίμα αυταρχικότητας από την πλευρά του κράτους ενώ οι πολίτες ζουν μέσα σε συνθήκες εξαθλίωσης, που επιδεινώνονται από την διεθνή ύφεση, αποτέλεσμα του κραχ του 1929, που πλήττει παράλληλα τις εξαγωγές σταφίδας, καπνού και ελαιολάδου της Ελλάδας.
Ταυτόχρονα και οι ομογενείς κόβουν την αποστολή συναλλάγματος από τις ΗΠΑ και μηδενίζονται τα έσοδα από την ναυτιλία. Έτσι, η χώρα οδηγείται τον Μάιο 1932 στην 4η πτώχευση ενώ η κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου παραιτείται. Το χρέος ανέρχεται σε 2,87 εκατομμύρια φράγκα ενώ έχουν ήδη πληρωθεί 2,4 εκατομμύρια φράγκα από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους. (Στην πρώτη ανάρτηση που έκανα τον Δεκέμβριο του 2009 έχω γράψει, μαζί με ένα φίλο, ένα κείμενο για το αγροτικό ζήτημα και πως ο τρόπος διαχείρισης του από τους πολιτικούς της εποχής οδήγησε μέχρι το τελευταίο σκάνδαλο της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Νάξου).
Η προσάρτηση της Θεσσαλίας της Άρτας και της Μακεδονίας δίνει ώθηση στην ελληνική οικονομία κυρίως με την συμβολή των προσφύγων στην παραγωγική διαδικασία με χαμηλούς μισθούς. Όμως ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος και η γερμανική κατοχή ανέκοψαν αυτήν την ανοδική πορεία της ελληνικής οικονομίας που εκτός της γενικότερης καταστροφής που συντελείται σε συνθήκες πολέμου-κατοχής επιπλέον λεηλατήθηκαν τα ελληνικά θησαυροφυλάκια από τους Γερμανούς με την μορφή δανείου που ποτέ δεν δόθηκαν πίσω και παρεμπιπτόντως(Στις 14 Μαρτίου1942 το γ ράιχ άρπαξε από την Ελλάδα δάνειο 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Οι καταστροφές που προξένησαν οι ναζί ανέρχονται σε 7,1 δισεκατομμύρια δολάρια χωρίς να συνυπολογίζεται ο κλεμμένος χρυσός και 1,5 τόνοι ασήμι και 3,5 τόνοι νικέλιο από το λιώσιμο των κερμάτων. Επίσης η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που δεν αποζημιώθηκε μετά την συνθήκη των Παρισίων.) οι ελληνικές κυβερνήσεις ουδέποτε διεκδίκησαν. Σήμερα κάθε σκάνδαλο που αποκαλύπτεται βρίσκουμε και μια γερμανική πολυεθνική από πίσω και δεν είναι παράλογο το να εικάσουμε γιατί δεν διεκδικούν τα δανεικά οι ελληνικές κυβερνήσεις. Οι συνειρμοί ελεύθεροι…
Ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ δεξιών και αριστερών για την εξουσία, ολοκληρώνει την αποσύνθεση των παραγωγικών δομών της χώρας, που παρά την ενίσχυση της από το «σχέδιο Μάρσαλ» βρίσκεται στα τέλη της δεκαετίας του 1940 σε δεινή οικονομική και κοινωνική κατάσταση από την μια και από την άλλη λίγες οικογένειες αποκτούν τεράστιες περιουσίες. Είναι οι δοσίλογοι και οι συνεργάτες των Γερμανών που άρπαξαν την ευκαιρία για γρήγορο πλουτισμό. Ο Μαρκεζίνης "κόβει" τρία μηδενικά από την δραχμή προκειμένου να δημιουργήσει το 1950 ένα σταθερό και ανταλλάξιμο νόμισμα στις διεθνείς αγορές, την δραχμή, που ξέραμε και η οποία παρεμπιπτόντως έως το 1953 υποτιμείται συνολικά 8 φορές.
Η ήττα της αριστεράς και η επικράτηση των δεξιών αστών μετά τον εμφύλιο αφήνει το πολιτικό πεδίο ελεύθερο στους τεχνοκράτες οικονομολόγους όπου συντάσσουν το πρόγραμμα εκβιομηχάνισης της χώρας (είσοδο δηλαδή των πολυεθνικών εταιριών) και μέχρι το 1963 επιτυγχάνονται υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης που σε συνδυασμό με τον περιορισμό των κρατικών δαπανών μειώνουν ικανοποιητικά την ανάγκη δανεισμού της Ελλάδας.
Η ανάπτυξη όμως πάντα συνοδευόταν από την αλλεργία των κυρίαρχων απέναντι στο κοινωνικό κόστος με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν την αποκαλούμενη αυταρχική ανάπτυξη και τον ακόμα και σήμερα ζωντανό αυταρχικό εκσυγχρονισμό. Το κοινωνικό κόστος λοιπόν για κάθε περίοδο του εκσυγχρονισμού της Ελλάδας δεν λαμβάνονταν υπόψιν των κυβερνήσεων και του κράτους, απεναντίας, κάθε 25-30 χρόνια καλούνται οι εργαζόμενοι να πληρώνουν τα σπασμένα των βιομήχανων τότε και των πολυεθνικών σήμερα.
Οι φόροι, η ακρίβεια, η ανεργία και η εξαθλίωση σε συνδυασμό με την αυταρχικότητα του κράτους αποτελούν τον μοχλό συσσώρευσης πλούτου για τους λίγους και εκλεκτούς. Οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες από το 63 και μετά οδηγούν στην χούντα των συνταγματαρχών. Τα παλαιότερα δάνεια, ενώ αποπληρώνονται έως το 1967, προσθέτονται νέοι τόκοι που ανεβάζουν την αποπληρωμή στα 6,4 δις δραχμές.
Την περίοδο της δικτατορίας, ο δανεισμός του κράτους εξασφαλίζεται από το ντόπιο κεφάλαιο και την εσωτερική αγορά φτάνοντας το 1974 στα 115 δισεκατομμύρια δραχμές . Η ίδια πολιτική του εσωτερικού δανεισμού ακολουθείται και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης φτάνοντας το δημόσιο χρέος το 1981 στα 1,2 τρις δραχμές περίπου στο 22% του ΑΕΠ ενώ άλλες πηγές αναφέρουν 25-30% του ΑΕΠ.
Το ντόπιο κεφάλαιο και οι ντόπιοι τραπεζίτες λοιπόν δεν ευθύνονται λιγότερο από τους Ευρωπαίους τοκογλύφους για την εκτίναξη του δημόσιου χρέους της Ελλάδας και ας προσπαθούν τα ΜΜ Εξημέρωσης να μας πείσουν ότι αυτή η λεηλασία γίνεται από τον απρόσωπο ιμπεριαλισμό και τις ξένες δυνάμεις. Ποτέ το κεφάλαιο δεν είχε πατρίδα και έθνος αλλά πάντα σε αγαστή συνεργασία μεταξύ τους επέβαλαν τους όρους τους στην ελληνική κοινωνία για να λεηλατήσουν από κοινού τον παραγόμενο πλούτο.
Για την συνέχεια της πορείας του χρέους μας από το 1981 και μετά έχω αναφερθεί στο άρθρο της δευτέρας 22 Μαρτίου: ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΔΗΛΑΔΗ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΠΟΥ ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΕΡΔΟΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ. Εξάλλου με το δημόσιο χρέος το κράτος έχει σαν στόχο να μεγιστοποιήσει τα κέρδη των αστών (σε περιόδους που δεν συμφέρουν οι επενδύσεις) και να πληρώσει ο κάθε εργαζόμενος αυτήν την μεγιστοποίηση. Γιαυτό στον καπιταλισμό όλα τα κράτη έχουν υψηλό δημόσιο χρέος, γιατί δανείζονται για να συνεχίσει το κεφάλαιο την κερδοφορία του από την μια και από την άλλη να δώσουν για λίγο καιρό κάποια ψίχουλα στον εργαζόμενο (κυρίως μέσω του κράτους πρόνοιας και των προσλήψεων) και μετά να του τα πάρουν πίσω και με τόκο.
Σήμερα που το ΔΝΤ ετοιμάζεται να παραλάβει την εποπτεία της χώρας η ελληνική κυβέρνηση παρουσιάζεται ως δυνατή και αποφασισμένη να περάσει τα μέτρα για να μην χρεωκοπήσουμε. Αυτή η εικόνα είναι πλαστή και ωραιοποιημένη για τα μάτια, τα αυτιά και την ψυχή του κόσμου. Αυτή η εικόνα δεν είναι πάρα ένα ακόμα θεαματικό μέσο προκειμένου να κατευνάσουν την οργή του κόσμου και να σπείρουν ανάμεσα μας την απογοήτευση και την από-νοηματοδότηση της αντίστασης μας. Η κυβέρνηση φοβάται τους αγώνες μας και όχι εμείς την κυβέρνηση. Η δυναμική και συσπειρωμένη κινητοποίηση μας θα ξεσκεπάσει και θα αναδείξει την αδυναμία τους να περάσουν αυτά τα σχέδια προκειμένου να πληρωθούν οι ντόπιοι και διεθνείς τοκογλύφοι, οι οποίοι αποθρασύνονται ολοένα και περισσότερο.
Μια γρήγορη ματιά στην ιστορία του χρέους της Ελλάδας ακόμα και πριν από την δημιουργία του ελληνικού κράτους είναι ενδεικτική των όσων θα επακολουθήσουν αν δεχθούμε να περάσουν τα μέτρα του ΔΝΤ.
Όπου έχει αναλάβει την διαχείριση της οικονομίας το ΔΝΤ μέχρι σήμερα δημιούργησε αφενός φτώχεια πείνα και εξαθλίωση για τους πολίτες και αφετέρου αποτέλεσε την πηγή της διαφθοράς και του πλουτισμού των κρατικών υπαλλήλων και του κεφαλαίου. Είναι ένας επαχθής τρόπος για να ελέγξουν την οικονομία μιας χώρας να τις υπαγορεύσουν πολιτικές και να λεηλατήσουν τον πλούτο της.
Το 1823 και το 1824 οι επαναστατημένοι δανείζονται από την Αγγλία συνολικά 2,8 εκατομμύρια χρυσές λίρες για τις ανάγκες της επανάστασης. Από το ποσό αυτό, μόνο το 20% έφτασε στον προορισμό του. Το υπόλοιπο 80% παρακρατήθηκε από την Αγγλική τράπεζα ως προκαταβαλλόμενοι τόκοι, προμήθειες και μεσιτικά έξοδα. Ο πολύχρονος ένοπλος αγώνας όμως είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να αποπληρωθεί το δάνειο με αποτέλεσμα να κηρυχθεί το 1827 στάση πληρωμών και να καταγραφεί η πρώτη χρεωκοπία του υπό σύσταση Ελληνικού κράτους.
Προκειμένου λοιπόν να μην χάσουν τα χρήματα τους οι Άγγλοι δανειστές συμμαχούν με τον επαναστατικό στρατό στην ναυμαχία του Ναυαρίνου, ενάντια στους Οθωμανούς και στηρίζουν την προσπάθεια δημιουργίας «ανεξάρτητου» Ελληνικού κράτους ευελπιστώντας να εισπράξουν τα χρήματα τους από την κυβέρνηση του Ι. Καποδίστρια που έκοψε και το πρώτο Ελληνικό χαρτονόμισμα χωρίς αντίκρισμα όμως στις διεθνής αγορές.
Το 1831 δολοφονείται ο Καποδίστριας και οι μεγάλες δυνάμεις διορίζουν επικεφαλή για την διακυβέρνηση της χώρας τον ανήλικο Βαυαρό Όθωνα οι αντιβασιλείς του οποίου δανείστηκαν από αγγλικές και γαλλικές τράπεζες 60 εκατομμύρια χρυσά γαλλικά φράγκα με βασικούς όμως όρους να πληρωθεί το παλαιότερο χρέος και να αποζημιωθεί η Πύλη για την Αττική, την Εύβοια και την Φθιώτιδα, που έχασε κατά την επανάσταση. Η υποτέλεια δηλαδή και ο έλεγχος της ελληνικής πολιτικής σκηνής έχει αρχίσει πριν καλά-καλά αποκτήσουμε κυβέρνηση.
Η αδυναμία δημιουργίας ισχυρού κρατικού μηχανισμού και η έλλειψη φορολογικών εσόδων οδήγησε το 1843 στην δεύτερη πτώχευση του Ελληνικού κράτους. Οι στοιχειώδεις κρατικές ανάγκες καλύπτονται από εσωτερικό δανεισμό (κυρίως από μεταπράτες, τσιφλικάδες και εφοπλιστές) μέχρι το 1879 όπου ξανά-αποκτάει η ελληνική κυβέρνηση την εμπιστοσύνη των ξένων τραπεζών. Πάλι όμως το επιτόκιο δανεισμού της Ελλάδας είναι πιο υψηλό (8,7%) από τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά επιτόκια (4%) λόγω του υποτιθέμενου υψηλού ρίσκου που «αναλάμβαναν» οι τραπεζίτες.
Τα νέα δάνεια δόθηκαν με όρους να πληρωθούν πρώτα τα παλαιά δάνεια και να αποζημιωθεί η Πύλη για την Θεσσαλία που απώλεσε και με τα υπόλοιπα να αγοραστούν όπλα και να δημιουργηθούν οι υποδομές για ένα σύγχρονο κράτος.
Ο Τρικούπης σχεδιάζει την αναδιάρθρωση του σύγχρονου κράτους βασιζόμενος κυρίως σε δημόσιες επενδύσεις -δαπάνες κατασκευάζοντας λιμάνια, σιδηρόδρομους, δημόσια κτήρια, δρόμους, Ισθμό της Κορίνθου κλπ αλλά οι δαπάνες αυτές ήταν κατά πολύ πάνω από τις οικονομικές δυνατότητες του σχετικά νέου κράτους.
Οι υπερβολικές δαπάνες του Τρικούπη σε συνδυασμό με την παρατεταμένη επιστράτευση που εφάρμοσε ο επόμενος πρωθυπουργός Δεληγιάννης λόγω επεκτατικών και εθνικιστικών βλέψεων ( βλέπε κρίση Ανατολικής Ρωμυλίας) αύξησαν κατακόρυφα, στα μέσα την δεκαετίας τού 1880, το δημόσιο έλλειμμα. Ενώ καθοριστικός παράγοντας της επιδείνωσης των οικονομικών μεγεθών υπήρξε η παγκόσμια κρίση της σταφίδας που αποτελούσε το κύριο εξαγωγικό προϊόν της χώρας μας.
Αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος το 1893 εκτινάχθηκε στα 850 εκατομμύρια χρυσές δραχμές (περίπου 580 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα) και στις 10-12-1893 ο Τρικούπης δηλώνει την τρίτη κατά σειρά πτώχευση της Ελλάδας. Δυστυχώς επτωχεύσαμε… και τόκους και δάνεια δεν πληρώνουμε…
Οι ευρωπαίοι τοκογλύφοι, τραπεζίτες, βιομήχανοι και οι κυβερνήσεις τους, προκειμένου να μην χάσουν τα λεφτά τους πιέζουν το ελληνικό κράτος για ανάπτυξη που θα εξασφάλιζε τα δάνεια τους. Όμως η ανύπαρκτη βιομηχανική παραγωγή της χώρας και ο ισχνός κρατικός μηχανισμός δεν παρέχουν τα εχέγγυα στους δανειστές μας οι οποίοι σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση σχεδιάζουν να προσαρτήσουν νέα εδάφη τα οποία θα συνέβαλλαν στην οικονομική ανάπτυξη του μικρού ελληνικού κράτους. Με όχημα λοιπόν τον εθνικισμό και μοχλό την υποστήριξη του ελληνικού κεφαλαίου και των μεγάλων δυνάμεων μια χούφτα στρατιωτικοί επιτίθενται στην Οθωμανική αυτοκρατορία το 1897 σε μια προσπάθεια απόκτησης νέων εδαφών που θα δημιουργούσαν τους οικονομικούς και πολιτικούς όρους για την επιστροφή των δανεικών…
Η επίθεση δεν πετυχαίνει τα αναμενόμενα και οι Οθωμανοί αντεπιτίθενται και προελαύνουν μέχρι την Λαμία. Η παρέμβαση των μεγάλων δυνάμεων οι οποίες προσπαθούν για άλλη μια φορά να διασώσουν τα χρήματα τους υπήρξε σωτήρια για το ελληνικό κράτος. Ο "πόλεμος της ντροπής, όπως ονομάστηκε αυτή η πολεμική επιχείρηση" επιδείνωσε την οικονομική κατάσταση της χώρας με επιπλέον 4 εκατ. λίρες για πολεμικές αποζημιώσεις στην Πύλη.
Η χώρα τίθεται υπό την επιτήρηση των «προστάτιδων δυνάμεων», της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας και η υποταγμένη βουλή των Ελλήνων ψηφίζει νόμο περί "Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου" ο οποίος προβλέπει περιορισμό των δαπανών και επιπλέον φορολογία τα οποία τηρούνται για δυο δεκαετίες εξαθλιώνοντας ακόμα περισσότερο τους Έλληνες υπηκόους.
Οι επεκτατικοί (ιμπεριαλιστικοί) βαλκανικοί πόλεμοι με την προσάρτηση της Μακεδονίας, αλλά και η ένταξη της χώρας στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό της «Αντάντ», λύνουν την επιτήρηση και η χώρα αρχίσει να δανείζεται ξανά για να καλύψει τις δεκάχρονες στρατιωτικές ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις, ανεβάζοντας το δημόσιο χρέος το 1920 σε 1,65 δισ. χρυσές δραχμές.
Με την λήξη του πολέμου το 1922, η Ελλάδα είναι έτοιμη να πτωχεύσει, αλλά αποφεύγεται επιδέξια από το "κόψιμο' των χαρτονομισμάτων που εφάρμοσε ο τότε υπουργός Οικονομικών, Π. Πρωτοπαπαδάκης. Επίσης το δάνειο της Κοινωνίας των Εθνών για τους πρόσφυγες δίνει μια μικρή παράταση στην κατεστραμμένη οικονομία που όμως οι πελατειακές σχέσεις, η κακή οργάνωση, ο κεντρικός προγραμματισμός και οι υπέρογκες ανάγκες αναδιοργάνωσης του στρατού και της περίθαλψης των προσφύγων, οδηγούν την χώρα σε νέο υπερβολικό δανεισμό, φτάνοντας τον Μάρτιο του 1931, να χρωστάει 2,87 εκατ. χρυσά γαλλικά φράγκα. Αυτά είναι τα αποτελέσματα του μεγαλοϊδεατισμού της ελληνικής αστικής τάξης.
Οι πραξικοπηματικές κυβερνήσεις (40 περίπου) από το 1924 έως το 1926 η γραφειοκρατική αναλγησία που δεν ολοκληρώνει την αγροτική μεταρρύθμιση του 1917 και κυρίως ο λαϊκισμός και η ψηφοθηρική πολιτική δημιουργούν ένα κλίμα αυταρχικότητας από την πλευρά του κράτους ενώ οι πολίτες ζουν μέσα σε συνθήκες εξαθλίωσης, που επιδεινώνονται από την διεθνή ύφεση, αποτέλεσμα του κραχ του 1929, που πλήττει παράλληλα τις εξαγωγές σταφίδας, καπνού και ελαιολάδου της Ελλάδας.
Ταυτόχρονα και οι ομογενείς κόβουν την αποστολή συναλλάγματος από τις ΗΠΑ και μηδενίζονται τα έσοδα από την ναυτιλία. Έτσι, η χώρα οδηγείται τον Μάιο 1932 στην 4η πτώχευση ενώ η κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου παραιτείται. Το χρέος ανέρχεται σε 2,87 εκατομμύρια φράγκα ενώ έχουν ήδη πληρωθεί 2,4 εκατομμύρια φράγκα από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους. (Στην πρώτη ανάρτηση που έκανα τον Δεκέμβριο του 2009 έχω γράψει, μαζί με ένα φίλο, ένα κείμενο για το αγροτικό ζήτημα και πως ο τρόπος διαχείρισης του από τους πολιτικούς της εποχής οδήγησε μέχρι το τελευταίο σκάνδαλο της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Νάξου).
Η προσάρτηση της Θεσσαλίας της Άρτας και της Μακεδονίας δίνει ώθηση στην ελληνική οικονομία κυρίως με την συμβολή των προσφύγων στην παραγωγική διαδικασία με χαμηλούς μισθούς. Όμως ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος και η γερμανική κατοχή ανέκοψαν αυτήν την ανοδική πορεία της ελληνικής οικονομίας που εκτός της γενικότερης καταστροφής που συντελείται σε συνθήκες πολέμου-κατοχής επιπλέον λεηλατήθηκαν τα ελληνικά θησαυροφυλάκια από τους Γερμανούς με την μορφή δανείου που ποτέ δεν δόθηκαν πίσω και παρεμπιπτόντως(Στις 14 Μαρτίου1942 το γ ράιχ άρπαξε από την Ελλάδα δάνειο 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Οι καταστροφές που προξένησαν οι ναζί ανέρχονται σε 7,1 δισεκατομμύρια δολάρια χωρίς να συνυπολογίζεται ο κλεμμένος χρυσός και 1,5 τόνοι ασήμι και 3,5 τόνοι νικέλιο από το λιώσιμο των κερμάτων. Επίσης η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που δεν αποζημιώθηκε μετά την συνθήκη των Παρισίων.) οι ελληνικές κυβερνήσεις ουδέποτε διεκδίκησαν. Σήμερα κάθε σκάνδαλο που αποκαλύπτεται βρίσκουμε και μια γερμανική πολυεθνική από πίσω και δεν είναι παράλογο το να εικάσουμε γιατί δεν διεκδικούν τα δανεικά οι ελληνικές κυβερνήσεις. Οι συνειρμοί ελεύθεροι…
Ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ δεξιών και αριστερών για την εξουσία, ολοκληρώνει την αποσύνθεση των παραγωγικών δομών της χώρας, που παρά την ενίσχυση της από το «σχέδιο Μάρσαλ» βρίσκεται στα τέλη της δεκαετίας του 1940 σε δεινή οικονομική και κοινωνική κατάσταση από την μια και από την άλλη λίγες οικογένειες αποκτούν τεράστιες περιουσίες. Είναι οι δοσίλογοι και οι συνεργάτες των Γερμανών που άρπαξαν την ευκαιρία για γρήγορο πλουτισμό. Ο Μαρκεζίνης "κόβει" τρία μηδενικά από την δραχμή προκειμένου να δημιουργήσει το 1950 ένα σταθερό και ανταλλάξιμο νόμισμα στις διεθνείς αγορές, την δραχμή, που ξέραμε και η οποία παρεμπιπτόντως έως το 1953 υποτιμείται συνολικά 8 φορές.
Η ήττα της αριστεράς και η επικράτηση των δεξιών αστών μετά τον εμφύλιο αφήνει το πολιτικό πεδίο ελεύθερο στους τεχνοκράτες οικονομολόγους όπου συντάσσουν το πρόγραμμα εκβιομηχάνισης της χώρας (είσοδο δηλαδή των πολυεθνικών εταιριών) και μέχρι το 1963 επιτυγχάνονται υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης που σε συνδυασμό με τον περιορισμό των κρατικών δαπανών μειώνουν ικανοποιητικά την ανάγκη δανεισμού της Ελλάδας.
Η ανάπτυξη όμως πάντα συνοδευόταν από την αλλεργία των κυρίαρχων απέναντι στο κοινωνικό κόστος με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν την αποκαλούμενη αυταρχική ανάπτυξη και τον ακόμα και σήμερα ζωντανό αυταρχικό εκσυγχρονισμό. Το κοινωνικό κόστος λοιπόν για κάθε περίοδο του εκσυγχρονισμού της Ελλάδας δεν λαμβάνονταν υπόψιν των κυβερνήσεων και του κράτους, απεναντίας, κάθε 25-30 χρόνια καλούνται οι εργαζόμενοι να πληρώνουν τα σπασμένα των βιομήχανων τότε και των πολυεθνικών σήμερα.
Οι φόροι, η ακρίβεια, η ανεργία και η εξαθλίωση σε συνδυασμό με την αυταρχικότητα του κράτους αποτελούν τον μοχλό συσσώρευσης πλούτου για τους λίγους και εκλεκτούς. Οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες από το 63 και μετά οδηγούν στην χούντα των συνταγματαρχών. Τα παλαιότερα δάνεια, ενώ αποπληρώνονται έως το 1967, προσθέτονται νέοι τόκοι που ανεβάζουν την αποπληρωμή στα 6,4 δις δραχμές.
Την περίοδο της δικτατορίας, ο δανεισμός του κράτους εξασφαλίζεται από το ντόπιο κεφάλαιο και την εσωτερική αγορά φτάνοντας το 1974 στα 115 δισεκατομμύρια δραχμές . Η ίδια πολιτική του εσωτερικού δανεισμού ακολουθείται και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης φτάνοντας το δημόσιο χρέος το 1981 στα 1,2 τρις δραχμές περίπου στο 22% του ΑΕΠ ενώ άλλες πηγές αναφέρουν 25-30% του ΑΕΠ.
Το ντόπιο κεφάλαιο και οι ντόπιοι τραπεζίτες λοιπόν δεν ευθύνονται λιγότερο από τους Ευρωπαίους τοκογλύφους για την εκτίναξη του δημόσιου χρέους της Ελλάδας και ας προσπαθούν τα ΜΜ Εξημέρωσης να μας πείσουν ότι αυτή η λεηλασία γίνεται από τον απρόσωπο ιμπεριαλισμό και τις ξένες δυνάμεις. Ποτέ το κεφάλαιο δεν είχε πατρίδα και έθνος αλλά πάντα σε αγαστή συνεργασία μεταξύ τους επέβαλαν τους όρους τους στην ελληνική κοινωνία για να λεηλατήσουν από κοινού τον παραγόμενο πλούτο.
Για την συνέχεια της πορείας του χρέους μας από το 1981 και μετά έχω αναφερθεί στο άρθρο της δευτέρας 22 Μαρτίου: ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΔΗΛΑΔΗ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΠΟΥ ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΕΡΔΟΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ. Εξάλλου με το δημόσιο χρέος το κράτος έχει σαν στόχο να μεγιστοποιήσει τα κέρδη των αστών (σε περιόδους που δεν συμφέρουν οι επενδύσεις) και να πληρώσει ο κάθε εργαζόμενος αυτήν την μεγιστοποίηση. Γιαυτό στον καπιταλισμό όλα τα κράτη έχουν υψηλό δημόσιο χρέος, γιατί δανείζονται για να συνεχίσει το κεφάλαιο την κερδοφορία του από την μια και από την άλλη να δώσουν για λίγο καιρό κάποια ψίχουλα στον εργαζόμενο (κυρίως μέσω του κράτους πρόνοιας και των προσλήψεων) και μετά να του τα πάρουν πίσω και με τόκο.
Σήμερα που το ΔΝΤ ετοιμάζεται να παραλάβει την εποπτεία της χώρας η ελληνική κυβέρνηση παρουσιάζεται ως δυνατή και αποφασισμένη να περάσει τα μέτρα για να μην χρεωκοπήσουμε. Αυτή η εικόνα είναι πλαστή και ωραιοποιημένη για τα μάτια, τα αυτιά και την ψυχή του κόσμου. Αυτή η εικόνα δεν είναι πάρα ένα ακόμα θεαματικό μέσο προκειμένου να κατευνάσουν την οργή του κόσμου και να σπείρουν ανάμεσα μας την απογοήτευση και την από-νοηματοδότηση της αντίστασης μας. Η κυβέρνηση φοβάται τους αγώνες μας και όχι εμείς την κυβέρνηση. Η δυναμική και συσπειρωμένη κινητοποίηση μας θα ξεσκεπάσει και θα αναδείξει την αδυναμία τους να περάσουν αυτά τα σχέδια προκειμένου να πληρωθούν οι ντόπιοι και διεθνείς τοκογλύφοι, οι οποίοι αποθρασύνονται ολοένα και περισσότερο.
Τρίτη 4 Μαΐου 2010
ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ
Μετά τη νέα κατοχή που επέβαλε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα έπειτα από πρόσκληση της ελληνικής κυβέρνησης δρομολογείται μια ολοκληρωτική επίθεση ενάντια στην ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα στα χαμηλά και μικρομεσαία στρώματα.
Οι περικοπές των μισθών, των επιδομάτων και των δώρων στο δημόσιο, η μεγαλύτερη ελαστικοποίηση στον ιδιωτικό τομέα όπου απελευθερώνονται σταδιακά οι απολύσεις και περικόπτονται οι αποζημιώσεις και με προοπτική τη συμπίεση των ήδη άθλιων μισθών, η δραματική αύξηση της ανεργίας, μαζί με την μείωση των συντάξεων -ακόμα και των πιο ισχνών-, η άνοδος των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, η απαξίωση των ασφαλιστικών ταμείων συνθέτουν το ζοφερό σκηνικό μιας πρωτοφανούς ανελέητης επίθεσης ενάντια στον κόσμο της εργασίας.
Ταυτόχρονα οι απανωτές αυξήσεις του ΦΠΑ τέσσερεις με πέντε μονάδες, η αύξηση της φορολόγησης, η αύξηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης, τα ακριβότερα τιμολόγια των ΔΕΚΟ και γενικότερα η ακρίβεια, εξαθλιώνουν τον πληθυσμό προς όφελος της κερδοφορίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Επειδή μόνο οι συλλογικές αντιστάσεις μπορούν να ανακόψουν αυτή την δραματική κατάσταση ώστε τελικά να μην εφαρμοστούν αυτά τα άγρια αντικοινωνικά μέτρα, καλούμε όλους και όλες να συμμετάσχουν στην γενική πανελλαδική απεργία στις 5 Μαΐου που καλούν οι συνδικαλιστικοί φορείς εργαζομένων στον δημόσιο (ΑΔΕΔΥ) και ιδιωτικό τομέα (ΓΣΕΕ), καθώς και οι συνομοσπονδίες εμπόρων και βιοτεχνών που κλείνουν τα καταστήματα.
Εδώ στη Νάξο καλούμε σε συγκέντρωση-πορεία στην παραλία της Χώρας στις 11.00π.μ.
ΕΛΜΕ Ν. Κυκλάδων
Σύλλογος Εργαζομένων ΠΟΕ-ΟΤΑ Νάξου
ΔΟΕ
Συλλογικότητες και άτομα
Οι περικοπές των μισθών, των επιδομάτων και των δώρων στο δημόσιο, η μεγαλύτερη ελαστικοποίηση στον ιδιωτικό τομέα όπου απελευθερώνονται σταδιακά οι απολύσεις και περικόπτονται οι αποζημιώσεις και με προοπτική τη συμπίεση των ήδη άθλιων μισθών, η δραματική αύξηση της ανεργίας, μαζί με την μείωση των συντάξεων -ακόμα και των πιο ισχνών-, η άνοδος των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, η απαξίωση των ασφαλιστικών ταμείων συνθέτουν το ζοφερό σκηνικό μιας πρωτοφανούς ανελέητης επίθεσης ενάντια στον κόσμο της εργασίας.
Ταυτόχρονα οι απανωτές αυξήσεις του ΦΠΑ τέσσερεις με πέντε μονάδες, η αύξηση της φορολόγησης, η αύξηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης, τα ακριβότερα τιμολόγια των ΔΕΚΟ και γενικότερα η ακρίβεια, εξαθλιώνουν τον πληθυσμό προς όφελος της κερδοφορίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Επειδή μόνο οι συλλογικές αντιστάσεις μπορούν να ανακόψουν αυτή την δραματική κατάσταση ώστε τελικά να μην εφαρμοστούν αυτά τα άγρια αντικοινωνικά μέτρα, καλούμε όλους και όλες να συμμετάσχουν στην γενική πανελλαδική απεργία στις 5 Μαΐου που καλούν οι συνδικαλιστικοί φορείς εργαζομένων στον δημόσιο (ΑΔΕΔΥ) και ιδιωτικό τομέα (ΓΣΕΕ), καθώς και οι συνομοσπονδίες εμπόρων και βιοτεχνών που κλείνουν τα καταστήματα.
Εδώ στη Νάξο καλούμε σε συγκέντρωση-πορεία στην παραλία της Χώρας στις 11.00π.μ.
ΕΛΜΕ Ν. Κυκλάδων
Σύλλογος Εργαζομένων ΠΟΕ-ΟΤΑ Νάξου
ΔΟΕ
Συλλογικότητες και άτομα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)